Uzasadnienie
Decyzją z dnia 21 listopada 2014 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, na podstawia art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity: z 2013 r., poz. 1414 ze zm.), nałożył na W. P. karę pieniężną w wysokości 5.000 zł za naruszenie określone pod lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, tj. "Nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi".
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że w dniu 7 października 2014 r. w miejscowości K., na drodze krajowej nr 22 około godz. 7.30 zatrzymano do kontroli pojazd marki DAF o nr rej. [...] wraz z naczepą marki SCHMITZ o nr rej. [...], którym kierował R. K. Kierowca oświadczył, że jechał z C. (gdzie przejął pojazd od innego kierowcy) do N. pod załadunek podłoża do uprawy pieczarek. Zgodnie z informacjami uzyskanymi od kierowcy oraz okazanymi dokumentami przewóz drogowy wykonywany był przez W. P. (dalej zwanego: "stroną", "skarżącym"), prowadzącego działalność rolniczą polegająca na uprawie pieczarek. Przewóz odbywał się z miejscowości D. do miejscowości K., gdzie trasa przekracza znaczenie 100 km w linii prostej. W toku kontroli na podstawie danych pobranych z urządzenia rejestrującego ustalono, iż kierowca prowadzący pojazd w dniu 7 października 2014 r. od godz. 05:17 do godz. 06:38 nie rejestrował na karcie kierowcy swojej aktywności.
R. K. zeznał w protokole przesłuchania w charakterze świadka, że pojazd przejął od kierowcy G. G. w m. Z. Stwierdzono, że G. G. prowadził pojazd w tym dniu od godz. 05:17 do godz. 06:38. nie rejestrując na karcie kierowcy swojej aktywności. Ustalenia kontrolne zostały zawarte w protokole kontroli z dnia 7 października 2014 r. nr [...].
W odniesieniu do twierdzeń strony przedstawionych w trakcie postępowania organ wyjaśnił, że w sprawie nie mógł znaleźć zastosowania art. 13 ust. 1 lit. b rozporządzenia (WE) nr 561/2006 r. Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, gdyż dla zwolnienia od stosowania przepisów z zakresu używania urządzeń rejestrujących czy też przepisów z zakresu czasu prowadzenia pojazdu, przerw i okresów odpoczynku, istotnym jest aby przewóz rzeczy odbywał się w promieniu do 100 km od bazy przedsiębiorstwa (miejsca prowadzenia działalności rolniczej). W dniu kontroli przewóz odbywał się na trasie D. – K. (miejscowość położona miedzy S. i N.). Odległość miedzy tymi miejscowościami znacznie przekracza w linii prostej 100 km, wynosi około 230 km. Obaj wymienieni kierowcy, na całej trasie, mieli zatem obowiązek przestrzegania przepisów w zakresie stosowania urządzeń rejestrujących i kart kierowców.
Strona odwołała się do decyzji organu pierwszej instancji podnosząc, że zostały naruszone następujące przepisy:
art. 92a ust. 1 w zw. z art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym poprzez uznanie, że doszło do naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego;
art. 3 ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 4 pkt 4 ww. ustawy poprzez niezastosowanie do podmiotu będącego rolnikiem przepisów o podmiotach nie będących przedsiębiorcami;
art. 33 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 92b ust. 1 i 2 ww. ustawy poprzez nieuwzględnienie faktu, że przewóz był wykonywany na potrzeby własne;
art. 13 ust. 1 lit b rozporządzenia (WE) nr 561/2006 poprzez nie uwzględnienia, że przewóz był wykonywany w promieniu 100 km od gospodarstwa rolnego;
art. 7, art. 75, art. 77 § 1 w zw. z art. 80 oraz art. 86 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) – dalej: "k.p.a.", poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, w szczególności nie przesłuchanie świadka G. G.;
- - art. 11 w zw. z art. 80 k.p.a. przez nie wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione i dowodów na których oparł swoją decyzję, co uniemożliwiło zrozumienie przesłanek którymi kierował się organ.
