Uzasadnienie
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego na podstawie art. 7b ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086 ze zm.) i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia 26 lipca 2004 r. o umorzeniu postępowania w sprawie z wniosku A. D. o stwierdzenie nieważności mapy ewidencyjnej gruntu.
W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że postępowanie prowadzone przez Starostę dotyczyło stwierdzenia nieważności mapy ewidencyjnej gruntów w skali 1:1000, arkusz 13 dla obrębu S., gmina P. G. Organ I instancji umarzając postępowanie argumentował, że stwierdzenie nieważności mapy ewidencyjnej nie może nastąpić w ramach postępowania administracyjnego.
W odwołaniu strona podniosła, że przebieg linii granicznej pomiędzy działkami nr [...] (będącej własnością strony) i 69 na rysunku mapy arkusz 13 w skali 1:5000 różni się od przebiegu tego samego odcinka granicy wykazanej na rysunku mapy w skali 1:1000. Do odwołania strona załączyła dowody w postaci kopii map z ewidencji gruntów, mapy katastralne i odpisy ksiąg wieczystych oraz części opisowe ewidencji gruntów.
Organ odwoławczy wskazał, że w 1994 r. Kierownik Urzędu Rejonowego jako organ prowadzący ewidencję gruntów dokonał z urzędu aktualizacji części kartograficznej operatu ewidencji gruntów spornego terenu, polegającej na sporządzeniu mapy arkusza 13 w skali 1:1000. Aktualizacji dokonano ze względu na nieczytelność części pierwotnie sporządzonej mapy. Zmian dokonano w oparciu o dokumentację geodezyjną i kartograficzną, prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, decyzji administracyjnych oraz aktów normatywnych. Zasady tych zmian określone były w zarządzeniu nr 98 Ministra Rolnictwa i Gospodarki Komunalnej z dnia 20 lutego 1969 r. w sprawie ewidencji gruntów (M.P. Nr 11, poz. 98 ze zm.).
Zdaniem organu II instancji arkusz nr [...] nie stanowi zbioru informacji graficznej dla działki nr [...] ponieważ działka ta wykazana jest na opracowaniu pierwotnym w skali 1:5000.
Przyczyną niezadowolenia strony jest jedynie mały fragment rysunku arkusza [...] dotyczący linii granicznej działek nr [...],[...] i [...]. Organ podkreślił, że ewidencja gruntów z zasady, służy jedynie rejestrowaniu zdarzeń prawnych lub faktycznych a zatem jest zbiorem informacji a nie źródłem prawa. Nie można poprzez zmianę zapisu w operacie ewidencji gruntów pozbawić lub ustanowić prawo własności. Dochodzić prawa własności strona może jedynie w postępowaniu rozgraniczeniowym, a dokumenty przedstawione mogą stanowić materiał dowodowy dla takiego postępowania.
Słusznie zatem organ I instancji zastosował art. 105 k.p.a. który stanowi, że organ wydaje decyzję o umorzeniu postępowania gdy postępowanie z jakichkolwiek przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Takie stanowisko jest uzasadnione w świetle wyroku NSA z dnia 9 czerwca 1998 r. II SA 549/98 (Lex nr 41297).
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku A. D. wniosła o stwierdzenie niezgodności z prawem decyzji organu II instancji oraz o rozstrzygniecie merytoryczne wniosku o stwierdzenie nieważności przedmiotowej mapy.
W uzasadnieniu skarżąca stwierdziła, że przedmiotem jej wniosku o wszczęcie postępowania nie było żądanie unieważnienia operatu ewidencji gruntów a jedynie stwierdzenie niezgodności z prawem wykonania jego elementu tj. przedmiotowej mapy. Jej zdaniem dokument ten ma następujące wady:
- - brak nazwiska i funkcji osoby odpowiedzialnej za zgodność tej mapy z dokumentami bazowymi,
- - niezgodność z dokumentami bazowymi,
- - niezgodność z operatami [...] i [...] wycofanymi przez autora,
- - brak daty przyjęcia do zasobu.
Podtrzymując argumenty z odwołania skarżąca podniosła, ze nie była powiadomiona o czynnościach geodezyjnych wykonywanych na rzecz uznania terenu jej działki na rzecz działek sąsiednich. Nigdy też nie zgłaszała zmian do operatu ewidencji gruntu.
Zdaniem skarżącej organy administracyjne miały możliwość wydania stosownego zaświadczenia w trybie art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a.
Kwestionowana mapa została wykorzystana jako dokument w postępowaniu rozgraniczeniowym i sąd przyjął stan z niej wynikający bez rozpatrywania jej zgodności z dokumentacją podstawową. Doszło do sytuacji, że dokument który może być sporządzony tylko na podstawie prawomocnych orzeczeń sądowych i innych bazowych dokumentów, stał się podstawą postanowienia sądu powszechnego z którego wynika, że ilustruje stan prawny.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga jest niezasadna.
Przedmiotem sprawy jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymana w mocy decyzją Starosty z dnia 26 lipca 2004 r. [...] umarzająca postępowanie wszczęte z wniosku A. D. o stwierdzenie nieważności mapy ewidencji gruntów w skali 1:1000, arkusz 13 dla obrębu S., gmina P.G.
Zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa. Mapa ewidencyjna nie jest decyzją administracyjną. Zatem stwierdzenia jej nieważności nie może się dokonać w ramach postępowania administracyjnego określonego w rozdziale 13 K.p.a.
Słusznie zauważa organ II instancji, iż skarżąca może dochodzić swoich praw do gruntów w postępowaniu rozgraniczeniowym może także ewentualnie w przypadku zaistnienia do tego warunków dochodzić prawa własności na drodze zasiedzenia. Powyższe w żadnym razie nie daje podstaw do stwierdzenia nieważności mapy ewidencyjnej.
W tej kwestii wypowiadał się już Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku w sprawie II SA 549/98 publ. LEX Nr 41297.
Stanowisko zawarte w tym wyroku Sąd w składzie orzekającym podziela.
Z tych względów na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) Sąd skargę oddalił.