Uzasadnienie
III SNGd 684/05
Wojewoda [...] decyzją z dnia 27 września 2005r. nr [...], powołując się na przepis art.138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz na art.33 ust.3 i ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. Nr 99, poz. 1001 z późno zmianami), utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia 18 sierpnia 2005r. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że M.Z. w dniu 21 czerwca 2001 r. został zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy [...] jako osoba bezrobotna. Zobowiązany był do stawienia się w Urzędzie Pracy w celu potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy w dniu 08 sierpnia 2005r. Jednak w terminie tym nie stawiła się w Urzędzie Pracy i nie poinformował tego Urzędu w okresie 5 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa. W tej sytuacji organ I instancji wydał decyzję o utracie przez stronę statusu osoby bezrobotnej z dniem 8 sierpnia 2005r. na okres 3 miesięcy z powodu nieusprawiedliwionego niestawiennictwa w wyznaczonym terminie w Urzędzie Pracy.
M. Z. od tej decyzji odwołał się, twierdząc że wbrew stanowisku organu I instancji w wyznaczonym terminie stawił się w Urzędzie Pracy. Art. 33 ust. 3 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu stanowi, że bezrobotni mają obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonych terminach w celu potwierdzenia swej gotowości do podjęcia pracy i uzyskania informacji o możliwościach zatrudnienia i szkolenia. Zgodnie natomiast z art. 33 ust. 4 pkt 4 tej ustawy starosta (prezydent miasta działający na prawach starosty powiatu), z zastrzeżeniem art.27 ust.3, pozbawia statusu bezrobotnego osobę, która nie stawiła się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomiła w okresie 5 dni o uzasadnionej przyczynie te go niestawiennictwa. Pozbawienie statusu bezrobotnego następuje na okres 3 miesięcy od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy. Na podstawie akt sprawy ustalono, że strona była zobowiązana do stawienia się w Powiatowym Urzędzie Pracy [...] w celu potwierdzenia swej gotowości do podjęcia pracy w dniu 8 sierpnia 2005r..
Przyjęcie do wiadomości tego terminu stawiennictwa strona poświadczyła własnoręcznym podpisem na zwrotnym potwierdzeniu odbioru wezwania do stawiennictwa. Pomimo tego strona nie stawiła się w tym Urzędzie w terminie wyznaczonym i w okresie do 5 dni nie poinformowała tego organu administracji publicznej o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa. W odwołaniu strona stanowczo zaprzecza jakoby nie stawiła się w Urzędzie Pracy w wyznaczonym terminie, lecz zdaniem organu administracji takie wyjaśnienia strony nie mogą jej usprawiedliwiać, gdyż każde stawiennictwo bezrobotnego w wyznaczonym terminie jest potwierdzane przez niego własnoręcznym podpisem na dokumentach będących w dyspozycji Urzędu. Tymczasem w analizowanej sprawie brak jest takiego potwierdzenia, co pozwala na przyjęcie ustalenia, że strona w wyznaczonym terminie nie stawiła się.
W świetle powyższego samo nie poparte żadnymi dowodami oświadczenie strony co do jej stawiennictwa jest niewystarczające i nie może w sposób skuteczny prawnie potwierdzać faktu jej rzekomego stawiennictwa.
Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku M.Z., podnosząc że stawił się w wyznaczonym terminie w Urzędzie Pracy i nie są mu znane przyczyny dla których fakt ten nie został zarejestrowany.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie.
Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 1 § l i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Skarga zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.
Wobec treści art.33 ust.3 i ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. Nr 99, poz. 1001 z późn. zmianami), wadliwie zresztą przywołanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jako przepisy ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, okolicznością faktyczną mającą zasadnicze znaczenie w sprawie było to, czy skarżący stawił się w wyznaczonym mu terminie - 8 sierpnia 2005r. w Urzędzie Pracy w celu potwierdzenia gotowości do pracy.
Okoliczność ta pozostawała między stronami sporną. Zarówno organ administracji jak i skarżący składali przeciwstawne oświadczenia dotyczące powyższego faktu.
Stwierdzić należy w pierwszym rzędzie, że nie ma żadnych podstaw, by w zaistniałej sytuacji decydującą wagę przypisywać oświadczeniu organu, opierającemu się na znajdującej się w aktach administracyjnych (na odpisie wezwania skierowanego do skarżącego) notatce pracownika o treści "Dn. 08.08.2005r. P. nie zgłosił się w PUP". Z akt administracyjnych wynika, że skarżący został zarejestrowany jako bezrobotny w 2001 r. W aktach administracyjnych brak jest dokumentów, z których wynikałoby, że skarżący był wcześniej wzywany do Urzędu Pracy i potwierdzał swe stawiennictwo w jakichkolwiek dokumentach, o jakich mowa w zaskarżonej decyzji. Nie wiadomo też jakie to miałyby być "pozostające w dyspozycji Urzędu dokumenty".
Zarówno w przepisach ustawy o promocji zatrudnienia jak i w przepisach wykonawczych do tej ustawy brak jest unormowań dotyczących sposobu dokumentowania faktu przybycia osoby bezrobotnej na wyznaczony termin do Urzędu Pracy w celu potwierdzenia gotowości do pracy. Skoro tak to fakt ten podlega dowodzeniu wszelkimi środkami przewidzianymi w przepisach k.p.a. zgodnie z regułami określonymi w tych przepisach.,
Dopiero praktyka potwierdzania przez pracowników Urzędu Pracy stawiennictwa w wyznaczonym terminie w dokumencie posiadanym przez bezrobotnego umożliwiałaby przyjęcie, że niemożność przedłożenia takiego potwierdzenia przez bezrobotnego czyni niewiarygodnym twierdzenie przez niego, że wbrew stanowisku organu administracji stawił się w Urzędzie w wyznaczonym terminie. Taka praktyka zapobiegłaby także konsekwencjom ewentualnych błędów pracowników Urzędu, polegających na zaniechaniu przedłożenia do podpisu bezrobotnego dokumentów pozostających, jak to wskazano w decyzji" w dyspozycji organu". Brak jest jednak w aktach sprawy informacji, by praktyka taka funkcjonowała w Urzędzie Pracy [...]. Również skarżący w skardze podnosił, że Urząd ten nie wystawia potwierdzeń zgłoszenia do podjęcia pracy.
W tej sytuacji za przedwczesne uznać należało twierdzenie organu administracji, że skarżący nie stawił się w Urzędzie Pracy w wyznaczonym terminie. Okoliczność ta powinna być bowiem przedmiotem postępowania dowodowego przeprowadzonego przez organ administracji zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 7 i 8 k.p.a., które nakładają n a organ administracji obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz prowadzenia postępowania w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa. Zapewnić należy udział w postępowania skarżącemu zgodnie z wszelkimi wymogami wynikającymi z przepisów Działu II rozdział 4 k.p.a. Zebrany materiał dowodowy powinien zostać poddany ocenie, zgodnie z art. 80 k.p.a., który wyraża zasadę prawdy obiektywnej i zasadę swobodnej oceny dowodów.
Z tych względów uznając, iż w sprawie doszło do naruszenia prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt l lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji.
Stosownie do treści art. 152 powołanej ustawy orzeczono, iż zaskarżone orzeczenie nie może być wykonane.