Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 25 lutego 2020 r. (nr [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Starosty K. z dnia 31 maja 2019 r. (nr [...]) w przedmiocie ustalenia wobec rodziców opłaty za pobyt dziecka w placówce opiekuńczo-wychowawczej.
Z akt sprawy wynikają następujące okoliczności faktyczne i prawne:
Decyzją z dnia 31 maja 2019 r. [...] Starosta K. – na podstawie m.in. art. 193 ust. 1 pkt 2, ust. 2, ust. 6, ust. 7a, ust. 7b i ust. 8 oraz art. 194 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 998 ze zm. – zwana dalej: "ustawą o wspieraniu rodziny") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm. - dalej powoływanej w skrócie jako "k.p.a.") oraz § 5 uchwały [...] Rady Powiatu K. z dnia 31 marca 2015 r. w sprawie określenia szczegółowych warunków umarzania w całości lub w części, łącznie z odsetkami, odraczania terminu płatności, rozłożenia na raty lub odstępowania od ustalania opłaty za pobyt dziecka w pieczy zastępczej - ustalił solidarnie wobec A. K.–M. oraz I. M. (zwanego dalej także "skarżącym") opłatę za pobyt syna K. M. w placówce opiekuńczo-wychowawczej w okresie od 1 grudnia 2018 r. do 28 lutego 2019 r. (3 miesiące) w wysokości 2.799 zł za każdy miesiąc, a w okresie od 1 marca 2019 r. do 30 listopada 2019 r. (9 miesięcy) w wysokości 3.100 zł za każdy miesiąc.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że K. M. został umieszczony w placówce opiekuńczo-wychowawczej typu interwencyjnego [...] w O. na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w K. z dnia 8 czerwca 2014 r. (sygn. akt [...]). Dziecko zostało odebrane rodzicom przez Policję w dniu 6 czerwca 2014 r. w trybie interwencyjnym określonym w art. 12a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie. Następnie na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w K. z dnia 19 lutego 2016 r. małoletni został umieszczony w dniu 1 kwietnia 2016 r. w placówce opiekuńczo-wychowawczej typu socjalizacyjnego [...] w K. Organ zaznaczył, że małoletni w chwili wydawania ww. decyzji nadal przebywa we wskazanej placówce na mocy pkt V postanowienia Sądu Okręgowego w G. (sygn. akt [...]).
Zgodnie z art. 193 ust. 1 pkt 2, ust. 2 i ust. 6 ustawy o wspieraniu rodziny, rodzice dziecka umieszczonego w placówce opiekuńczo-wychowawczej ponoszą opłaty w wysokości średnich miesięcznych wydatków na utrzymanie dziecka w tej placówce. Za ponoszenie opłaty rodzice odpowiadają solidarnie, a opłatę ponoszą także rodzice pozbawieni władzy rodzicielskiej lub którym władza rodzicielska została zawieszona albo ograniczona. W oparciu o art. 194 ww. ustawy opłatę ustala, w drodze decyzji, starosta właściwy ze względu na miejsce zamieszkania dziecka przed umieszczeniem w placówce opiekuńczo-wychowawczej.
Organ przedstawił przebieg wszczętego z urzędu postępowania w sprawie ustalenia rodzicom K. M. odpłatności za pobyt syna w placówce opiekuńczo-wychowawczej z okres od 1 grudnia 2018 r. do 30 listopada 2019 r. (zawiadomienie o wszczęciu postępowania z dnia 4 grudnia 2018 r., nr [...]).
Organ zwrócił uwagę, że w dniu 6 maja 2019 r. wpłynęła do organu decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 23 kwietnia 2019 r. (nr [...]) utrzymująca w mocy decyzję organu dotyczącą odmowy odstąpienia od ustalenia opłaty za pobyt dziecka w instytucjonalnej pieczy zastępczej.
Organ wskazał, że w toku postępowania ustalono wysokość miesięcznych dochodów każdego z rodziców małoletniego, które za miesiąc listopad 2018 r. w przypadku A. K.-M. wyniosły 9.512,81 zł, a w przypadku I. M. 6.166,71 zł, natomiast w za luty 2019 r. w przypadku A. K.-M. wynosiły 7.959,77 zł, a za styczeń 2019 r. w przypadku I. M. wynosiły 4.493,79 zł, co pozwalało na ustalenie opłaty obojga rodziców ponoszonej solidarnie określonej w tej decyzji.
Wobec powyższego organ stwierdził, że w sprawie nie miały zastosowania zasady odstąpienia od ustalania opłaty wskazane w uchwale [...] Rady Powiatu K. z dnia 31 marca 2015 r., gdyż pozostająca każdemu z rodziców kwota dochodu po odliczeniu opłaty i dobrowolnie wpłaconych na rzecz dziecka alimentów (100 zł przez I. M. i 200 zł przez A. K. M.) nie byłaby niższa niż 150% kryterium dochodowego (tj. 1.051 zł).
Organ stwierdził, że wydając tę decyzję wziął pod uwagę sytuację materialną, możliwości i dochody, a także obowiązek rodziców do ponoszenia opłat za pobyt dziecka w pieczy zastępczej wynikający z art. 193 ustawy o wspieraniu rodziny, którego nie mogą przerzucać na jednostkę samorządu terytorialnego, albowiem ustawowy obowiązek ponoszenia kosztów utrzymania dziecka w pieczy zastępczej jest pochodną wynikającą z obowiązku alimentacyjnego rodziców wobec dziecka.