Strona utrzymywała, że podczas wykonywania przewozu w ramach własnej działalności rolniczej w promieniu 100 km. od gospodarstwa rolnego nie ma obowiązku rejestrować za pomocą tachografu aktywności kierowcy. Zdaniem strony przewóz w dniu 7 października 2014 r. odbywał się przy spełnieniu warunków o których mowa w art. 13 ust. 1 lit. b rozporządzenia (WE) nr 561/2006 w związku z czym nie powinna być nałożona kara.
Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 29 kwietnia 2015 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 4 pkt 22 lit. a, lit. h, art. 92a ust. 1 - 6, art. 92b, art. 92 c ustawy o transporcie drogowym, lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 15 ust. 8 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE nr L 370 z 31.12.1985, P.0008-0021 ze zm.), art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (tj. Dz. U. UE L 2014 60.1 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Organ odwoławczy stwierdził, że stosownie do art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 10.000 złotych za każde naruszenie. Zgodnie z art. 92a ust. 2 ustawy o transporcie drogowym suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć 10.000 złotych. Stosownie do art. 92a ust. 6 tej ustawy wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy.
Zgodnie z art. 4 pkt 22 lit. a i lit. h ww. ustawy obowiązki lub warunki przewozu drogowego - obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. L 370 z 31.12.1985, str.
- 21) i rozporządzenia (WE) nr 561/2006.
Zgodnie z art. 15 ust. 8 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 zabrania się fałszowania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach, przechowywanych przez urządzenie rejestrujące lub kartę kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z urządzenia rejestrującego jak określono w załączniku IB. To samo stosuje się do jakiegokolwiek manipulowania urządzeniem rejestrującym, wykresówką lub kartą kierowcy, które mogłoby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych oraz informacji wydrukowanych. W pojeździe nie może znajdować się żaden sprzęt, który mógłby zostać użyty w powyższych celach.
W dniu 2 marca 2015 r. wszedł w życie art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego z dnia 4 lutego 2014 r. (Dz. Urz. UE. L Nr 60, str. 1), dotyczący obowiązków rejestracji aktywności kierowców.
Organ odwoławczy podkreślił, że po wejściu w życie rozporządzenia nr 165/2014 stosownie do treści art. 47 rozporządzenia, wszelkie odesłania do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 będzie uznawać się za odesłania do rozporządzenia nr 165/2014.
Konsekwencją regulacji wspólnotowych jest treść lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ww. ustawy, który karą pieniężna w wysokości 5.000 złotych sankcjonuje nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi.
Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, m.in. wydruku z tachografu cyfrowego zainstalowanego w pojeździe, protokołu przesłuchania świadka R. K., analizy trasy przejazdu pojazdu marki DAF o nr rej. [...] w dniu 7.10.2014 r. oraz protokołu kontroli z dnia 7.10.2014 r. należy przyjąć, że w trakcie wykonywania tego przewozu od godz. 05:17 do godz. 06:38 kierowca nie rejestrował na karcie kierowcy swojej aktywności przebytej drogi i prędkości pojazdu. Kontrolujący z informacji uzyskanych od kierowcy oraz zgodnie z okazanymi dokumentami ustalili, że przewóz odbywał się z miejscowości D. do miejscowości K. (miejscowość położona miedzy pomiędzy S. a N.) na trasie przekraczającej 100 km w linii prostej od siedziby strony. Kierowca R. K. zeznał do protokołu przesłuchania, że pojazd przejął w miejscowości Z. od kierowcy G. G. Z zeznań tych wynika również, że G. G. podprowadzał pojazd do umówionego miejsca i wracał do siedziby W. P., natomiast kierowca R. K. po przejęciu pojazdu kontynuował dalej jazdę i realizował przewóz w imieniu strony. Wyjaśnił również, że przewóz taki odbywał się dwa razy w tygodniu za wiedzą strony. W celu udokumentowania powyższego sporządzono protokół z kontroli nr [...].
