Uzasadnienie
B.S. i S. T. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na uchwałę Rady Gminy [...] Nr [...] z dnia 11 września 2009 r. w przedmiocie uznania za bezzasadną skargi w sprawie pozbawienia możliwości przejazdu ciągiem pieszo-jezdnym oznaczonym jako działka nr [...] w m. [...].
Skarżący, jako właściciele zabudowanych działek rekreacyjnych położonych w sąsiedztwie działki nr [...] w [...] nie godzą się na pozbawienie - przez Gminę [...] - możliwości przejazdu do kompleksu domów letniskowych drogą dojazdową, z której korzystali przez 35 lat. Na drodze tej postawiona została metalowa brama, uniemożliwiająca korzystania w sposób dotychczasowy z nieruchomości - (działki nr [...]), stanowiącej własność Gminy [...].
Jako prawną podstawę podjęcia uchwały powołano przepisy art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (j. t. Dz. U. Nr 142 z 2001r., poz.142 ze zm.) i art. 229 pkt.3 kpa.
W uzasadnieniu do uchwały upoważniony Przewodniczący Rady Gminy [...] wyjaśnił, między innymi, że sprawa rozpatrywana była we wszystkich komisjach Rady, jest Radzie Gminy znana, omawiana była na spotkaniu z przedstawicielami właścicieli nieruchomości letniskowych na spotkaniu w dniu 6 lipca 2009 roku. Przejazd przez nieruchomość zamknięty został ze względu na bezpieczeństwo użytkowników sąsiadującej działki - nr [...], na której organizowane jest obozowisko dla dzieci i młodzieży.
Działka nr [...] nigdy nie była i nie jest drogą publiczną, jest drogą wewnętrzną i - podobnie jak do innych tego typu dróg w kompleksie sąsiadujących działek letniskowych, nie stosuje się do niej przepisów ustawy z dnia 21 marca 1981 roku o drogach publicznych (j. t. Dz. U. Nr 19 z 2007 roku, poz.115 ze zm.).
Wskazano, że mimo wcześniej udzielonych wyjaśnień zainteresowani nie podjęli działań prowadzących do satysfakcjonujących rozwiązań problemów w oparciu o prawo cywilne.
Pismem z dnia 16 września 2009 roku skarżący wezwali Radę Gminy [...] do usunięcia z uzasadnienia do zaskarżonej uchwały punktów naruszających prawo.
W szczególności podniesiono, że w uchwale nie podano podstawy prawnej zmiany przeznaczenia odcinka drogi dojazdowej - działki nr [...] i jej zagrodzenia; skierowanie ruchu kołowego na ciągi piesze o szerokości ca 3 m jest sprzeczne z przepisami o drogach, powoduje zagrożenie dla ludzi i niedogodności w korzystaniu z tak wąskiego przejazdu.
Sporna działka nr [...] jest drogą dojazdową do nieruchomości letniskowych, jest to droga publiczna, naniesiona na odpowiednie mapy ewidencyjne; jej przedłużeniem jest droga prywatna, na korzystanie z której letnicy mają zgodę właściciela. Skarżący byli wcześniej - w 2004 roku, informowani przez Urząd Gminy, że zostanie uregulowana kwestia stanu prawnego spornej drogi, co jednak nie nastąpiło.
Zamknięcie spornej drogi jest bezpodstawne i bezprawne.
Odpowiedzią na pismo była kolejna uchwała Rady Gminy [...] - Nr [...] z dnia 6 listopada 2009 roku, ponownie stwierdzająca bezzasadność skarg B. S. i S. T., przesłanych za pośrednictwem Wojewody [...].
W odpowiedzi na skargę B. S. i S. T., Przewodniczący Rady Gminy K. wniósł o jej odrzucenie i zasądzenie od skarżących kosztów postępowania na rzecz Rady Gminy K. W uzasadnienia do wniosków wskazano, między innymi, że skarżący informowani byli, również przez Wojewodę [...], że spory na tle korzystania ze spornej działki nr [...] w m. [...] mogą być rozpatrywane z uwzględnieniem obowiązujących przepisów prawa cywilnego.
Zaskarżona uchwała podjęta została w trybie art. 229 pkt. 3 kpa, nie jest aktem prawa miejscowego i nie dotyczy zadań z zakresu administracji publicznej, powierzonych wykonywaniu przez gminę, zatem - nie podlega właściwości sądów administracyjnych. Przywołano pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawarty w orzeczeniu z dnia 3 lutego 2004 roku w sprawie I SA 2226/2003, publ. LEXPOLONICA nr 402387, o niedopuszczalności zaskarżenia do sądu administracyjnego uchwały rady gminy podjętej w trybie art. 229 pkt. 3 kpa, nie stanowiącej przepisów prawa miejscowego i nie dotyczącej zadań z zakresu administracji publicznej, powierzanych gminie na podstawie art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (Dz. U. Nr 142 z 2001 r., poz.1591).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Postępowanie przed sądami administracyjnymi regulowane jest przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt.1 tej ustawy sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Sprawa będąca przedmiotem skargi B. S. i S. T. tj. ewentualna niezgodność z prawem uchwały Rady Gminy [...] nr [...] z dnia 11 września 2009 roku w sprawie rozpatrzenia skargi B. S. i S. T. nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Sąd podziela w całości słuszność stanowiska w tej kwestii Przewodniczącego Rady Gminy [...], przedstawionego w odpowiedzi na skargę - w piśmie z dnia14 grudnia 2009 roku, przesłanego skarżącym przez Sąd przy pismach z dnia 23 grudnia 2009 roku.
Skoro przedmiotem skargi jest uchwała Rady Gminy [...] podjęta w trybie art..229 pkt. 3 kpa, czyli - po rozpatrzeniu skargi na czynności (działalność) Urzędu Gminy czy Wójta Gminy [...], wykonujących prawo własności Gminy do działku nr [...] w m. [...], a droga usytuowana na tej działce nie jest drogą publiczną, do której stosuje się przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (publ. jw.), to skarżący mogą dochodzić swoich praw - po wyczerpaniu możliwości ugodowego ich załatwienia - w drodze sądowej przed sądem powszechnym.
Z tych względów Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.