Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 24 marca 2014r. nr [...], działając na podstawie m.in. art. 8 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (tj. Dz. U. z 2013r., poz. 182 ze zm.), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 14 lutego 2014r. nr [...], wydaną w oparciu o art. 7, art. 8, art. 39, art. 100, art. 106, art. 106a, art. 107 i art. 109 ustawy o pomocy społecznej, którą przyznano M. J. zasiłek celowy z przeznaczeniem na opłaty w miesiącu lutym 2014r. w kwocie 150 zł.
W uzasadnieniu wskazano, że wnioskodawczyni prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, jest osobą chorą na cukrzycę i kamicę nerkową, nie pracuje, mieszka w zadłużonym dwupokojowym mieszkaniu. Otrzymuje dodatek mieszkaniowy, przyznany od lutego 2014 r., w styczniu 2014 r. otrzymała zasiłek okresowy.
Organ wyjaśnił, że z art. 39 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej wynika, że zasiłek celowy może być przyznany, wobec czego pomoc może, a nie musi być przyznana, a jej wysokość jest uzależniona m.in. od wysokości środków przekazywanych z budżetu. W lutym 2014r. na zasiłki celowe dla 608 rodzin przyznano kwotę 65 499 zł, a średnia wysokość zasiłku wyniosła 107,73 zł. Z uwagi na treść art. 3 ust. 3 i ust. 4 ustawy o pomocy społecznej, w myśl którego rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy organ wskazał, że trudna sytuacja wnioskodawczyni została uwzględniona przez przyznanie zasiłku celowego w wysokości 150 zł, przy czym nie była to jedyna pomoc udzielona jej w tym czasie. Przyznanie zasiłku celowego nie zaspokoi wszystkich potrzeb wnioskodawczyni, ale wysokość przyznanej kwoty wynika z oceny jej sytuacji życiowej i z aktualnych możliwości ośrodka. Wnioskodawczyni powinna także przezwyciężać trudne sytuacje życiowe wykorzystując własne środki, możliwości i uprawnienia, bowiem pomoc społeczna ma charakter uzupełniający.
W skardze na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku M. J. wskazała, że organ rozpoznał sprawę wybiórczo, bez uwzględnienia prawa lokalnego, tj. uchwał Rady Miejskiej z dnia 29 stycznia 2014 r. Z uwagi na podniesienie kryterium dochodowego jest ona objęta wieloletnim programem dożywiania. Podniosła, że od kwietnia 2011 r. korzysta z różnych form pomocy – zasiłków okresowych, celowych, świadczenia pieniężnego na zakup posiłku lub żywności. Znaczenie w sprawie ma także decyzja Prezydenta Miasta przyznająca dodatek mieszkaniowy, z której wynika, że nie osiąga ona dochodu. Dlatego nie można jej zarzucić postawy roszczeniowej. Nie czyni z pomocy społecznej źródła dochodu.
W związku z tym, że w przyszłym roku uzyska prawo do emerytury, to interesuje ją pomoc udzielana emerytom, a nie średnia. W jej ocenie wielokrotnie zostało złamane prawo, urzędnicy nie dbają o publiczne pieniądze i nie ma współpracy między jednostkami podległymi Urzędowi Miasta. Zaskarżona decyzja jest krzywdząca, biorąc pod uwagę, że była to zima, a ona nie otrzymuje pomocy wcale, ewentualnie z opóźnieniem.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tj. Dz. U. z 2013 r., poz.182 ze zm.), zwanej dalej "ustawą", pomocy społecznej udziela się osobom i rodzinom w szczególności z powodu ubóstwa, bezrobocia, niepełnosprawności, długotrwałej lub ciężkiej choroby.
Art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy stanowi, że prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 542 zł (wysokość tej kwoty wynika z art. 8 ust. 1 ustawy oraz z § 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, Dz.U.2012, poz. 823).
W myśl art. 106 ust.4 ustawy decyzję administracyjną o przyznaniu lub odmowie przyznania świadczenia wydaje się po przeprowadzeniu rodzinnego wywiadu środowiskowego.
Art. 3 ust. 3 ustawy stanowi, że rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy.
Zgodnie natomiast z art. 3 ust. 4 ustawy potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej.
Art. 39 ust.1 ustawy stanowi, że w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy.
Zaskarżone decyzje, w ocenie Sądu, zostały wydane z uwzględnieniem przywołanych powyżej przepisów. Pomoc społeczna w postaci zasiłku celowego z przeznaczeniem na opłaty w lutym 2014 r. została skarżącej udzielona i uczyniono to po przeprowadzeniu wywiadu środowiskowego (jego aktualizacji).
Organy, co zaznaczono w zaskarżonej decyzji, nie mają nieograniczonych środków, wobec czego nie zawsze udzielona pomoc zgodna jest z oczekiwaniami osób o taką pomoc się ubiegających. Przyznana skarżącej kwota (150zł) przewyższyła wysokość kwoty przyznawanej średnio innym potrzebującym (107, 73 zł). Podniesiony przez skarżącą argument, że organy powinny brać pod uwagę wysokość przyznanej pomocy osobom będącym emerytami, bowiem ona sama w przyszłym roku uzyska prawo do emerytury nie jest zasadny, bowiem takie kryterium przyznania pomocy nie jest przewidziane przepisami ustawy.
Należy mieć też na uwadze, że – jak wskazano w zaskarżonej decyzji -skarżąca uzyskuje pomoc także w innej formie. Skarżąca w tym zakresie sama sobie przeczy, zarzucając z jednej strony, że nie otrzymuje pomocy wcale, ewentualnie z opóźnieniem, z drugiej zaś wskazując, że od kwietnia 2011 r. korzysta z różnych form pomocy – zasiłków okresowych, celowych, świadczenia pieniężnego na zakup posiłku lub żywności. Ponadto przedmiotem zaskarżenia jest decyzja pomoc jej przyznająca, nie zaś odmawiająca przyznania takiej pomocy. Zaskarżonymi decyzjami przyznano skarżącej pomoc na luty 2014 r., a wniosek został przez skarżącą złożony w tym samym miesiącu, wobec czego nie można zarzucić organom, że pomocy udzieliły jej z opóźnieniem.
Zarzut skargi dotyczący nieuwzględnienia przez organy prawa lokalnego – uchwał Rady Miejskiej z dnia 29 stycznia 2014 r. nr [...] oraz nr [...] jest chybiony, bowiem przywołane uchwały dotyczyły przystąpienia Miasta do wieloletniego programu wspierania finansowego gmin w zakresie dożywiania "Pomoc Państwa w zakresie dożywiania" na lata 2014- 2010 oraz podwyższenia kryterium dochodowego uprawniającego do przyznania nieodpłatnej pomocy w zakresie dożywiania, wobec czego nie mogły mieć zastosowania w niniejszej sprawie.
Mając powyższe na uwadze Sąd, nie stwierdzając naruszenia prawa materialnego lub procesowego mającego lub mogącego mieć wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 152 p.p.s.a. oddalił skargę.