W odwołaniu z dnia 13 grudnia 2019 r. I. M. i A. K.-M. wskazali, że decyzję z dnia 31 maja 2019 r. (nr [...]) otrzymali przez system ePUAP w dniu 18 lipca 2019 r. i nie została ona opatrzona kwalifikowanym podpisem elektronicznym, wobec czego w ogóle nie weszła do obrotu prawnego i jest zwykłym pismem nieposiadającym przymiotu decyzji administracyjnej. Z analogicznych względów tj. braku elektronicznego podpisu kwalifikowanego w ocenie strony wadą nieważności objęte było całe postępowanie przed organem I instancji, bowiem wskazanym podpisem nie opatrzono także zawiadomienia o wszczęciu postępowania z dnia 4 grudnia 2018 r.
Niezależnie od powyższego – w ocenie odwołujących się - nie powinni oni zostać obciążeni opłatą za pobyt ich syna w placówce opiekuńczo-wychowawczej ponieważ opłaty rodziców dziecka za pobyt dziecka skierowanego do placówki regulowała do dnia 1 stycznia 2012 r. ustawa o pomocy społecznej, a ponadto ich dziecko nie zostało zgodnie z prawem umieszczone w instytucjonalnej pieczy zastępczej. W sprawie nie istniało bowiem orzeczenie o umieszczeniu dziecka w instytucjonalnej pieczy zastępczej, a Starosta K. nie był organem uprawnionym do samodzielnego rozstrzygania wątpliwości co do treści wyroków i orzeczeń sądów cywilnych.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 25 lutego 2020 r. (nr [...]) utrzymało w mocy pierwszoinstancyjną decyzję Starosty K. z dnia 31 maja 2019 r.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu związanego z brakiem elektronicznego podpisu na decyzji organ odwoławczy wskazał, że z akt spraw o nr [...] i [...] dotyczących stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 31 maja 2019 r. wynika jednoznacznie, że decyzja Starosty K. z dnia 31 maja 2019 r. (nr [...]) została wydana w formie dokumentu pisemnego a nie dokumentu elektronicznego i zawiera własnoręczny (a nie elektroniczny) podpis Dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w K. z podaniem imienia nazwiska i stanowiska służbowego, co jest zgodne z art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a., wskazującym na wymogi co do podpisu na decyzji wydanej w formie pisemnej. Jak wynika przy tym z art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a. kwalifikowany podpis elektroniczny pracownika organu upoważnionego do wydania decyzji musi zawierać tylko ta decyzja, która została wydana w formie dokumentu elektronicznego. Skoro jednak zaskarżona decyzja nie została wydana w formie dokumentu elektronicznego, to nie mogła również zawierać podpisu elektronicznego.
Organ wyjaśnił, że decyzja z dnia 31 maja 2019 r. wydana w formie pisemnej została następnie zeskanowana do pliku PDF i ten plik został przesłany stronom drogą elektroniczną; doręczono go w dniu 18 lipca 2019 r., co strony potwierdziły. Organ przyznał, że doręczenie decyzji odbyło się z naruszeniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego o doręczeniu decyzji drogą elektrofoniczną zawartych w art 39¹ k.p.a., co jednak nie stanowi o wadzie samej decyzji. Co istotne, przepisy art. 39¹ k.p.a. o doręczeniu decyzji drogą elektroniczną nie wykluczają zasady pisemności postępowania administracyjnego. Nawet wadliwe doręczenie, które jednak nie prowadzi do ograniczenia praw strony w zakresie ochrony jej interesów (strony mogły zapoznać się z treścią decyzji, utrwalić jej treść i skorzystać ze środków zaskarżenia) nie stanowi naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 1 lipca 2015 r., sygn. akt I SA/Lu 469/15).
Kwestia doręczenia związana jest z prawem stron do wniesienia środków procesowych, w tym odwołania, jednak nie ma wpływu na treść samej decyzji. Prawa stron do złożenia odwołania nie zostały naruszone. Strony skorzystały z tego prawa podobnie, jak też z prawa złożenia wniosku o uzupełnienie decyzji z dnia 31 maja 2019 r. oraz wniosku o stwierdzenie nieważności tej decyzji. W niniejszej sprawie, choć doszło do naruszenia art. 39¹ k.p.a. na etapie doręczenia pierwszoinstancyjnej decyzji, to jednak naruszenie to nie miało wpływu ani na rozstrzygnięcie sprawy co do istoty, ani na prawa procesowe stron.
Organ odwoławczy stwierdził także, ze na rozstrzygnięcie sprawy co do istoty, ani na prawa procesowe stron nie miały również wpływu czynności organu I instancji polegające na opatrzeniu w dniu 14 listopada 2019 r. zaskarżonej decyzji (uprzednio wydanej w formie pisemnej) dodatkowym podpisem elektronicznym w celu ponownego jej doręczenia w formie elektronicznej w trybie art. 39¹ k.p.a. Decyzja wydana w dniu 31 maja 2019 r. weszła już bowiem do obrotu prawnego, strony zdążyły złożyć wniosek o uzupełnienie tej decyzji (niefortunnie nazywając go "wnioskiem o stwierdzenie nieważności"), jak również wnieść odwołanie (przedwczesne z uwagi na jego wniesienie przed rozpoznaniem tego wniosku - sprawa nr [...]).
Tym samym w ocenie Kolegium złożenie podpisu elektronicznego obok podpisu własnoręcznego i ponowne doręczenie decyzji drogą elektroniczną nie miały znaczenia i nie wpływały na rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty.
