Uzasadnienie
W dniu 13 września 2019 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęła przekazana przez organ skarga A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki komandytowej z siedzibą w G. (zwana dalej: "stroną" albo "skarżącą") na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 15 maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie. Jednocześnie organ wskazał, że pierwotnie przekazał omyłkowo skargę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie jako właściwemu w sprawie. Skarga została organowi zwrócona jako wyraźnie skierowana przez stronę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Jak wynika z treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej w skrócie jako "p.p.s.a."), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Zgodnie z treścią § 1 pkt 3 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 72, poz. 652 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku jest właściwy dla obszaru województwa pomorskiego.
Należy również zauważyć, że z treści art. 13 § 3 p.p.s.a wynika możliwość ustanawiania przez Prezydenta RP w drodze rozporządzenia wyjątków od ogólnych zasad dotyczących właściwości. Taki wyjątek został ustanowiony w § 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 kwietnia 2011 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (Dz. U. Nr 89, poz. 506 ze zm.), jednak odnosi się on tylko do spraw dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r., Nr 125, poz. 874 ze zm.). Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja została wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1990 ze zm.), a więc nie ma do niej zastosowania rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 kwietnia 2011 r. przekazujące rozpoznawanie innym wojewódzkim sądom administracyjnym (w tym Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku) niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Niniejsza sprawa rozpoznawana być zatem musi zgodnie z przytoczonymi powyżej ogólnymi zasadami co do właściwości miejscowej wojewódzkich sądów administracyjnych.
Sądem administracyjnym miejscowo właściwym do rozpoznania niniejszej sprawy jest zatem, zgodnie ze wskazaną powyżej regułą ogólną wynikającą z art. 13 § 2 p.p.s.a. w związku z treścią § 1 pkt 13 wskazanego wyżej rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, będący właściwym dla obszaru województwa mazowieckiego.
Zgodnie z treścią art. 59 § 1 p.p.s.a. jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny, sąd, który stwierdzi swą niewłaściwość, przekaże sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu. Z uwagi na to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku z powodów przytoczonych powyżej stwierdził swą niewłaściwość miejscową, zobligowany był do przekazania sprawy sądowi właściwemu miejscowo, to jest Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji.