Uzasadnienie
Decyzją z dnia 10 czerwca 2015 r., nr [...] Starosta, na podstawie art. 9 ust.1 pkt 14 lit. a, art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 33 ust. 4 pkt 8 i ust. 4ca ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j.: Dz. U. z 2015 r., poz. 149 ze zm.) oraz art. 104 i art. 108 k.p.a. orzekł o utracie przez Z. J. statusu osoby bezrobotnej z dniem 23 maja 2015 r. na okres 120 dni z powodu niepodjęcia zaproponowanej formy pomocy, po skierowaniu po raz pierwszy.
Organ wyjaśnił, iż Z. J., nie podjął, po skierowaniu, zajęć aktywizacyjnych prowadzonych przez PARR na podstawie zlecenia ich wykonania przez Marszałka Województwa.
Decyzją z dnia 9 lipca 2015 r., nr [...], wydana po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez Z. J., Wojewoda, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 33 ust. 4 pkt 8 w związku z art. 33 ust. 4 pkt 8, art. 33 ust. 4 pkt 3 lit. a i art. 33 ust. 4ca ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy utrzymał w mocy decyzję organu niższej instancji.
W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 28 października 2011 r. Z. J. został zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy, jako osoba bezrobotna. Organ I instancji wydał mu w dniu 22 maja 2015 r. "skierowanie" do Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. (PARR - realizator) w celu objęcia działaniami aktywizacyjnymi w PARR.
W dniu 2 czerwca 2015 r. Z. J. zgłosił się do Regionalnego Centrum Aktywizacji Zawodowej. Po rozmowie ze stroną opiekun Regionalnego Centrum Aktywizacji Zawodowej dokonał adnotacji w części B formularza "skierowania", tj. odcinka skierowania przeznaczonego dla realizatora, iż: Kandydat odmówił przyjęcia z powodu: "stanu zdrowia". Z uwagi na przyczynę odmowy przyjęcia innej formy pomocy określonej w ustawie, tj. działań aktywizacyjnych przez stronę organ I instancji, w ramach prowadzonego postępowania wyjaśniającego skierował Z. J. na badania lekarskie do Samodzielnego Publicznego Miejskiego Zakładu Opieki Zdrowotnej w S. - Poradnia Medycyny Pracy, mające na celu ustalenie zdolności do pracy, tj. przydatności zawodowej do pracy i zawodu albo kierunku szkolenia Z. J.. Formularz "Informacji zwrotnej do Powiatowego Urzędu Pracy" z dnia 5 czerwca 2015 r. opatrzony został wpisem "Zdolny do lekkiej pracy fizycznej, bez dźwigania ciężarów, pracy na wysokości i pracy stojącej i przy maszynach w ruchu".
Organ wskazał, że art. 33 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy stanowi, że starosta z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego osobę która po skierowaniu nie podjęła szkolenia, przygotowania zawodowego dorosłych, stażu, wykonywania prac, o których mowa w art. 73a, lub innej formy pomocy określonej w ustawie.
Organ odwoławczy wskazał, że celem aktywizacji zawodowej bezrobotnego jest zwiększenie jego szans na znalezienie zatrudnienia na rynku pracy, biorąc pod uwagę posiadane przez bezrobotnego kwalifikacje oraz doświadczenie zawodowe. Przedłożona propozycja innej formy pomocy określonej w ustawie, tj. objęcia stronie działaniami aktywizacyjnymi w Regionalnym Centrum Aktywizacji Zawodowej w S. miała za cel udzielenie wsparcia osobie długotrwale bezrobotnej, którą jest Z. J., posiadający status osoby bezrobotnej już od dnia 28 października 2011r. W przypadku odmowy przyjęcia przez bezrobotnego propozycji formy pomocy określonej w ustawie istotne dla organu zatrudnienia w ramach prowadzonego postępowania są przyczyny odmowy (uzasadnione lub ich brak).
Organ podniósł, iż brak jest podstaw, aby poddawać w wątpliwość treść wpisu opiekuna na "skierowaniu" świadczącego o odmowie przyjęcia tej formy pomocy przez Z. J., gdyż nie ma on żadnego interesu, aby szkodzić stronie przez podawanie faktów niezgodnych z rzeczywistym stanem rzeczy.
Treść orzeczenia lekarskiego z dnia 5 czerwca 2015 r. jest wiążąca i stanowi skuteczny dowód tego, że Z. J. jest "zdolny do lekkiej pracy fizycznej, bez dźwigania ciężarów, pracy na wysokości i pracy stojącej i przy maszynach w ruchu". Ciężar dowodu spoczywa na tym, kto z danego twierdzenia wywodzi skutki prawne. To na osobie bezrobotnej ciąży obowiązek wykazania uzasadnionej przyczyny odmowy przyjęcia propozycji pracy lub innej formy pomocy określonej w ustawie, natomiast organ zatrudnienia dokonuje oceny w oparciu o całość materiału dowodowego, w tym złożonego przez bezrobotnego wyjaśnienia oraz przedstawionych dowodów i podejmuje stosowne rozstrzygnięcie.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł Z. J. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. Organom administracji zarzucił naruszenie jego podstawowych interesów związanych z posiadanym do chwili wydania decyzji statusem osoby bezrobotnej. Wyjaśnił, iż organy nie zbadały jakie ofert pracy zostały mu przedstawione i czy były zgodne ze stanem jego zdrowia wynikającym z zaświadczenia lekarskiego.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Stosownie natomiast do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl natomiast art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.