Odnosząc się do oceny prawidłowości ustalenia opłaty wobec stron, organ odwoławczy - powołując treść art. 193 ust. 1, ust. 1a, ust. 7a i ust. 7b oraz ust. 8 ustawy o wspieraniu rodziny, a także § 1 pkt 1 zarządzenia [...] Starosty K. z dnia 15 marca 2018 r. w sprawie średnich miesięcznych wydatków przeznaczonych na utrzymanie dziecka w placówkach opiekuńczo-wychowawczych na terenie Powiatu K. w 2018 r. [...] i § 1 pkt 1 zarządzenia nr [...] Starosty K. z dnia 25 lutego 2019 r. w sprawie średnich miesięcznych wydatków przeznaczonych na utrzymanie dziecka w placówkach opiekuńczo-wychowawczych na terenie Powiatu K. w 2019 r.[...], z których wynikało, że średnie miesięczne wydatki przeznaczone na utrzymanie dziecka w placówkach na terenie Powiatu K., w tym placówce socjalizacyjnej "[...] " w K. wynosiły miesięcznie 2.799 zł do 28 lutego 2019 r. i 3.100 zł od 1 marca 2019 r. – wskazał, że powyższe przepisy stanowiły podstawę prawną zaskarżonej decyzji, dlatego zarzut podniesiony w odwołaniu, jakoby obciążenie przedmiotową opłatą było możliwe jedynie na podstawie przepisów ustawy o pomocy społecznej uchylonych w 2012 r. jest chybiony.
Organ odwoławczy za nieuzasadniony uznał także podniesiony w odwołaniu zarzut, że w chwili wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie ustalenia opłaty i w chwili wydania decyzji nie istniało orzeczenie sądu o umieszczeniu dziecka w pieczy zastępczej. Kolegium wskazało, że taką podstawę stanowiło bowiem zarówno postanowienie Sądu Rejonowego w K. z dnia 19 lutego 2016 r. (sygn. akt [...]), jak i wyrok Sądu Okręgowego w G. z dnia 5 grudnia 2018 r. (sygn. akt [...]), na mocy którego rozwiązano przez rozwód związek małżeński I. M. i A. K.–M., orzeczono o pozbawieniu obojga władzy rodzicielskiej nad K. M. (pkt IV sentencji wyroku) oraz orzeczono o umieszczeniu K. M. w instytucjonalnej pieczy zastępczej (pkt V sentencji wyroku). Wyrok ten stał się prawomocny z dniem 28 grudnia 2018 r.
Organ wskazał przy tym, że stosownie do art. 34 ustawy o wspieraniu rodziny piecza zastępcza jest sprawowana w formie: 1/ rodzinnej; 2/ instytucjonalnej, natomiast zgodnie z art. 93 tej ustawy instytucjonalna piecza zastępcza jest sprawowana w formie: 1) placówki opiekuńczo-wychowawczej;
- 2) regionalnej placówki opiekuńczo-terapeutycznej;
- 3) interwencyjnego ośrodka preadopcyjnego. Zgodnie zaś z art. 101 ust. 1 ustawy o wspieraniu rodziny placówka opiekuńczo-wychowawcza jest prowadzona jako placówka opiekuńczo-wychowawcza typu: 1) socjalizacyjnego;
- 2) interwencyjnego;
- 3) specjalistyczno-terapeutycznego;
- 4) rodzinnego.
Orzeczenie Sądu o umieszczeniu małoletniego w placówce socjalizacyjnej w K. (postanowienie z dnia 19 lutego 2016 r.) oznacza umieszczenie małoletniego w instytucjonalnej pieczy zastępczej w formie placówki opiekuńczo-wychowawczej typu socjalizacyjnego. W wyroku rozwodowym Sąd Okręgowy wprost wskazał, że umieszcza dziecko w instytucjonalnej pieczy zastępczej. W tej sprawie zatem zostały spełnione wymogi art. 35 ust. 1 ustawy o wspieraniu rodziny regulujące zasadę, że umieszczenie dziecka w pieczy zastępczej następuje na podstawie orzeczenia sądu.
W odniesieniu natomiast do zarzutów tyczących się nieuprawnionej – w ocenie odwołujących się – wykładni orzeczeń sądów powszechnych w zakresie umieszczenia dziecka w pieczy zastępczej, Kolegium wskazało, że odwołujący się mylnie utożsamiają wykładnię wyroku sądowego, o której mowa w art. 352 k.p.c., z rozumieniem treści wyroku. Zgodnie z art. 352 k.p.c. sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Konieczność dokonania wykładni wyroku w rozumieniu art. 352 k.p.c. - rozumieniu procesowym - zachodzi wtedy, gdy treść wyroku została sformułowana w sposób niejasny, uniemożliwiający jednoznaczne rozumienie tekstu - w takiej sytuacji sąd może wydać postanowienie, o którym mowa w powołanym przepisie. Czym innym jest natomiast zrozumienie treści wyroku i zrozumienie, jakie skutki prawne ten wyrok wywołuje. Organy administracji są związane treścią wyroku sądu powszechnego o umieszczeniu dziecka w pieczy zastępczej.
Aby zastosować orzeczenie sądu należy zrozumieć jego treść - tj. odczytać znaczenie słów użytych w treści orzeczenia. Ustalenie stanu faktycznego w celu wydania decyzji o opłacie za pobyt dziecka w pieczy zastępczej, obciążającej rodziców dziecka, wymaga od organu, aby ten stwierdził, że dziecko przebywa w pieczy zastępczej na mocy orzeczenia sądu. Takich ustaleń dokonano w sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją. Opis stanu faktycznego zawarty w uzasadnieniu decyzji administracyjnej w zakresie pobytu dziecka w pieczy zastępczej nie jest wykładnią orzeczeń sądów powszechnych w rozumieniu art. 352 k.p.c.
Mając powyższe na uwadze, Kolegium stwierdziło, że w niniejszej sprawie organ I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny i prawny sprawy, a także prawidłowo zastosował odpowiednie przepisy prawa wydając zaskarżoną decyzję.