Organ odwoławczy podkreślił, że protokół kontroli drogowej stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., zatem sporządzony w przepisanej formie przez powołany do tego organ państwowy stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Podpisanie protokołu kontroli drogowej bez zastrzeżeń, co miało miejsce w niniejszej sprawie, stanowi dowód na okoliczności w nim stwierdzone i wyznacza granice postępowania administracyjnego co do faktów i stanu prawnego.
Mając na względzie całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organ odwoławczy w pełni podzielił stanowisko organu niższej instancji.
W dalszej kolejności organ odwoławczy ustosunkował się do zarzutów odwołania. W szczególności stwierdził, iż przepisy o przewozie na potrzeby własne nie znajdują zastosowania i za naruszenie przepisów o czasie pracy kierowców przedsiębiorca będzie ponosił odpowiedzialność administracyjną. W sprawie nie ma także zastosowania art. 13 ust. 1 lit b rozporządzenia (WE) nr 561/2006, gdyż trasa jaką w imieniu strony realizowali kierowcy G. G. i R. K. przekraczała ponad dwukrotnie promień 100 km od bazy przedsiębiorstwa. W ocenie organu odwoławczego nie doszło do naruszenia przepisów proceduralnych i został zgromadzony wyczerpujący materiał dowodowy, natomiast zeznania G. G. nie mogły wnieść nic nowego do sprawy, a w każdym razie nie mogły podważyć faktu wykonywania przewozu bez rejestracji aktywności kierowcy w dniu 7 października 2014 r. W decyzji organu pierwszej instancji została określona podstawa prawna jej wydania, jak również wskazano fakty, którymi kierował się organ.
Nadto organ przeprowadził postępowanie w zakresie art. 92b i art. 92c ustawy o transporcie drogowym. Przepis art. 92b tej ustawy stosuje się tylko w przypadku stwierdzenia naruszeń dotyczących czasu pracy kierowców. Takie naruszenia nie miały miejsca. Brak jest podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym za względu na fakt, iż do wskazanych wyżej naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia wobec okoliczności dysponowania przez stronę wszelką dokumentacją czasu pracy kierowców. Przedsiębiorca tak powinien organizować pracę kierowcy, aby otrzymywał on takie zadania przewozowe, które mógłby zrealizować zgodnie z obowiązującymi przepisami dotyczącymi czasu pracy kierowców, a nie musiał kierować się innymi priorytetami.
Zarówno art. 92a ustawy o transporcie drogowym, jak i art. 10 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, ustanowiły odpowiedzialność przedsiębiorców wykonujących transport drogowy i przewozy na potrzeby własne (nie zaś pracowników, którym rzeczone podmioty zlecają czynności kierowania pojazdami), za naruszenia przepisów wyznaczających normy czasu pracy kierowców jak i innych przepisów związanych z wykonywaniem przewozów drogowych.
W. P. zaskarżył opisaną wyżej decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku domagając się jej uchylenia, jak również uchylenia decyzji organu pierwszej instancji.
