Uzasadnienie
Wojewoda decyzją z dnia 7 grudnia 2009 r. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 1 października 2009 r. o wymeldowaniu z pobytu stałego Z. J. Decyzja ta została doręczona stronie w dniu 10 grudnia 2009 r.
W dniu 12 stycznia 2010 r. Z. J. zaskarżył w/w decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Postanowieniem z dnia 26 maja 2010 r. Sąd odrzucił skargę, z uwagi na upływ terminu do jej wniesienia.
Ustanowiony z urzędu pełnomocnik strony złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wskazał, że powyższą decyzję Wojewody odebrała siostra strony, która była jego pełnomocnikiem w postępowaniu administracyjnym. Nie była ona w stanie skontaktować się ze skarżącym i przekazać mu informacji na ten temat, gdyż nastąpiła awaria telefonów w ośrodku resocjalizacyjnym, gdzie przebywał skarżący. Nadto w tym okresie nastąpił atak zimy, który utrudniał komunikację, a siostra skarżącego ma poważne problemy zdrowotne. Skarga została sporządzona i podpisana przez skarżącego w najkrótszym możliwym terminie.
Podkreślił, że kontakt ze skarżącym jest utrudniony ze względu na jego stan psychiczny. Przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi ustała wraz z wyznaczeniem pełnomocnika z urzędu.
Dodał, że wyznaczenie z urzędu pełnomocnik odebrał w dniu 10 maja 2010 r., a zatem został zachowany termin do złożenia przedmiotowego wniosku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, zważył, co następuje
Jak stanowi art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – w skrócie p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przewrócenie terminu.
Zgodnie z art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Natomiast w myśl art. 87 § 2 p.p.s.a. we wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.
Instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy, a jednym z podstawowych warunków przywrócenia terminu, jest uprawdopodobnienie przez stronę braku winy w uchybieniu terminu. Sąd podziela pogląd wyrażony w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lutego 2006 r. I SAB/Wa 78/05 (Lex nr 192260), iż brak winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd przyjmuje obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona (lub jej pełnomocnik) nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.
Należy podkreślić, że skutki działań lub zaniechań pełnomocnika obciążają mocodawcę. Decyzja organu odwoławczego zawierała także prawidłowe pouczenie o terminie i trybie jej zaskarżenia.
Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
W ocenie Sądu nie zostało wykazane, że skarżący bez swojej winy nie dochował 30-dniowego terminu do wniesienia skargi. W szczególności wobec twierdzeń pełnomocnika z urzędu trzeba stwierdzić, że obecnie awaria telefonów nie jest przeszkodą w komunikacji (w sprawie nie wskazano jak długo i kiedy miała ona miejsce). Zdaniem Sądu siostra skarżącego miała wystarczająca ilość czasu by przekazać mu informację o treści i uzasadnieniu rozstrzygnięcia Wojewody. W szczególności istnieje droga pocztowa czy też telefony komórkowe, które umożliwiają stosunkowy szybki kontakt. W terminie 30 dni mogła ona przekazać niezbędne informacje, a skarżący mógł sporządzić skargę z jej pomocą, lub też wyznaczyć innego pełnomocnika.
Sąd uwzględnił również fakt, że ośrodek w którym przebywał skarżący znajduje w pobliżu Słupska i mało wiarygodne są twierdzenia o niemożności osobistego kontaktu w tym okresie.
Mając na względzie powyższe okoliczności Sąd na podstawie 86 w związku z art. 87 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.