Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności stwierdził, że odwołanie H. G. od orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z dnia [...] wydanego przez Miejski Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności zostało wniesione z uchybieniem czternastodniowego terminu określonego w art. 129 § 2 k.p.a. W uzasadnieniu organ podniósł, że decyzja organu pierwszej instancji doręczona została H. G. w dniu 13 listopada 2006 r., odwołanie zaś strona nadała w urzędzie pocztowym w dniu 28 listopada 2006 r.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku H. G. odniosła się merytorycznie do orzeczenia o stopniu niepełnosprawności wydanego przez Miejski Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności, zarzucając, iż organ postępował niezgodnie z prawem, a osoby zasiadające w komisji nie posiadają kompetencji do oceny jej stanu zdrowia. Skarżąca nie podała przyczyn opóźnienia w złożeniu odwołania od tegoż orzeczenia.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
W piśmie procesowym z dnia 27 lutego 2007 r. skarżąca podała, iż przyczyną opóźnienia złożenia odwołania był strajk pracowników Poczty Polskiej. Podczas protestu dostęp do wielu urzędów pocztowych był utrudniony, a stan jej zdrowia w tym czasie nie pozwalał na stanie w długich kolejkach w celu nadania listu poleconego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Warunkiem skuteczności czynności procesowej – wniesienia odwołania – jest zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania. Uchybienie ustawowego terminu powoduje bezskuteczność odwołania.
Organ drugiej instancji, do którego wniesione zostało odwołanie ma obowiązek badania, czy zostało ono wniesione w przewidzianym w ustawie terminie, to jest w terminie czternastu dni od dnia doręczenia stronie decyzji (art. 129 § 2 k.p.a.).
Jak wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru znajdującego się w aktach administracyjnych orzeczenie organu pierwszej instancji zostało skarżącej doręczone w dniu 13 listopada 2006 r. Fakt odbioru przesyłki potwierdził własnoręcznym podpisem mąż skarżącej – J. G. Złożenie zatem odwołania w dniu 28 listopada 2006 r. (koperta, w której je nadano znajduje się przy kopii odwołania) nastąpiło w sposób oczywisty z uchybieniem ustawowego czternastodniowego terminu, o jakim mowa w art. 129 § 2 k.p.a.
Wskazać trzeba, że w art. 58 k.p.a. ustawodawca stworzył możliwość przywrócenia stronie uchybionego terminu. Przywrócenie następuje jednak wówczas, jeżeli występując do organu z takim wnioskiem strona uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jej winy, przy czym złożenie wniosku ograniczone jest w czasie (w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu).
Do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania uprawniony jest organ, nie sąd.
Spóźnione odwołanie skarżącej wniosku o przywrócenie terminu nie zawierało, nie zawierało też jakichkolwiek informacji mogących być przez organ za taki wniosek potraktowany. Okoliczności mające uzasadnić uchybienie terminu – ogólnie zły stan zdrowia i strajk pracowników Poczty Polskiej podniesione zostały przez skarżącą dopiero przed sądem i dopiero w piśmie z dnia 27 lutego 2007 r. Podnieść należy, iż zarzuty te są spóźnione, bo nie przedstawione organowi w toku postępowania administracyjnego.
Organ odwoławczy, dysponując odwołaniem zawierającym jedynie merytoryczne zarzuty do orzeczenia organu pierwszej instancji i nie zawierającym ani wniosku o przywrócenie terminu, ani też żadnych innych danych o przyczynie uchybienia, które obligowałyby organ do rozważenia, czy nie jest to wniosek o przywrócenie terminu, był obowiązany stwierdzić uchybienie terminu do wniesienia odwołania (art. 134 k.p.a.).
Wyjaśnić też należy, iż Sąd rozpoznając skargę na postanowienie o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania ogranicza się jedynie do zbadania prawnych przesłanek do jego wydania, nie jest natomiast uprawniony do oceny legalności decyzji wydanych w toku postępowania administracyjnego. Z tych powodów zarzuty zawarte w skardze nie mogły być przedmiotem rozważań Sądu.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na mocy art. 151 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.