Zaskarżonej decyzji zarzucił:
- 1. naruszenie art. 92a ust. 1 w związku z art. 92a ust. 6 ustawy o transporcie drogowym poprzez uznanie, iż doszło do naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego, przez co została nałożona na skarżącego kara pieniężna w kwocie 5.000 zł, podczas gdy wykonywany przez G. G. przewóz do miejscowości Z. nie wymagał rejestracji na wykresówce, natomiast przewóz przez R. K. do miejscowości K. był rejestrowany przy pomocy urządzenia rejestrującego na wykresówce,
- 2. naruszenie art. 3 ust. 2 pkt 3 w związku z art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym poprzez niezastosowanie do skarżącego będącego rolnikiem odpowiednio przepisów o podmiotach niebędących przedsiębiorcami;
- 3. naruszenie art. 33 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 92b ust 1 i 2 ustawy o transporcie drogowym poprzez nie uwzględnienie, iż przewóz był wykonywany na potrzeby własne skarżącego - pomocniczo w stosunku do prowadzonego gospodarstwa rolnego;
- 4. naruszenie art. 13 ust. 1 lit b rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, poprzez uznanie, że przejazd pojazdu w dniu kontroli z gospodarstwa rolnego skarżącego do miejscowości Z. nie był wykonywany w ramach własnej działalności rolniczej na obszarze do 100 km od gospodarstwa rolnego;
- 1. naruszenie art. 7, art. 75 § 1 oraz art. 86 k.p.a. poprzez niedokonanie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w szczególności polegające na nie przesłuchaniu w charakterze świadka G. G.;
- 2. naruszenie art. 77 § 1 w związku z art. 80 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z przedmiotową sprawą, w szczególności nie przesłuchanie w charakterze świadka G. G. a w konsekwencji utrzymanie w mocy wadliwej decyzji;
- 3. naruszenie art. 11 w związku z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewskazanie przez organy faktów, które uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, oraz zawarcie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wywodów które nie uzasadniają podjętego przez organ rozstrzygnięcia, co uniemożliwiło zrozumienie przesłanek jakimi kierował się organ załatwiając sprawę.
W uzasadnieniu skarżący wskazał, m.in. że wykonywany przez G. G. przewóz do miejscowości Z. nie wymagał rejestracji na wykresówce, natomiast przewóz przez R. K. do miejscowości K. był rejestrowany przy pomocy urządzenia rejestrującego na wykresówce. Skarżący nie jest przedsiębiorcą, tylko rolnikiem prowadzącym własne gospodarstwo rolne. W dniu kontroli wykonywał niezarobkowy przewóz drogowy – na potrzeby własne – polegający najpierw na dostarczeniu przez G. G. samochodu do miejscowości Z. do firmy zajmującej się naprawą samochodów ciężarowych, w kolejną drogę ze Z. do miejscowości K. udał się R. K. Z. znajduje się w odległości do 100 km od siedziby skarżącego. Zatem nie zachodziła konieczność rejestracji przejazdu do tej miejscowości.
Skarżący wskazał, że pomimo zarzutu odwołania organ II instancji nie przesłuchał G. G., stwierdzając jedynie że jego zeznania nie miałyby wpływu na treść decyzji, co narusza zasady wyrażone w art. 7 i 8 k.p.a.
Zdaniem skarżącego w sprawie nie ustalono dokładnie stanu faktycznego i nie wyjaśniono wszystkich faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Również uzasadnienie faktyczne zaskarżonej decyzji budzi poważne zastrzeżenia.
Na koniec zarzucono wadliwe powoływanie się w postawie prawnej zaskarżonej decyzji na przepisy ustawy o transporcie drogowym, w sytuacji gdy z uzasadnienia decyzji wynikało, że zdaniem organu nie mają one zastosowania w sprawie.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Z kolei w świetle art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej w skrócie "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja wbrew wywodom skargi odpowiada prawu.
Okoliczności faktyczne sprawy obejmowały dokonanie w dniu 7 października 2014 r. ok. godz. 7:30 na drodze krajowej nr 22 w miejscowości K. kontroli drogowej zespołu pojazdów składającego się z pojazdu marki DAF o nr rej. [...] i naczepy marki SCHMITZ o nr rej. [...], stwierdzonej protokołem kontroli nr [...]. Zgodnie z informacjami uzyskanymi od kierowcy R. K. oraz okazanymi dokumentami przewóz drogowy wykonywany był w imieniu W. P., prowadzącego działalność rolniczą polegająca na uprawie pieczarek. Przewóz odbywał się z miejscowości D. (siedziba gospodarstwa rolnego) do miejscowości K. po załadunek podłoża do uprawy pieczarek. Na odcinku D. – Z. od godz. 05:17 do 06:38 pojazd prowadził kierowca G. G. W Z. pojazd przejął kierowca R. K., który miał wykonać przejazd do K. W toku kontroli na podstawie danych pobranych z urządzenia rejestrującego ustalono, że kierowca prowadzący pojazd w dniu 7 października 2014 r. od godz. 05:17 do godz. 06:38 nie rejestrował na karcie kierowcy swojej aktywności (okoliczność bezsporna).
