Uzasadnienie
Decyzją z dnia 15 listopada 2012 r. Prezydent Miasta, działając na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 i § 3 k.p.a. stwierdził wygaśnięcie decyzji z dnia 1 sierpnia 2012r. nr [...].
W uzasadnieniu decyzji organ podał, że decyzja z dnia 1 sierpnia 2012 r. orzekała o utracie przez B. K.-G. prawa do stypendium od dnia 26 lipca 2012 r. oraz o wznowieniu zasiłku dla bezrobotnych od dnia 26 lipca 2012 r. z powodu zakończenia odbywania przez nią szkolenia w dniu 25 lipca 2012 r.
Decyzja ta stała się bezprzedmiotowa, gdyż w dniu 6 września 2012 r. wydano decyzję o utracie przez B. K.-G. statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku od dnia 1 czerwca 2012r. - z uwagi na przyznanie jej od dnia 1 czerwca 2012r. prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, a ponadto w dniu 1 października 2012 r. wydano decyzję o odmowie przyznania jej prawa do stypendium od dnia 2 lipca 2012r.
W następstwie odwołania wniesionego przez B. K.-G. Wojewoda decyzją z dnia 18 grudnia 2012r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 162 § 1 pkt 1 i § 3 k.p.a. oraz art. 41 ust. 1, art. 71 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008r. Nr 69, poz. 415 ze zm.), utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu organ podał, że decyzją z dnia 1 października 2012 r. wydaną w wyniku wznowienia postępowania Prezydent Miasta uchylił decyzję własną z dnia 13 lipca 2012r. orzekającą o wstrzymaniu B. K.-G. prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 2 lipca 2012 r. i o przyznaniu jej z dniem 2 lipca 2012 r. prawa do stypendium z tytułu odbywania szkolenia oraz orzekł o odmowie przyznania prawa do stypendium w związku z niezdolnością do pracy skutkującą przyznaniem z dniem 1 czerwca 2012 r. prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy.
Wojewoda utrzymał tę decyzję w mocy.
Wcześniejszą decyzją z dnia 10 sierpnia 2012r. Prezydent Miasta orzekł o utracie przez B. K.-G. statusu osoby bezrobotnej z dniem 1 czerwca 2012 r., tj. z dniem przyznania jej prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy oraz utraty z tym samym dniem prawa do zasiłku dla bezrobotnych.
W obrocie prawnym funkcjonowała jednak decyzja Prezydenta Miasta z dnia 1 sierpnia 2012r., orzekająca o utracie przez B. K.-G. prawa do stypendium od dnia 26 lipca 2012r. w związku z zakończeniem szkolenia oraz o wznowieniu wypłaty zasiłku dla bezrobotnych od tego dnia.
Powołując treść art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. organ wskazał, że zaistniała przesłanka w postaci bezprzedmiotowości decyzji z dnia 1 sierpnia 2012r., albowiem decyzja ta funkcjonowała w obrocie prawnym, mimo że ostatecznymi decyzjami strona została pozbawiona prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem 1 czerwca 2012 r. i odmówiono jej przyznania prawa do stypendium z dniem 2 lipca 2012r. Za stwierdzeniem wygaśnięcia decyzji przemawiał także interes społeczny, gdyż nieuzasadnione było, by w obrocie prawnym funkcjonowała decyzja orzekająca o wznowieniu wypłaty zasiłku dla bezrobotnych z dniem 26 lipca 2012 r. w sytuacji, gdy strona tego prawa nie posiadała od dnia 1 czerwca 2012 r. Skarżąca twierdzi, że bezpodstawnie wstrzymano jej wypłatę stypendium i zasiłku dla bezrobotnych, wobec czego wygaśnięcie decyzji nie leży w jej interesie, bo spowoduje niemożność dochodzenia przedmiotowych roszczeń.
W ocenie organu brak jest związku między wygaśnięciem decyzji a niemożnością dochodzenia takich roszczeń, wobec czego nie było podstaw do przyjęcia, że za nie wygaszaniem przedmiotowej decyzji przemawia słuszny interes strony.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku B. K.-G. wniosła o uchylenie decyzji Wojewody z dnia 18 grudnia 2012 r. Wskazała, że decyzja organu I instancji pozbawia ją prawa do wynagrodzenia szkody, jaka została jej wyrządzona przez niezgodne z prawem działanie organu władzy publicznej. Wygaśnięcie decyzji tuszuje błąd funkcjonariusza publicznego, który wstrzymując wypłatę stypendium nie wydał decyzji w formie pisemnego rozstrzygnięcia. Twierdziła, że bezzasadne jest wygaśnięcie decyzji, która leży w jej interesie, jako strony pokrzywdzonej przez urzędnika państwowego.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz.270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga jest bezzasadna.
Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Wojewody, utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta, stwierdzającą wygaśnięcie decyzji Prezydenta Miasta z dnia 1 sierpnia 2012 r.
Ta ostatnia decyzja orzekała o utracie przez skarżącą prawa do stypendium od dnia 26 lipca 2012 r. oraz o wznowieniu wypłaty zasiłku dla bezrobotnych od tego samego dnia. Jednak decyzja z dnia 1 sierpnia 2012 r. pozostawała w obrocie prawnym, mimo że w obrocie prawnym pozostawały też decyzje rozstrzygające o tym, że skarżącej w dniu 26 lipca 2012 r. prawo do zasiłku dla bezrobotnych nie przysługiwało i że nie przysługiwało jej w tym dniu prawo do stypendium.