I. M. zaskarżył ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 25 lutego 2020 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, wnosząc o jej uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji Starosty K. z dnia 31 maja 2019 r., zarzucając naruszenie:
1/ prawa materialnego, tj. art. 193 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 oraz ust. 6, art. 194 ust. 1 ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej oraz § 1 pkt 1 zarządzenia [...] Starosty K. z dnia 15.03.2018 r. w sprawie średnich miesięcznych wydatków przeznaczonych na utrzymanie dziecka w placówkach opiekuńczo-wychowawczych na terenie Powiatu K. w 2018 roku i § 1 pkt 1 zarządzenia Nr [...] Starosty K. z dnia 25.02.2019 r. w sprawie średnich miesięcznych wydatków przeznaczonych na utrzymanie dziecka w placówkach opiekuńczo-wychowawczych na terenie Powiatu K. w 2019 roku - poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że były podstawy do wydania decyzji Dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w K., wydanej z upoważnienia Starosty K., z dnia 31 maja 2019 r. (nr [...]) o ustaleniu opłaty za pobyt K. M. w placówce opiekuńczo-wychowawczej w okresie od dnia 1 grudnia 2018 r. do dnia 30 listopada 2019 r., w sytuacji gdy istnieje tylko orzeczenie Sądu o umieszczeniu dziecka w placówce w K. (sygn. akt [...]) 2/ przepisów postępowania administracyjnego, tj.:
- a) art. 156 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a. - poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy decyzja Dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w K. jest dotknięta wadą wskazaną w art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. - decyzja niepodpisana;
- b) art. 156 § 1 k.p.a. w zw. 39¹ k.p.a. - poprzez doręczenie decyzji Dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w K. z naruszeniem zasad doręczania korespondencji w postępowaniu elektronicznym;
- c) art. 107 § 1 k.p.a., od której przysługuje odwołanie na podstawie art. 127 § 1 k.p.a. - poprzez uznanie, że dokument niezawierający podpisu, ani stanowiska służbowego czy to właściwego organu czy też osoby upoważnionej do wydania przedmiotowej decyzji, został uznany przez organ za decyzję administracyjną;
- d) art. 134 k.p.a. - poprzez jego niezastosowanie i nieuznanie, że decyzja nie istnieje i poprzez niewyjaśnienie czy w aktach organu znajdowała się decyzja podpisana, pomimo, że stronom doręczono niepodpisane egzemplarze decyzji Dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w K.;
- e) art. 110 k.p.a. - poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie przez organ II instancji, że decyzja jaką otrzymały strony weszła do obiegu prawnego;
- f) art. 7 i art. 107 k.p.a. - poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz brak należytego i wyczerpującego informowania skarżących o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków wynikających z niniejszego postępowania, a szczególności, czy strony otrzymały niepodpisane decyzje w związku z czym decyzja nie istnieje, oraz rozważenie czy też wobec decyzji Dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w K. powinna być zastosowana procedura stwierdzenia nieważności decyzji z urzędu;
- g) art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80, art. 84, art. 107 § 3 i art. 124 § 2 k.p.a. - poprzez m.in. niedokładne wyjaśnienie istniejącego stanu faktycznego sprawy: polegającego m.in. na niezbadaniu w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego w sprawie, w szczególności poprzez niezbadanie czy decyzja istnieje, niewyjaśnienie czy w aktach organu znajdowała się decyzja podpisana, pomimo, że stronom doręczono niepodpisane egzemplarze decyzji Dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w K., a tym samym poprzez nieustalenie, iż prowadzone postępowanie było prowadzone w sposób zaprzeczający zasadzie zaufania obywateli do organów państwa.
W uzasadnieniu skargi skarżący podtrzymał przedstawione uprzednio w odwołaniu stanowisko, że w sprawie nie było podstaw do obciążenia opłatą za pobyt syna w placówce opiekuńczo-wychowawczej, z uwagi na brak istnienia orzeczenia sądu opiekuńczego w przedmiocie pieczy zastępczej, a tym samym nie został spełniony warunek, o jakim mowa w art. 35 ustawy o wspieraniu rodziny. W ocenie skarżącego w obrocie prawnym istnieje bowiem jedynie orzeczenie o umieszczeniu dziecka w instytucjonalnej pieczy zastępczej, tj. orzeczenie z dnia 19 lutego 2016 r. o umieszczeniu dziecka w placówce w K. [...]. Opłaty za pobyt dziecka skierowanego do placówki regulowała ustawa o pomocy społecznej i tylko zgodnie z tą ustawą można było naliczyć opłaty za pieczę nad małoletnim. W ocenie skarżącego organ odwoławczy, jak i organ I instancji samowolnie rozstrzygały przy tym wątpliwości co do treści wyroków i orzeczeń sądów cywilnych, co jest bezprawne.
Skarżący podkreślił także, że w przypadku decyzji brak podpisu osoby reprezentującej organ jest wadą istotną, prowadzącą do oceny, że jest to tylko pismo będące projektem decyzji. Projekt taki nie wchodzi zatem jeszcze do obrotu prawnego i nie wywołuje skutków, z którymi przepisy łączą konsekwencje prawne. Brak odręcznego podpisu pod decyzją sprawia jednocześnie - jak wskazywano w orzecznictwie sądów administracyjnych - że decyzję należy uznać za wydaną z rażącym naruszeniem prawa, bowiem nie zawiera jednego z istotnych jej elementów. Wada taka nie może być usunięta poprzez uzupełnienie podpisu po doręczeniu decyzji stronie, ponieważ nie przewidują tego przepisy dotyczące prostowania i uzupełniania decyzji zawarte w art. 111-113 k.p.a. Decyzja taka winna być zatem zweryfikowana w trybie instancyjnym lub unieważniona, gdyby posiadała cechę ostateczności. W ocenie skarżącego stan faktyczny w niniejszej sprawie pozwala przyjąć, że mamy do czynienia z projektem decyzji z uwagi na brak podpisu.