Z przepisów art. 92a ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym(tj. Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm.) - dalej jako "ustawa", stanowiących podstawę prawną wydanej decyzji wynika, że podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10.000 złotych.
W myśl art. 4 pkt 22 ustawy obowiązki lub warunki przewozu drogowego wynikają z przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz wymienionych tam wspólnotowych aktów prawnych, nadto przepisów ustaw i wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych. Wśród wspólnotowych aktów prawnych wymieniono rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. L 370 z 31.12.1985, str. 21), zwane dalej "rozporządzeniem nr 3821/85", którego przepisy mają zastosowanie w niniejszej sprawie.
Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92 a ust. 6 ustawy). Naruszenia jakie miały miejsce w niniejszej sprawie organy prawidłowo zakwalifikowały jako nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi, co zgodnie z lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do ustawy zagrożone jest karą pieniężną w wysokości 5 000,00 zł.
Wbrew zarzutom skargi, organ prawidłowo ustalił, że do przewozów wykonywanych przez podmiot niebędący przedsiębiorcą stosuje się przepisy ustawy o transporcie drogowym dotyczące niezarobkowego przewozu drogowego. Podmiotem dokonującym kontrolowanego przewozu był skarżący – rolnik prowadzący pieczarkarnię, do którego w świetle zapisów art.3 ust. 2 ustawy stosuje się odpowiednio przepisy ustawy dotyczące niezarobkowego przewozu drogowego.
Zgodnie z art. 4 lit. p rozporządzenia WE nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 (Dz. Urz. UE Nr L 102/1 z 2006 r.), zwane dalej "rozporządzeniem nr 561/2006", "przedsiębiorstwo transportowe" to osoba fizyczna, osoba prawna lub związek lub grupa osób nieposiadającą osobowości prawnej, niezależnie od tego, czy działa zarobkowo, lub jednostkę państwową, niezależnie od tego, czy posiada ona osobowość prawną, czy też podlega organowi posiadającemu osobowość prawną, która zarobkowo lub na potrzeby własne wykonuje przewozy drogowe.
Skarżący będąc rolnikiem i wykonując przewóz drogowy na potrzeby własne jest więc w świetle cytowanego wyżej przepisu traktowany jak "przedsiębiorstwo transportowe", ze wszystkimi tego konsekwencjami wynikającymi z przepisów o transporcie drogowym. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, że skarżący niezasadnie zarzuca organom, że błędem było niezastosowanie do niego odpowiednio przepisów o podmiotach niebędących przedsiębiorcami (pkt 2 zarzutów skargi).
W myśl art. 13 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 561/2006 o ile nie zagraża to osiągnięciu celów określonych w art. 1, każde Państwo Członkowskie może wprowadzić wyjątki od przepisów art. 5-9 i uzależnić te wyjątki od spełnienia indywidualnych warunków na swoim terytorium lub, w porozumieniu z zainteresowanymi Państwami, na terytorium innego Państwa Członkowskiego, mające zastosowanie do następujących przewozów wykonywanych pojazdami używanymi lub wynajmowanymi bez kierowcy przez przedsiębiorstwa rolnicze, ogrodnicze, leśne, gospodarstwa rolne lub rybackie do przewozu rzeczy w ramach własnej działalności gospodarczej w promieniu do 100 km od bazy przedsiębiorstwa.
Skarżący zarzucał w skardze naruszenie tego przepisu poprzez uznanie przez organy, że przejazd pojazdu w dniu kontroli z gospodarstwa rolnego skarżącego do miejscowości Z. nie był wykonywany w ramach własnej działalności rolniczej na obszarze do 100 km od gospodarstwa rolnego. Skarżący prezentuje stanowisko, że przejazd z D. do Z.(odległość poniżej 100 km) nie stanowił części przejazdu na odcinku D. – K., wobec tego wykonując ten przejazd nie był zobowiązany do stosowania przepisów z zakresu używania urządzeń rejestrujących.
