Uzasadnienie
Decyzją z dnia 16 maja 2019 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 2, art. 3, art. 4, art. 5 pkt 1, art. 7 pkt 1, 5, 6, art. 8 ust. 1-4, art. 11 ust. 2, art. 14, art. 36 pkt 1 lit. a, art. 37 ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 1 oraz ust. 3, art. 196 ust. 3 i 3a, art. 107 ust. 1 i art. 109 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, Prezydent Miasta odmówił M. J. zmiany wysokości zasiłku stałego.
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyjaśnił, że w związku z wnioskiem M. J. z dnia 4 kwietnia 2019 r. o zmianę wysokości zasiłku stałego, w dniach 9 i 11 kwietnia 2019 r. pracownik socjalny podjął próbę przeprowadzenia wywiadu środowiskowego w miejscu jej zamieszkania, lecz nie zastał nikogo pod wskazanym we wniosku adresem. Na skutek prośby o kontakt w celu umówienia terminu przeprowadzenia wywiadu środowiskowego, M. J. stawiła się w dniu 15 maja 2019 r. w Miejskim Ośrodku Pomocy Rodzinie. W trakcie wizyty nie chciała rozmawiać z pracownikiem socjalnym w celu doprecyzowania daty przeprowadzenia wywiadu środowiskowego.
Organ I instancji wyjaśnił, że w dniu 10 października 2018 r. wydana została decyzja dotycząca waloryzacji przyznanego stronie zasiłku stałego od miesiąca października 2018 r. na kwotę 517,11 zł przy ustalonym dochodzie w łącznej wysokości 183,89 zł. Mimo braku możliwości przeprowadzenia wywiadu środowiskowego organ I instancji ustalił, że dochód M. J. wynosi 146,13 zł. Kwota zmiany nie przekroczyła 10 % kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej.
W odwołaniu od powyższej decyzji M. J. wskazała, że organ I instancji odmówił zmiany wysokości zasiłku stałego, mimo że wskazywała na zmianę swego dochodu. Pracownik socjalny podejmujący próby przeprowadzenia wywiadu środowiskowego nie nawiązał z nią kontaktu telefonicznego, mimo że jest w posiadaniu jej numeru telefonu.
Decyzją z dnia 17 lipca 2019 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art.106 ust. 3a i 5 ustawy o pomocy społecznej, Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
Organ odwoławczy stwierdził, że M. J. we wniosku o zmianę wysokości zasiłku stałego wskazała, że jej dochód wynosi 146,13 zł, co w związku z wysokością kryterium dochodowego dla osoby samotnie gospodarującej powinno skutkować przyznaniem jej zasiłku stałego w wysokości 554,87 zł.
Wskazując na treść art. 106 ust. 3a i 5 ustawy Kolegium wyjaśniło, że w związku z brakiem możliwości przeprowadzenia wywiadu środowiskowego organ I instancji wykorzystał posiadane dane. Ustalono, że dochód M. J. wynosi 146,13 zł, a więc jest tożsamy z dochodem wskazanym przez nią we wniosku z dnia 4 kwietnia 2019 r. Zestawiając dochód skarżącej w wysokości 183,89 zł, przyjęty jako podstawa wyliczenia przyznanego zasiłku stałego decyzją Prezydenta Miasta z dnia 10 października 2018 r. o waloryzacji zasiłku stałego od października 2018 r. z dochodem obecnym, wynoszącym 146,13 zł, Kolegium stwierdziło, że różnica między tymi pozycjami wynosi 37,76 zł. Skoro zmiana dochodu nie przekroczyła 10% kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, zmiana ta nie wpływa na wysokość przyznanego zasiłku stałego.
M. J. wniosła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Wskazała na swą trudną sytuację materialną i mieszkaniową. Nie zgodziła się z twierdzeniem, że nie współdziałała w rozwiązywaniu swej trudnej sytuacji życiowej.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga nie mogła być uwzględniona.
Wniosek skarżącej z dnia 4 kwietnia 2019 r. dotyczył zmiany wysokości otrzymywanego przez nią zasiłku stałego. Skarżąca wskazywała, że skoro jej dochód wynosi 146,13 zł, to powinna być jej wypłacana kwota 554,87 zł, stanowiąca różnicę między kwotą 701 zł a 146,13 zł, a na jej konto przekazano jedynie 517,11 zł.