Skarżący podkreślił, że decyzja rozpoczyna swój byt prawny z chwilą jej wydania, czyli sporządzenia i podpisania oraz opatrzenia datą ale skutki prawne wywołuje dopiero z chwilą doręczenia (ogłoszenia), stosownie do art. 110 k.p.a. Przez doręczenie decyzji należy rozumieć doręczenie jej oryginału. Nie jest zatem tak, że istnieje jedna autentyczna, pierwotna wersja decyzji, a inne egzemplarze mają charakter odpisów. Każda "kopia" decyzji, która zostaje doręczona stronom, musi być podpisana przez osobę upoważnioną do wydania decyzji, przez co każdy egzemplarz jest decyzją na prawach oryginału.
W niniejszej sprawie nie ma podstaw do uznania, że w aktach sprawy pozostawia się oryginał wydanej decyzji, a stronie (stronom) doręcza się tylko jej odpis (kopie). Taki wniosek wypływa również z treści art. 109 § 1 k.p.a., który stanowi o doręczeniu stronie "decyzji", a wiec oryginału, a nie odpisu, wyciągu z protokołu posiedzenia organu czy też kopii decyzji. Strona jest uprawniona do otrzymania w oryginale, z własnoręcznym podpisem osoby reprezentującej organ, dokumentu, jakim jest decyzją sporządzona na piśmie.
W niniejszej sprawie decyzja Dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w K. z dnia 31 maja 2019 r., która została doręczona stronom postępowania i która nie zawiera niezbędnych elementów - podpisu osoby reprezentującej organ administracji – nie wywiera dla tych stron żadnych skutków prawnych i nie istnieje w obrocie prawnym. Decyzja ta zatem nie istnieje, albowiem znajdujący się w aktach administracyjnych jej "egzemplarz" nie zawiera podpisu osoby, która ją sporządziła.
Rozpoznając sprawę Kolegium, naruszając art. 7, art. 8 i art. 77 k.p.a. nie wyjaśniło, czy decyzja doręczona stronom zawierała rzeczywiście podpis. Naruszenie przez Kolegium podstawowych zasad postępowania miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż doprowadziło do odmowy stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 31 maja 2019 r. (nr [...]), która jest obarczona wadą nieważności. Niepodpisana decyzja nie została wprowadzona do obrotu prawnego i nie wywołała skutku w niej przewidzianego. W związku z tym - w ocenie skarżącego – wydane w niniejszej sprawie decyzje są wadliwe i naruszają w sposób istotny art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 107 § 2 i art. 134 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów prawa obowiązujących w dniu rozstrzygnięcia. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej jako: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas w zależności od rodzaju naruszenia uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub w części, albo stwierdza jej nieważność bądź niezgodność z prawem.
Zaskarżona decyzja może ulec uchyleniu wówczas, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W realiach rozpatrywanej sprawy taka sytuacja nie miała miejsca, co oznacza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 25 lutego 2020 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty K. z dnia 31 maja 2019 r. w sprawie ustalenia wobec rodziców (m.in. skarżącego) opłaty za pobyt dziecka w placówce opiekuńczo-wychowawczej.
Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji stanowiły przepisy: ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 1111 ze zm. – dalej zwanej "ustawą"), a także zarządzenia Nr [...] Starosty K. z dnia 15 marca 2018 r. w sprawie średnich miesięcznych wydatków przeznaczonych na utrzymanie dziecka w placówkach opiekuńczo-wychowawczych na terenie Powiatu K. w 2018 roku [...] oraz zarządzenia Nr [...] Starosty K. z dnia 25 lutego 2019 r. w sprawie średnich miesięcznych wydatków przeznaczonych na utrzymanie dziecka w placówkach opiekuńczo-wychowawczych na terenie Powiatu K. w 2019 roku [...].
Wyjaśnić na wstępie należy, że w świetle ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej piecza zastępcza jest sprawowana w formie: 1/ rodzinnej lub 2/ instytucjonalnej (art. 34 ustawy), natomiast umieszczenie dziecka w pieczy zastępczej następuje na podstawie orzeczenia sądu (art. 35 ust. 1 ustawy). W myśl natomiast art. 93 ust. 1 ustawy instytucjonalna piecza zastępcza jest sprawowana w formie m.in. placówki opiekuńczo-wychowawczej (pkt 1), która to – stosownie do treści art. 101 ust. 1 ustawy – może być prowadzona jako placówka opiekuńczo-wychowawcza typu: 1) socjalizacyjnego;
- 2) interwencyjnego;
- 3) specjalistyczno-terapeutycznego;
- 4) rodzinnego.
Zgodnie z art. 193 ust. 1 pkt 2 ustawy za pobyt dziecka w pieczy zastępczej rodzice ponoszą miesięczną opłatę w wysokości średnich miesięcznych wydatków przeznaczonych na utrzymanie dziecka w placówce opiekuńczo-wychowawczej, regionalnej placówce opiekuńczo-terapeutycznej oraz interwencyjnym ośrodku preadopcyjnym - w przypadku umieszczenia dziecka w placówce opiekuńczo-wychowawczej, regionalnej placówce opiekuńczo-terapeutycznej oraz interwencyjnym ośrodku preadopcyjnym. Opłatę, o której mowa w ust. 1, rodzice ponoszą od dnia umieszczenia dziecka w pieczy zastępczej (ust. 1a). Za ponoszenie opłaty, o której mowa w ust. 1, rodzice odpowiadają solidarnie (ust. 2). Opłatę, o której mowa w ust. 1, ponoszą także rodzice pozbawieni władzy rodzicielskiej lub którym władza rodzicielska została zawieszona albo ograniczona (ust. 6). Stosownie do art. 194 ust. 1 ustawy opłatę, o której mowa w art. 193 ust. 1, ustala, w drodze decyzji, starosta właściwy ze względu na miejsce zamieszkania dziecka przed umieszczeniem w rodzinie zastępczej, rodzinnym domu dziecka, placówce opiekuńczo-wychowawczej, regionalnej placówce opiekuńczo-terapeutycznej albo interwencyjnym ośrodku preadopcyjnym.
