Uzasadnienie
Uzupełnionym dnia 9 marca 2010 r. wnioskiem złożonym na formularzu PPF W. K. zwrócił się do tutejszego Sądu o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego.
W złożonym oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wnioskodawca oświadczył, iż samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, nie posiada żadnych nieruchomości, zasobów pieniężnych, bądź wartościowych przedmiotów o wartości powyżej 3000 euro oraz że nie osiąga żadnych dochodów.
W ocenie referendarza zawarte we wniosku oświadczenie nie było wystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych wnioskodawcy, dlatego zarządzeniem z dnia 15 marca 2010 r., doręczonym w dniu 6 kwietnia 2010 r. (dowód: potwierdzenie odbioru – akta sprawy, k.23) wezwano skarżącego do przedłożenia – w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania – następujących dokumentów: oświadczenia, czy nadal pozostaje w związku małżeńskim; oświadczenia, czy nadal jest posiadaczem gospodarstwa rolnego, a w przypadku odpowiedzi twierdzącej, przedłożenia zaświadczenia z urzędu gminy o wysokości rocznych dochodów osiąganych z tego tytułu; wyciągów ze wszystkich posiadanych przez małżonków rachunków i lokat bankowych, w tym kont i lokat dewizowych, z ostatnich trzech miesięcy wraz z historią dokonanych na rachunkach operacji, a w przypadku ich nieposiadania złożenia przez każdego z małżonków stosownego oświadczenia w tym przedmiocie; oświadczenia w przedmiocie majątku małżonki, w szczególności posiadanych przez nią nieruchomości, przedmiotów o wartości powyżej 3 000 euro, wysokości zasobów pieniężnych (oszczędności i papierów wartościowych) oraz wskazania źródeł i wysokości osiąganych przez nią dochodów, a także dowodów dotyczących dochodów uzyskanych w okresie ostatnich trzech miesięcy oraz uzyskiwanych aktualnie; dokumentów obrazujących wysokość ponoszonych przez wnioskodawcę lub jego małżonkę miesięcznych wydatków związanych z kosztami utrzymania wraz z dokumentami je potwierdzającymi; w związku z zadeklarowanym brakiem dochodów - oświadczenia czy otrzymuje (jeśli tak to w jakiej wysokości) pomoc finansową, w tym także od członków rodziny; oświadczenia, czy korzysta obecnie z jakichkolwiek form pomocy społecznej; w przypadku odpowiedzi twierdzącej – przedłożenia kopii dokumentów potwierdzających charakter pomocy oraz jej wysokość; oświadczenia w przedmiocie zarejestrowanych na niego lub jego małżonkę pojazdów mechanicznych (podania ich marki, modelu, roku produkcji oraz aktualnej wartości); dokumentów obrazujących aktualny stan zadłużenia wobec ZUS/KRUS, urzędu skarbowego, banków i innych podmiotów; dowodów dotyczących egzekucji aktualnie prowadzonej na majątku wnioskodawcy.
W. K., pomimo przedłużenia na jego wniosek terminu do złożenia wymaganych dokumentów źródłowych o kolejne 7 dni, do dnia dzisiejszego nie wykonał wezwania Sądu w tym przedmiocie.
W związku z powyższym postanowieniem z dnia 24 maja 2010 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku odmówił W. K. przyznania prawa pomocy, które wobec wniesienia sprzeciwu utraciło moc.
W uzasadnieniu złożonego sprzeciwu skarżący podniósł jedynie, że odmowa przyznania prawa pomocy zamknie mu drogę do sądu, która została zagwarantowana w Konstytucji RP.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 260 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwana dalej p.p.s.a.), w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie.
Rozpatrując ponownie wniosek o przyznanie prawa pomocy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nie dopatrzył się istnienia przesłanek uzasadniających przyznanie takiego prawa.
Jak stanowi przepis art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym, a więc takim o jaki wnioskował skarżący następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
W związku z tym, iż instytucja prawa pomocy stanowi odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego (art. 199 p.p.s.a.) to właśnie na wnioskodawcy ciąży obowiązek udowodnienia, iż jego trudna sytuacja materialna uzasadnia wyjątkowe traktowanie w stosunku do pozostałych obywateli. Skarżący powinien dołożyć maksymalnej staranności, przedstawiając z własnej inicjatywy jak największą ilość dowodów potwierdzających swoją sytuację majątkową i mających na celu przekonanie sądu, a już zwłaszcza przedstawić takie dowody na jego wezwanie.
W niniejszej sprawie, skarżący ograniczył się jedynie do wypełnienia formularza PPF, z którego wynika, że w zasadzie niczego nie posiada. Zawarte w nim informacje nie dają również odpowiedzi na pytanie w jaki sposób skarżący utrzymuje prowadzone gospodarstwo domowe. Brak jest jakichkolwiek dokumentów potwierdzających zawarte w nim oświadczenie. Pomimo wezwania skarżący nie przedłożył dokumentów ukazujących jego aktualny stan majątkowy i rodzinny. Podniesione w sprzeciwie zarzuty nie odnoszą się bynajmniej do przesłanek przyznania stronie postępowania prawa pomocy.
W reasumpcji uznać należało, iż wnioskodawca w toku prowadzonego postępowania nie wykazał, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania.
W tym stanie Sąd, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 260 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.