Jak wynika z art. 107 ust. 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tj. Dz.U. z 2018 r., poz. 1508 ze zm.), zwanej dalej "ustawą", w przypadku gdy nastąpiła zmiana danych zawartych w wywiadzie sporządza się aktualizację wywiadu.
Zgodnie natomiast z art. 11 ust. 2 ustawy brak współdziałania osoby z pracownikiem socjalnym może stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia.
W niniejszej sprawie pracownik socjalny dwukrotnie podjął próbę przeprowadzenia wywiadu środowiskowego pod adresem wskazanym przez skarżącą. Wystosowano także do skarżącej pismo z prośbą o kontakt. Skarżąca, mimo stawienia się w MOPS, terminu wywiadu środowiskowego nie uzgodniła. Nie można w tej sytuacji podzielić stanowiska skarżącej, że wina w nieprzeprowadzeniu wywiadu środowiskowego leży po stronie pracownika socjalnego.
Mimo nie przeprowadzenia wywiadu środowiskowego organy ustaliły aktualną wysokość dochodu skarżącej, która była zbieżna z wysokością dochodu wskazaną przez samą skarżącą w złożonym przez nią wniosku. Poczynione ustalenia nie pozwalały na uwzględnienie wniosku skarżącej. Należy bowiem zauważyć, że choć wysokość zasiłku stałego zależy od wysokości kryterium dochodowego i dochodu osoby otrzymującej zasiłek, to jednak możliwość zmiany wysokości zasiłku stałego w przypadku zmiany dochodu zależy także od tego, jaka jest wysokość zmiany dochodu.
Zgodnie z art. 37 ust. 2 ustawy w przypadku osoby samotnie gospodarującej (a taką osobą jest skarżąca), zasiłek stały ustala się w wysokości różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby (...).
Kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej jest kwota 701 zł (art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy).
Wysokość dochodu skarżącej, tak wskazana przez nią we wniosku, jak i ustalona przez organy, wynosiła 146,13 zł.
Z zestawienia tych dwóch wielkości skarżąca wywodziła, że powinna otrzymywać zasiłek stały w wysokości 554,87 zł (701 zł - 146,13 zł).
Jednak zgodnie z art. 106 ust. 3 a ustawy zmiana dochodu osoby samotnie gospodarującej w okresie pobierania świadczenia pieniężnego nie wpływa na wysokość świadczenia pieniężnego, jeżeli kwota zmiany nie przekroczyła 10% kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej.
Skoro kryterium dochodowe wynosi 701 zł, to 10 % kryterium dochodowego wynosi 70,10 zł.
Tak więc nie w każdym przypadku zmiana wysokości dochodu osoby otrzymującej zasiłek stały pociąga za sobą zmianę wysokości tego zasiłku. Jest to możliwe tylko wówczas, gdy zmiana wysokości dochodu jest odpowiednio duża i wynosi ponad 70,10 zł.
Skarżąca otrzymuje zasiłek stały, którego aktualna wysokość (517,11 zł) została ustalona decyzją organu pierwszej instancji z dnia 10 października 2018 r. przy uwzględnieniu wysokości dochodu skarżącej w kwocie 183,89 zł.
Różnica między poprzednim dochodem skarżącej a obecnym wynosi 37,76 zł (183,89 zł – 146,13 zł).
Niewątpliwie 37,76 zł nie przekracza 70,10 zł, czyli 10 % kryterium dochodowego.
Skoro zmiana wysokości dochodu skarżącej nie przekroczyła 10 % kryterium dochodowego, organy nie mogły uwzględnić jej wniosku.
Nadmienić jedynie należy, że decyzja Prezydenta Miasta nr [...] z dnia 1 października 2015 r., przyznająca skarżącej zasiłek stały nadal jest w obrocie prawnym (z uwzględnieniem treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 10 marca 2016 r. sygn. akt III SA/Gd 123/16), bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 12 grudnia 2019 r., sygn. akt III SA/Gd 595/19, uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 lipca 2019 r. nr [...], na mocy której Kolegium uchyliło w/w decyzję Prezydenta Miasta z dnia 1 października 2015 r., dotyczącą przyznania M. J. zasiłku stałego.
Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako bezzasadną.