Stosownie do treści ww. zarządzeń Starosty K. [...] z dnia 15 marca 2018 r. oraz [...] z dnia 25 lutego 2019 r. średnie miesięczne wydatki przeznaczone na utrzymanie dziecka w placówce opiekuńczo-wychowawczej na terenie Powiatu K., tj. w placówce socjalizacyjnej - "[...] " w K. zostały ustalone na kwotę: w roku 2018 - 2.799,00 zł a w roku 2019 – 3.100,00 zł.
Mając powyższe na uwadze – wbrew twierdzeniu skarżącego – organy miały podstawę prawną do wydania zaskarżonych decyzji, orzekając o ustaleniu wobec A. K.-M. oraz I. M. (rodziców K. M.) opłaty za pobyt ich dziecka w placówce opiekuńczo-wychowawczej w okresie od 1 grudnia 2018 r. do 30 listopada 2019 r., gdyż z okoliczności sprawy bezsprzecznie wynika, że K. M. został umieszczony w placówce opiekuńczo-wychowawczej "[...] " w K. Jak wynika bowiem z akt niniejszej sprawy i co Sądowi wiadome jest także z urzędu (np. z akt sprawy o sygn. akt III SA/Gd 865/19), postanowieniem z dnia 8 czerwca 2014 r. (sygn. akt [...]) Sąd Rejonowy w K. Wydział Rodzinny i Nieletnich w sprawie prowadzonej z urzędu o ograniczenie władzy rodzicielskiej A. K.-M. i I. M. w punkcie 1. sentencji tego postanowienia orzekł o zabezpieczeniu interesów małoletniego syna wymienionych - K. M. - poprzez umieszczenie go w Pogotowiu Opiekuńczym "[...]" w O. z dniem 6 czerwca 2014 r. Na tej podstawie, działający w ramach upoważnienia Starosty K., w dniu 9 czerwca 2014 r. Dyrektor Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w K. wydał skierowanie nr [...] o umieszczeniu dziecka we wskazanej w postanowieniu Sądu placówce opiekuńczo-wychowawczej z dniem 6 czerwca 2014 r. W związku z likwidacją placówki "[...]" zaistniała konieczność zmiany dotychczasowego postanowienia sądu opiekuńczego.
W konsekwencji postanowieniem z dnia 19 lutego 2016 r. (sygn. akt [...]) Sąd Rejonowy w K. III Wydział Rodzinny i Nieletnich postanowił zmienić punkt 1. powyższego postanowienia z dnia 8 czerwca 2014 r., w ten sposób, że postanowił o umieszczeniu dziecka w placówce socjalizacyjnej w K.. Uzasadniając postanowienie sąd rodzinny wskazał, że z uwagi na trwająca procedurę likwidacji placówki interwencyjnej "[...]" w O. i tworzenie w to miejsce placówki socjalizacyjnej, konieczne jest umieszczenie dziecka na czas reorganizacji placówki w placówce socjalizacyjnej w K. Na podstawie wydanego przez sąd postanowienia, Dyrektor PCPR w K. - działając z upoważnienia Starosty K. - wydał w dniu 31 marca 2016 r. skierowanie nr [...] kierujące małoletniego K. M., przebywającego w placówce interwencyjnej "[...]" w O., do placówki socjalizacyjnej "[...] " w K. [...] z dniem 1 kwietnia 2016 r. Z kolei na podstawie prawomocnego wyroku rozwodowego Sądu Okręgowego w G. z dnia 5 grudnia 2018 r. (sygn. akt [...]) A. K.-M. i I. M. zostali pozbawieni władzy rodzicielskiej nad małoletnim synem K. (pkt IV sentencji wyroku), a Sąd orzekł o umieszczeniu K. M. w instytucjonalnej pieczy zastępczej (pkt V sentencji wyroku).
Mając powyższe na uwadze w sprawie bezsprzecznie istniała podstawa do ustalenia w drodze decyzji Starosty K. solidarnie wobec rodziców K. M. opłaty za pobyt ich dziecka w placówce opiekuńczo-wychowawczej w okresie od 1 grudnia 2018 r. do 30 listopada 2019 r. w wysokości: 2.799 zł za każdy miesiąc od grudnia 2018 r. do lutego 2019 r. oraz 3.100 zł za każdy miesiąc od marca do listopada 2019 r., gdyż w chwili wydania rozstrzygnięcia – wbrew twierdzeniom skarżącego – istniało orzeczenie sądu o umieszczeniu K. M. w instytucjonalnej pieczy zastępczej, a dziecko faktycznie przebywało w instytucjonalnej pieczy zastępczej, tj. placówce opiekuńczo-wychowawczej typu socjalizacyjnego "[...] " w K..
W świetle zatem przedstawionych okoliczności sprawy wydanie zaskarżonych w sprawie decyzji w przedmiocie ustaleniu opłaty za pobyt dziecka w placówce opiekuńczo-wychowawczej znajdowało podstawę prawną w zaistniałym w sprawie stanie faktycznym, a zatem – wbrew zarzutom skargi – organy nie naruszyły wskazanych w punkcie I petitum skargi przepisów prawa materialnego.
Za nieuzasadnione należy także uznać zarzuty skarżącego prezentowane w kwestii naruszenia przez organy w rozpoznawanej sprawie przywołanych w punkcie II petitum skargi przepisów postępowania, koncentrujące się na twierdzeniu o niewyjaśnieniu przez organy w sposób należyty stanu faktycznego sprawy i doprowadzeniu do wydania oraz pozostawienia w obrocie prawnym decyzji Starosty K. z dnia 31 maja 2019 r. (nr [...]) wydanej z rażącym naruszeniem prawa z powodu braku opatrzenia jej przez organ kwalifikowanym podpisem elektronicznym, wobec czego – w ocenie skarżącego – decyzja ta w ogóle nie weszła do obrotu prawnego.