Przepis art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., na podstawie którego wydano decyzję o wygaśnięciu decyzji z dnia 1 sierpnia 2012 r. stanowi, że organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony.
Wobec skarżącej wydano kilka decyzji. Decyzją Prezydenta Miasta z dnia 13 lipca 2012 r. skarżącej wstrzymano od dnia 2 lipca 2012 r. prawo do zasiłku dla bezrobotnych i przyznano prawo do stypendium, jednak decyzja ta została uchylona decyzją Prezydenta Miasta z dnia 1 października 2012 r., którą także odmówiono skarżącej przyznania prawa do stypendium od dnia 2 lipca 2012 r. Wojewoda decyzją z dnia 25 października 2012 r. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 1 października 2012 r., a skarga skarżącej na tę decyzję została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 stycznia 2013 r. sygn. akt III SA/Gd 796/12.
Ponadto Prezydent Miasta decyzją z dnia 10 sierpnia 2012 r., którą skarżąca otrzymała w dniu 11 września 2012 r., orzekł o utracie przez nią statusu osoby bezrobotnej z dniem 1 czerwca 2012 r. oraz o utracie prawa do zasiłku z dniem 1 czerwca 2012 r.
Wynika z powyższego, że rozstrzygnięcie zawarte w decyzji z dnia 1 sierpnia 2012 r. o utracie przez skarżącą prawa do stypendium od dnia 26 lipca 2012 r. jest bezprzedmiotowe, bowiem decyzja przyznająca jej co do zasady takie prawo została z obrotu prawnego wyeliminowana. Skoro skarżącej nie przysługuje prawo do stypendium, nie ma podstaw do orzekania o utracie prawa do tegoż stypendium i to w ściśle określonej dacie.
Bezprzedmiotowe jest także rozstrzygnięcie o wznowieniu wypłaty zasiłku od dnia 26 lipca 2012 r., bowiem nie tylko została wyeliminowana z obrotu prawnego decyzja o wstrzymaniu skarżącej prawa do zasiłku, ale wydana też została decyzja o utracie przez skarżącą statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku z dniem 1 czerwca 2012 r.
Prawo do zasiłku jest ściśle związane ze statusem bezrobotnego; nie ma podstaw do tego, by funkcjonowała w obrocie prawnym decyzja o "wznowieniu wypłaty zasiłku", skoro statusu bezrobotnego w dniu 26 lipca 2012 r. skarżąca nie posiadała i nie przysługiwało jej też prawo do zasiłku.
Decyzja z dnia 1 sierpnia 2012 r. jest w tej sytuacji bezprzedmiotowa.
Art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. nakazuje organowi stwierdzenie wygaśnięcia decyzji, gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony. Tak więc o możliwości stwierdzenia wygaśnięcia decyzji decyduje albo istnienie interesu społecznego, albo interesu strony.
Wygaszenie decyzji, która jest bezprzedmiotowa leży w szeroko pojętym interesie społecznym, bowiem porządkuje sytuację prawną przez wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji nie nadającej się do wykonania (por. wyrok NSA z dnia 9 marca 2010 r., sygn. akt II OSK 485/09, publ. LEX nr 597632).
W przedmiotowym przypadku stwierdzenie wygaśnięcia decyzji umożliwiało istnienie interesu społecznego.
Odnosząc się do zarzutów skargi o niemożliwości stwierdzenia wygaśnięcia decyzji, która leży w interesie skarżącej stwierdzić należy, że z poglądem takim nie można się zgodzić. Z przytoczonego wyżej przepisu art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. nie wynika, by nie można było stwierdzić wygaśnięcia decyzji nawet leżącej w interesie strony, o ile istnieje interes społeczny przemawiający za wydaniem tego rodzaju rozstrzygnięcia.
Poza tym pogląd skarżącej, że decyzja z dnia 1 sierpnia 2012 r. leży w jej interesie i powinna pozostać w obrocie prawnym jest jedynie jej subiektywnym przekonaniem. Przekonanie to skarżąca opiera na twierdzeniu, że urzędnik PUP popełnił błąd wstrzymując wypłatę stypendium bez wydania formalnej decyzji, która została sporządzona dopiero 6 września 2012 r. W jej ocenie stwierdzenie wygaśnięcia decyzji pozbawia ją prawa do wynagrodzenia szkody za niezgodne z prawem działanie organu administracji.
W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji skarżąca stwierdziła, że wydanie decyzji stwierdzającej wygaśnięcie decyzji nie leży w jej interesie, "bo mimo że stała się bezprzedmiotowa (...) stanowi dowód na niekompetencje i zaniedbania ze strony urzędnika państwowego". Wskazała przy tym, że chodzi o postępowanie zakończone decyzją Wojewody nr [...].
Sądowi z urzędu wiadomo, że wskazana decyzja Wojewody - z dnia 25 października 2012 r.- była przedmiotem kontroli Sądu w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 796/12.
Stwierdzić należy, że nie jest rzeczą Sądu w niniejszej sprawie dokonywanie oceny legalności działania pracownika PUP czy organu administracji w związku z wydaniem czy też brakiem wydania innych decyzji administracyjnej, niż kontrolowana w niniejszym postępowaniu. Wyjaśnić jednak należy obrazowo, że stwierdzenie wygaśnięcia decyzji nie polega na fizycznym unicestwieniu decyzji (dokumentu), lecz wygaszeniu jej treści. Wszystkie dokumenty dotyczące skarżącej, także wygaszona decyzja, będą znajdowały się nadal w aktach administracyjnych.
Mając na uwadze powyższe należy uznać, że zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja nie zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego lub przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy.
W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako bezzasadną.