Uzasadnienie
E. P. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 czerwca 2017 r. nr [...] wydaną w sprawie świadczenia pielęgnacyjnego.
Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 23 sierpnia 2017 r. wezwano pełnomocnika do usunięcia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. W wezwaniu określono termin 7 dni oraz rygor odrzucenia skargi.
Przesyłka zawierająca powyższe wezwanie została wysłana na adres wskazany w skardze. Mimo dwukrotnego awizowania przesyłka nie została odebrana przez adresata i zwrócona do Sądu. Uznano, że wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi w dniu 12 września 2017 r., w trybie art. 73 p.p.s.a.
W zakreślonym terminie pełnomocnik skarżącej nie uzupełnił braków formalnych skargi. W dniu 28 września 2017 r. pełnomocnik skarżącej w siedzibie Sądu złożył wniosek o zezwolenie na wykonanie fotokopii z akt sprawy, jednocześnie w tym dniu zostało złożone pełnomocnictwo procesowe do działania w imieniu strony skarżącej w niniejszej sprawie.
Następnie pełnomocnik pismem nadanym w dniu 3 października 2017 r. złożył do tut. Sądu wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Pełnomocnik dołączył do wniosku pełnomocnictwo, odpis skargi skierowanej do Urzędu Pocztowego W. 1 oraz dwa oświadczenia: adw. R. M. i pracownika Kancelarii Prawnej M. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik wyjaśnił, że nie uzupełnił braków skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa w zakreślonym przez Sąd terminie, gdyż nie otrzymał dwukrotnego awiza przesyłki zawierającej wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi. W oświadczeniach dołączonych do wniosku stwierdzono, że w dniu awizowania przesyłki tj. 29 sierpnia 2017 r. w godzinach od 9:00 do 17:00 w kancelarii przebywał wspólnik adw. R. M. oraz pracownik kancelarii. Przyjęta organizacja pracy kancelarii wyklucza powstanie stanu niemożliwości doręczenia pisma sądowego przez listonosza w godzinach pracy kancelarii.
Nadto adw. R. M. oświadczył, że w dniu 31 sierpnia 2017 r. stawił się w placówce pocztowej celem odebrania całej korespondencji kierowanej na adres kancelarii, lecz przesyłka zawierająca wezwanie nie została mu wydana.
We wniosku podważano również skuteczne doręczenie przesyłki w trybie art. 73 p.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. dalej jako "p.p.s.a.") czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. W myśl natomiast art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu i dalej art. 87 § 1: pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia termin, w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2).
Odnosząc powyższe przepisy do przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że pełnomocnik strony skarżącej złożył wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych w terminie 7 dni od daty ustania przyczyny uchybienia terminu – w tym przypadku niewiedzy pełnomocnika o wezwaniu Sądu do uzupełnienia braków skargi, co nastąpiło w dniu w dniu 28 września 2017 r. (data zapoznania się pełnomocnika z aktami sprawy). Ponadto pełnomocnik uprawdopodobnił w ocenie Sądu, że nie ponosi winy w uchybieniu terminu.
Konieczną i jednocześnie podstawową przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określoną czynność sądową. Przepisy art. 86 § 1 i art. 87 § 2 P.p.s.a., stanowiąc o tej przesłance nie określają, według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony ubiegającej się o przywrócenie terminu. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 22 października 2010 r. (II FZ 534/10) ocena ta została pozostawiona uznaniu sądu, który brak winy w uchybieniu terminu powinien oceniać z wykorzystaniem wszystkich okoliczności sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy.
W ocenie Sądu okoliczności przedstawione we wniosku i dołączonych do niego oświadczeniach dostatecznie uprawdopodobniają, że do uchybienia terminu do uzupełnienia braków skargi doszło bez winy skarżącej w rozumieniu art. 86 § 1 p.p.s.a.
Sąd zważył także, że odmowa jego przywrócenia wiązałaby się z dolegliwym skutkiem w postaci pozbawienia skarżącej prawa do sądu.
W świetle przytoczonych faktów Sąd przywrócił skarżącej termin do uzupełnienia braków formalnych skargi o czym orzekł w sentencji działając na zasadzie art. 86 § 1 p.p.s.a.