Przede wszystkim należy wskazać, że – wbrew twierdzeniu skarżącego – z akt sprawy nie wynika, by kwestionowana decyzja Starosty K. z dnia 31 maja 2019 r. została obarczona jakąkolwiek wadą prawną wskazaną w art. 156 § 1 k.p.a., a w szczególności nie wynika, by została wydana z rażącym naruszeniem prawa na skutek naruszenia przepisów dotyczących prawidłowości jej podpisania.
Stosownie bowiem do art. 107 § 1 k.p.a., wskazującego na elementy składowe decyzji administracyjnej, decyzja zawiera m.in. podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika organu upoważnionego do wydania decyzji, a jeżeli decyzja wydana została w formie dokumentu elektronicznego - kwalifikowany podpis elektroniczny (pkt 8). Z treści powołanego przepisu wynika zatem w sposób jasny, że kwalifikowany podpis elektroniczny pracownika organu upoważnionego do wydania decyzji winna zawierać tylko ta decyzja, która została wydana w formie dokumentu elektronicznego.
Jak wskazało Kolegium i co znajduje potwierdzenie w przekazanych aktach sprawy, decyzja Starosty K. (nr [...]) została wydana w dniu 31 maja 2019 r. w formie dokumentu pisemnego, a nie w formie dokumentu elektronicznego. Decyzja ta zawiera własnoręczny (a nie elektroniczny) podpis – działającego na podstawie upoważnienia Starosty K. z dnia 15 listopada 2017 r. (nr [...]) - Dyrektora PCPR w K. z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego, co jest zgodne z art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a., określającym wymogi w zakresie podpisu decyzji wydanej w formie pisemnej.
Jak słusznie jednocześnie zwróciło uwagę Kolegium wydanie decyzji w formie pisemnej, nawet w sytuacji, gdy strona żąda doręczenia decyzji drogą elektroniczną nie oznacza, że taka decyzja jest wydana z rażącym naruszeniem prawa, bowiem Kodeks postępowania administracyjnego odróżnia fakt wydania decyzji od jej doręczenia. W rozpoznawanej sprawie pomimo tego, że wydana w formie pisemnej decyzja Starosty K. z dnia 31 maja 2019 r. została doręczona stronom z naruszeniem przepisów zawartych w art. 39¹ k.p.a. k.p.a. (bowiem została zeskanowana do pliku PDF i ten plik został przesłany stronom drogą elektroniczną), to fakt ten nie mógł stanowić o istnieniu kwalifikowanej wady prawnej, tkwiącej w treści decyzji z dnia 31 maja 2019 r., co mogłoby uzasadniać uchylenie tej decyzji przez organ odwoławczy w toku instancji. Na co słusznie zwróciło uwagę Kolegium, nieprawidłowość decyzji administracyjnych skutkująca stwierdzeniem nieważności dotyczy wad materialnych tkwiących w samym kwestionowanym akcie, a nie w czynnościach organu, mających miejsce po wydaniu decyzji, np. w jej doręczeniu.
Z kolei kwestia doręczenia wiąże się z prawem stron do wniesienia rozmaitych środków procesowych, w tym odwołania od decyzji, jednak nie ma wpływu na treść samej decyzji. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że art. 39¹ § 1 k.p.a. nie wyłącza zasady pisemności postępowania administracyjnego, dlatego jeśli doręczenie decyzji nastąpiło do rąk adresata (lub jego pełnomocnika), choćby w formie papierowej, to nie można powiedzieć, że nie doszło do doręczenia decyzji w jeden z przewidzianych przez k.p.a. sposobów. Tak doręczona decyzja administracyjna wchodzi więc do obrotu prawnego, bowiem strona miała możliwość zapoznania się z jej treścią. Niedopuszczalna byłaby natomiast sytuacja odwrotna, a mianowicie gdyby organ doręczył decyzję w formie dokumentu elektronicznego, mimo iż strona o to nie wnioskowała i nie uzyskano na to jej zgody. Takie doręczenie nie wywołałoby skutku, a to z tej przyczyny, że nie można by było uznać, że strona miała możliwość zapoznania się z decyzją.
Racjonalny ustawodawca wychodzi bowiem z założenia, że umiejętność czytania jest powszechna - stąd zasada pisemności postępowania, natomiast nie jest powszechne posiadanie komputera z dostępem do Internetu - stąd warunkowy charakter doręczeń elektronicznych (por. wyroki WSA: we Wrocławiu z dnia 18 września 2013 r., sygn. akt II SA/Wr 420/13 oraz z dnia 8 września 2014 r., sygn. akt II SA/Wr 420/14, a także w Lublinie z dnia 1 lipca 2015 r., sygn. akt I SA/Lu 469/15).
W niniejszej sprawie należy zgodzić się ze stanowiskiem Kolegium, że prawa stron postępowania (tj. A. K.-M. i skarżącego - I. M.) do złożenia odwołania od decyzji z dnia 31 maja 2019 r. nie zostały naruszone. Strony skorzystały z tego prawa, czego wyrazem jest wydanie zaskarżonej decyzji Kolegium z dnia 25 lutego 2020 r. W niniejszej sprawie, choć doszło do naruszenia art. 39¹ k.p.a. na etapie doręczenia pierwszoinstancyjnej decyzji, to jednak naruszenie to nie miało wpływu ani na rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty, ani na prawa procesowe stron.
