Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 30 września 2010 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, stwierdziło niedopuszczalność zażalenia B. C. W uzasadnieniu organ podał, że w piśmie z dnia 7 maja 2010 r. strona stwierdziła, że składa zażalenie na krzywdzące i bezprawne decyzje podjęte w sprawie mieszkaniowej przez Zastępcę Prezydenta Miasta. Jak wynika z akt sprawy strona ubiega się o przywrócenie jej tytułu prawnego do lokalu nr [...] przy ul. [...] w G. Organ podkreślił przy tym, że w sprawie nie był wydany żaden akt prawny, od którego służyłoby stronie prawo do wniesienia odwołania lub zażalenia.
Zdaniem organu dopóki nie zostanie wydana decyzja lub postanowienie organu pierwszej instancji i nie wejdzie do obrotu prawnego, odwołanie czy zażalenie nie jest dopuszczalne. W takim przypadku zachodzi niedopuszczalność z przyczyn przedmiotowych i organ drugiej instancji w oparciu o art. 134 k.p.a. winien stwierdzić niedopuszczalność tego środka zaskarżenia.
B. C. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższe postanowienie. Stwierdziła, że wypełniła zarzuty z art. 227 k.p.a. Zarzuciła, że przedmiotowa sprawa mieszkaniowa jest przewlekana w sposób niedopuszczalny, toczy się od 1992 r. i w tym czasie urzędnicy wydawali sprzeczne oraz niezgodne z prawdą decyzje. Skarżąca podkreśliła także swój zły stan zdrowia i zmęczenie sprawą.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 154, poz. 1270 ze zm.), Sąd rozstrzygając sprawę w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W piśmie z dnia 7 maja 2010 r. skarżąca wskazała, że "składa zażalenie na G.(...). W szczególności dotyczy to decyzji zawartej w piśmie [...] z dnia 16 marca 2010 r.". Z przywołanego pisma z dnia 16 marca 2010 r. wynika, że z uwagi na opisane w nim okoliczności Prezydent Miasta nie znalazł podstaw do "przywrócenia tytułu prawnego do zajmowanego lokalu" skarżącej - innymi słowy uznał, że brak podstaw do zawarcia z nią umowy najmu tego lokalu. Tego rodzaju informacja nie jest ani decyzją, ani postanowieniem wydanym w trybie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Jest to informacja skierowana do skarżącej, że Gmina nie zawrze ze skarżącą umowy cywilnoprawnej – umowy najmu lokalu, w którym skarżąca zamieszkuje.
Tak więc Samorządowe Kolegium Odwoławcze zasadnie uznało, że złożone przez skarżącą zażalenie jest niedopuszczalne. W podstawie prawnej organ winien był co prawda wskazać także, poza art. 134 k.p.a. także art. 144 k.p.a., który stanowi, że w sprawach nie uregulowanych (...) do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań, ale to uchybienie nie miało wpływu na wynik sprawy.
W skardze skarżąca przywołała art. 227 k.p.a., co mogłoby sugerować, iż jej pismo było skargą złożoną w trybie tegoż przepisu. W ocenie Sądu Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie miało podstaw do uznania, że pismo skarżącej jest skargą złożoną w takim właśnie trybie. Na przepis art. 227 k.p.a. skarżąca powołała się – i to w sposób niezrozumiały – dopiero w treści skargi do sądu administracyjnego, wcześniej zaś "składała zażalenie", w szczególności na rozstrzygnięcie zawarte w piśmie Prezydenta Miasta z dnia 16 marca 2010 r., które miało być "krzywdzące i bezprawne".
Wobec powyższego skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu na mocy art. 151 p.p.s.a.
O wynagrodzeniu wyznaczonego adwokata Sąd orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a.