W tym miejscu Sąd stwierdza, że w skardze skarżący podał, że w dniu kontroli G. G. wykonał przewóz z siedziby gospodarstwa z częściami do Z. do firmy zajmującej się naprawą samochodów ciężarowych, a w kolejną drogę ze Z. do miejscowości K. udał się R. K. Należy zauważyć, że w toku całego postępowania skarżący, jak również kierowca R. K. zgodnie twierdzili, że G. G., z uwagi na oszczędność czasu, jedynie "podprowadzał" samochód do Z., gdzie był przejmowany przez drugiego kierowcę. Z tych wyjaśnień wynika również, że była to stała praktyka, bowiem przejazd na tej trasie był w ten sposób organizowany dwa razy w tygodniu. Mając na uwadze, że skarżący mówi o tej okoliczności dopiero w skardze, uzasadnia to twierdzenie, iż jest to okoliczność przywołana wyłącznie na użytek skargi.
Art. 4 ust. 4 ustawy zawiera definicję niezarobkowego przewozu drogowego, z której wynika, że uznanie za taki przewóz jest możliwe jedynie po spełnieniu łącznie wszystkich wymienionych tam warunków, w tym, że celem takiego przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby (lit. c). Odnosząc to do okoliczności sprawy należy stwierdzić, że w dniu 7 października 2014 r. w imieniu skarżącego został wykonany przewóz z jego siedziby mieszczącej się w D. do K. na trasie przekraczającej 100 km w linii prostej od siedziby. Wobec powyższego prawidłowe jest stanowisko organów, że w takiej sytuacji art. 13 ust. 1 lit. b rozporządzenia nie miał w sprawie zastosowania, zaś obaj kierowcy wykonujący ten przewóz powinni byli na całej trasie przejazdu rejestrować swoją aktywność w karcie kierowcy.
Zgodnie z art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 3821/85 kierowcy stosują karty kierowców w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od momentu, w którym go przejmują. Nie wyjmuje się karty kierowcy z urządzenia przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba, że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. Powołany wyżej przepis wprowadza zatem obowiązek stosowania kart w każdym dniu pracy kierowcy wykonującego przewóz drogowy. Początkiem stosowania karty jest moment w którym kierowca przejmuje pojazd, natomiast jej wyjęcie następuje przy zdaniu pojazdu.
W tym miejscu należy zauważyć, że błędem ze strony organu odwoławczego było powoływanie się w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji, jak również w jej uzasadnieniu na art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego z dnia 4 lutego 2014 r. (Dz. Urz. UE. L Nr 60, str. 1), dotyczący obowiązków rejestracji aktywności kierowców.
Zauważyć należy, że w sprawie miały zastosowanie przepisy prawa obowiązujące w dacie kontroli tj. w dniu 7 października 2014 r., nie zaś w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Takiej wady zaskarżonej decyzji nie można jednak uznać za istotne naruszenie prawa, co znajduje potwierdzenie w utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych. I tak, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 15 lipca 2003r., sygn. akt ISA 371/03, LEX nr 149553 stwierdził, że: "Błędne powołanie podstawy prawnej lub jej niepowołanie w okolicznościach, gdy podstawa taka istnieje w przepisach prawa, a nadto przesłanki do jej zastosowania zostały spełnione, nie można uznać za istotne naruszenie prawa, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy". Taka sytuacja ma miejsce właśnie w rozpatrywanej sprawie.
Należy przy tym zauważyć, że zarówno art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 3821/85, jak również art. 34 ust. 1 rozporządzenia nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. zawierają niemal identyczne uregulowania odnośnie stosowania przez kierowców prowadzących pojazd wykresówek i kart kierowcy.
Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustalono, że w trakcie wykonywania w dniu 7 października 2014 r. przewozu od godz. 05:17 do godz. 06:38 kierowca nie rejestrował na karcie kierowcy swojej aktywności przebytej drogi i prędkości pojazdu, tym samym doszło do naruszenia powołanych wyżej przepisów prawa. Zarzut naruszenia art. 92a ust. 1 w związku z art. 92a ust. 6 ustawy należało więc uznać za niezasadny (pkt 1 zarzutów skargi).
Zdaniem sądu trafnie organy przyjęły, że w sprawie nie występowały przesłanki ezgoneracyjne, o których mowa w art. 92c ust. 1 ustawy.
Pozostałe zarzuty skargi Sąd również uznał za niezasadne.
Zaskarżona decyzja nie narusza art. 33 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 92b ust 1 i 2 ustawy o transporcie drogowym. Przepis ten dotyczy zwolnienia z obowiązku uzyskania zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, co nie było przedmiotem sporu w niniejszej sprawie.
Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty, że decyzje wydano z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W skardze zarzucono niedokładne ustalenie stanu faktycznego sprawy oraz brak wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych, w szczególności polegające na nie przesłuchaniu w charakterze świadka G. G. Zdaniem Sądu organom orzekającym w sprawie nie można zarzucić prowadzenia postępowania z naruszeniem regulacji zawartych w powołanych w skardze przepisach ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., dalej zwanej "k.p.a.". Zgromadziły one bowiem pełny materiał dowodowy i dokonały jego kompleksowej oceny. Dokonanie przedmiotowej oceny niezgodnie z oczekiwaniami skarżącego z oczywistych względów nie stanowi naruszenia powołanych w skardze przepisów.
Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, który odnosząc się do podobnie sformułowanego zarzutu odwołania, powołując się na zgromadzony w sprawie materiał dowodowy stwierdził, że zeznania G. G. nie mogły wnieść nic nowego do sprawy, a w każdym razie nie mogły podważyć faktu wykonywania przez niego przewozu bez rejestracji jego aktywności w dniu 7 października 2014 r. w godz. od 05:17 do godz. 06:38. Zostało to bowiem ustalone na podstawie analizy zapisu tachografu cyfrowego zainstalowanego w pojeździe, protokołu przesłuchania świadka R. K., analizy trasy przejazdu pojazdu marki DAF o nr rej. [...] w dniu 7.10.2014 r. oraz protokołu kontroli z dnia 7.10.2014 r. oraz wyjaśnień samego skarżącego. Należy przy tym zauważyć, że skarżący w toku postępowania nie zgłosił żądania przeprowadzenia dowodu ze świadka (art. 78 k.p.a.), do którego organ musiałby się odnieść.
Sąd stoi na stanowisku, że organ odwoławczy w sposób wystarczający uzasadnił wydaną przez siebie decyzję, przedstawiając stan faktyczny sprawy i przywołując stosowne przepisy prawa. Dodać tu należy, że ewentualne braki uzasadnień decyzji kwalifikować należy do naruszenia przepisów postępowania. Art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., zezwala na uchylenie decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania jedynie w sytuacji, gdy naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tego rodzaju naruszeń Sąd nie stwierdził.
Na koniec odnosząc się do zarzutu wadliwego powoływania się w postawie prawnej zaskarżonej decyzji na przepisy ustawy o transporcie drogowym, w sytuacji gdy z uzasadnienia decyzji wynikało, że zdaniem organu nie mają one zastosowania w sprawie, Sąd stwierdza, że nie jest on zasadny. Wydając rozstrzygnięcie w sprawie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem organ winien rozważyć, czy w sprawie zachodzą przesłanki do odstąpienia od ukarania, o których mowa w art. 92b i art. 92c ustawy. Powołanie w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji ww. przepisów wskazuje, że organ dokonał takiej oceny, zaś w uzasadnieniu organ wyjaśnił z jakich przyczyn nie mogło dojść do ich zastosowania w sprawie.
W konsekwencji Sąd, nie stwierdzając naruszeń prawa materialnego czy przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a..