Materialnoprawną podstawę wydania kontrolowanych decyzji stanowiły przepisy art. 33 ust. 4 pkt 8 w związku z art. 33 ust. 4 pkt 3 lit. a i ust. 4ca ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j.: Dz. U. z 2015 r., poz. 149, dalej jako " u.p.z.r.p.").
Zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 8 u.p.z.r.p. starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3 ustawy, pozbawia statusu bezrobotnego, który po skierowaniu nie podjął szkolenia, przygotowania zawodowego dorosłych, stażu, wykonywania prac, o których mowa w art. 73a, lub innej formy pomocy określonej w ustawie; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od następnego dnia po dniu skierowania na okres wskazany w pkt 3.
Warunkiem zaś zastosowania przez organ art. 33 ust. 4 pkt 3 lit. a u.p.z.r.p. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, jest wykazanie, że bezrobotny odmówił przyjęcia propozycji pracy, która była pracą odpowiednią, i że odmowa ta była bezzasadna.
Z brzmienia powyższych przepisów wynika, że oprócz konieczności wykazania, że proponowana bezrobotnemu praca czy też forma pomocy jest odpowiednia, organy administracji zobowiązane są także do badania zasadności odmowy przyjęcia tego zatrudnienia. Odmowę przyjęcia propozycji zatrudnienia należy uznać za uzasadnioną, jeżeli była oparta na obiektywnych przesłankach i usprawiedliwiona.
Jak wynika z akt sprawy skarżący Z. J. nie podjął się wykonywania zleconych działań aktywizacyjnych w Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. z uwagi na stan zdrowia.
Organy administracji obu instancji zaniechały jednak wyjaśnienia na czym polegać miały działania aktywizacyjne, na które został skierowany skarżący.
Organ pierwszej instancji podał w uzasadnieniu swojej decyzji jedynie, że skarżący nie podjął po skierowaniu zajęć aktywizacyjnych prowadzonych przez PARR, zaś organ odwoławczy wskazał, że skarżący odmówił przyjęcia działań aktywizacyjnych z powodu stanu zdrowia. Badania lekarskie, którym poddano skarżącego na zlecenie organu administracji wykazały, że nie jest on osobą w pełni zdolną do wykonywania każdego rodzaju pracy. Organy administracji, z naruszeniem art. 7 i 77 §1 i 2 k.p.a. nie ustaliły zatem, czy czynności, które miałby wykonywać skarżący na podstawie skierowania nie należały do takich, które uznano za wykluczone w stosunku do skarżącego w zaświadczeniu lekarskim z dnia 5 czerwca 2015r. Dopiero ustalenie, jaki charakter miały mieć działania aktywizacyjne na które skierowano skarżącego oraz, czy został on o charakterze tych działań wystarczająco jednoznacznie poinformowany, pozwoliłoby określić, czy nieprzystąpienie przez Z. J. do tych działań było nieuzasadnione.
Jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego jest określona w art. 7 k.p.a. zasada dochodzenia prawdy obiektywnej, nakładająca na organy prowadzące postępowanie obowiązek wszechstronnego zbadania sprawy pod względem faktycznym i prawnym. Zasadę tę realizuje szereg przepisów szczegółowych, a zwłaszcza przepisy o postępowaniu dowodowym. Nakładają one na organ obowiązek wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny całego materiału dowodowego.
Mając powyższe na uwadze przyjąć należy, że organy orzekając o pozbawieniu skarżącego statusu osoby bezrobotnej z uwagi na brak uzasadnionej przyczyny odmowy podjęcia działań aktywizacyjnych nie zebrały i nie rozważyły w pełni materiału dowodowego, co stanowi naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Co za tym idzie przedwczesne było zastosowanie wobec skarżącego sankcji wynikającej z przepisu art. 33 ust. 4 pkt 3 lit. a u.p.z.r.p. i co na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a. stanowi podstawę do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.
W tym stanie spraw Sąd na mocy powołanych przepisów orzekł jak w sentencji.
Ponownie rozpatrując sprawę, organy administracji wyjaśnią wszelkie okoliczności sprawy, pozwalające na ocenę, czy odmowa przyjęcia działań aktywizacyjnych przez skarżącego Z. J. była uzasadniona. Wyjaśnienia wymagać będzie to, na czym działania te miałyby polegać i czy ustalony stan zdrowia skarżącego nie stał na przeszkodzie podjęciu się przez niego wykonywania tych działań. Organy winny więc ustalić, czy Agencja Rozwoju Regionalnego S.A. przyjmuje do wykonywania zleconych działań aktywizacyjnych każdą osobę zdolną do jakiejkolwiek pracy, czy też stawia jakiekolwiek ograniczenia co do stanu zdrowia osoby skierowanej, a jeśli tak to jakie. Uzyskane informacje należy skonfrontować z oświadczeniami skarżącego, który w swej skardze twierdził, że organizator działań aktywizacyjnych (PARR) był "zainteresowany tylko i wyłącznie osobami zdrowymi". W rezultacie zgromadzony materiał dowodowy podlegać będzie ocenie przeprowadzonej przez organ administracji zgodnie z art. 80 k.p.a.