Nie ulega też wątpliwości, że pomimo nieprawidłowego doręczenia decyzji Starosty K. z dnia 31 maja 2019 r. (nr [...]) decyzja ta weszła do obrotu prawnego, bowiem strony miały możliwość zapoznania się z jej treścią. Decyzję tę, jako dokument zeskanowany do pliku PDF, strony otrzymały w dniu 18 lipca 2020 r., co wynika z treści odwołania. W wyniku doręczenia ww. decyzji strony zdążyły także – na co zwróciło uwagę Kolegium - złożyć w dniu 1 sierpnia 2019 r. wniosek o uzupełnienie tej decyzji (niefortunnie nazywając go "wnioskiem o stwierdzenie nieważności"). Postanowieniem z dnia 14 listopada 2019 r. (nr [...]) Starosta K. odmówił uzupełnienia swojej decyzji z dnia 31 maja 2019 r. (nr [...]) natomiast w dniu 15 listopada 2019 r. – co wynika z treści pisma przewodniego organu I instancji z dnia 19 grudnia 2019 r. (k. 2 – akta administracyjne Kolegium) - na żądanie stron za pośrednictwem e-PUAP została stronom przesłana decyzja z dnia 31 maja 2019 r. podpisana kwalifikowanym podpisem elektronicznym.
Mając powyższe na uwadze przyjąć należy, że decyzja z dnia 31 maja 2019 r., choć nie została prawidłowo doręczona stronom, to pomimo wadliwego jej doręczenia, strony tę decyzję otrzymały w dniu 18 lipca 2019 r., mając możliwość zapoznania się z jej treścią i w konsekwencji decyzja ta weszła do obrotu prawnego. Strony (w tym skarżący) sami w odwołaniu przyznali, że w dniu 18 lipca 2019 r. odebrali przez e-PUAP przesyłkę zawierającą – w ich ocenie wadliwą, bowiem niepodpisaną kwalifikowanym podpisem elektronicznym - decyzję z dnia 31 maja 2019 r., podejmując w następstwie jej otrzymania dalsze działania procesowe dotyczące tej decyzji (tj. składając w dniu 1 sierpnia 2019 r. wniosek o uzupełnienie tej decyzji niefortunnie nazywany "wnioskiem o stwierdzenie nieważności"). W orzecznictwie wyrażany jest pogląd, że: "Koncepcja "wejścia decyzji do obrotu prawnego" nie jest związana z prawidłowym, tj. zgodnym z przepisami prawa, doręczeniem decyzji, lecz z dokonaniem czynności doręczenia polegającej na uzewnętrznieniu woli organu wobec podmiotu usytuowanego poza organem administracji i to niekoniecznie nawet wobec jej adresata.
Wydanie decyzji i jej doręczenie powoduje związanie organu decyzją określone w art. 110 k.p.a. Wchodzi do obrotu i wywołuje skutki prawne również decyzja doręczona wadliwie np. z naruszeniem przepisów o doręczeniach, z pominięciem niektórych stron, bądź ich pełnomocników. Wchodzi do obrotu i wywołuje skutki prawne również decyzja doręczona jedynie stronie, a nie jej pełnomocnikowi, w sytuacji gdy wadliwość doręczenia nie powoduje negatywnych konsekwencji dla strony, a zwłaszcza nie pozbawia jej możliwości skorzystania ze środków zaskarżenia" (zob. wyrok NSA z dnia 17 października 2017 r., sygn. akt II GSK 4055/16).
W ocenie Sądu taka sytuacja miała niewątpliwie miejsce w rozpoznawanej sprawie, dlatego należało przyjąć w okolicznościach niniejszej sprawy, że decyzja z dnia 31 maja 2019 r. weszła do obrotu i wywołała skutki prawne. Rozpoznanie przez Kolegium odwołania od tej decyzji (a nie od "projektu decyzji", jak sugerował skarżący) należało więc uznać za w pełni uzasadnione i prawidłowe.
Zgodzić należy się także z prezentowanym w niniejszej sprawie stanowiskiem Kolegium, że bez znaczenia dla oceny prawidłowości decyzji Starosty K. z dnia 31 maja 2019 r. pozostawały takie czynności organu I instancji, jak: nieprawidłowe zawiadomienie stron o wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia opłaty za pobyt dziecka w placówce opiekuńczo-wychowawczej poprzez nieopatrzenie zawiadomienia o wszczęciu tegoż postępowania podpisem elektronicznym, gdyż nie miało to wpływu na rozstrzygnięcie sprawy oraz na czynny udział stron w tym postępowaniu, jak również przesłanie – po uprzednim wydaniu w dniu 31 maja 2019 r. w formie dokumentu pisemnego – decyzji Starosty K. (nr [...]) dodatkowo opatrzonej podpisem elektronicznym w celu ponownego jej doręczenia w formie elektronicznej na żądanie stron.
Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu, przyjąć należy, że wbrew zarzutom podnoszonym w skardze, postępowanie odwoławcze prowadzone przez Kolegium wobec decyzji Starosty K. z dnia 31 maja 2019 r. (nr [...]) zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, a rozstrzygnięcie organu odwoławczego utrzymujące w mocy pierwszoinstancyjną decyzję, biorąc pod uwagę istniejący w rozpoznawanej sprawie stan faktyczny, pozostaje w zgodzie z prawem.
W związku z powyższym Sąd stanął na stanowisku, że kontrolowana decyzja – wbrew zarzutom podniesionym w skardze - nie narusza prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, ani przepisów postępowania w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W konsekwencji Sąd - na podstawie art. 151 p.p.s.a. – orzekł, jak w sentencji.
Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs⁴ ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j.: Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.), zgodnie z którym: "Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów". Uznać należało, że rozpoznanie sprawy jest konieczne, zaś aktualna sytuacja związana z pandemią COVID-19 i ograniczone możliwości techniczne Sądu uzasadniają stwierdzenie, że przeprowadzenie rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.
Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).