Uzasadnienie
Decyzją z dnia 30 kwietnia 2013r. Prezydent Miasta, działając na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.), art. 104, art. 107 k.p.a. oraz § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001r. w sprawie dodatków mieszkaniowych, przyznał L. B. dodatek mieszkaniowy w kwocie 122,47 zł miesięcznie w okresie od 1 maja 2013 r. do dnia 31 października 2013 r.
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że L. B. prowadzi 2 osobowe gospodarstwo domowe, zamieszkuje w lokalu o powierzchni 38,19 m2. Dochód na jednego członka rodziny wynosił 1 174,71 zł. Organ wyjaśnił, że dodatek mieszkaniowy jest różnicą kwoty 610,65 zł wyliczonych wydatków mieszkaniowych i kwoty 352,41 zł stanowiącej 15% dochodu gospodarstwa domowego.
Organ podał, że w załączniku do decyzji został przedstawiony sposób wyliczenia dodatku mieszkaniowego. Wynika z niego m.in., że dla gospodarstwa 2 osobowego norma dochodu wynosi 125% najniżej emerytury, czyli 1038,94 zł, zaś wydatki ponoszone są w wysokości 15% dochodów gospodarstwa domowego (352,41 zł).
W odwołaniu od w/w decyzji L. B. wskazała, że organ I instancji zaniżył o kwotę 70,48 zł wysokość przyznanego dodatku mieszkaniowego. Za bezsporne uznała ustalenie przez organ wysokości średniego miesięcznego dochodu na osobę jej dwuosobowego gospodarstwa domowego. Wynosił on 1 174,71 zł i przekraczał kwotę 125% najniższej emerytury (1038,94 zł). W decyzji organ powołał przepisy art. 6 ust. 1 i 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, ale niewłaściwie przyjął zawyżony wydatek 15% dochodu gospodarstwa domowego - czyli 352,41 zł. Tym samym obniżono kwotę należnego jej dodatku mieszkaniowego.
Po rozpoznaniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 8 lipca 2013r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta. Organ wskazał, że w sprawie prawidłowo zastosowano współczynnik udziału własnego 15%, a nie 12% bowiem średni dochód dwuosobowego gospodarstwa domowego przekroczył kwotę 125% najniższej emerytury. Powołując treść art. 6 ust. 1 i 2 w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy organ podał, że dla celów obliczenia dodatku mieszkaniowego przyjmuje się wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości 20% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie jednoosobowym, 15% dochodów gospodarstwa domowego 2 – 4 osobowego, 12% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie 5 osobowym i większym.
Dalej organ wyjaśnił, że podstawą do obliczenia dodatku mieszkaniowego nie są wszystkie rodzaje wydatków ponoszonych przez wnioskodawcę, a jedynie czynsz albo inne opłaty za używanie lokalu.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję L. B. podniosła, że w sprawie organy nieprawidłowo zastosowały współczynnik udziału własnego 15%, a nie 12%. W jej ocenie procentowy udział wydatków powinien był wynosić 12%, zaś dodatek mieszkaniowy powinien być wyższy o kwotę 70,48 zł miesięcznie. Skarżąca podniosła też, że organy nie uwzględniły wszystkich faktycznych i udokumentowanych wydatków ponoszonych na mieszkanie. Wnosiła o zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 p.p.s.a.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga podlegała uwzględnieniu.
Skarżąca złożyła wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego w dniu 2 kwietnia 2013 r.
Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. nr 71, poz.734 ze zm.), zwana dalej "ustawą" stanowi w art. 3 ust. 1, że dodatek mieszkaniowy przysługuje (...), jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 125% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku, z zastrzeżeniem art. 6 ust. 8.
Średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego skarżącej w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego wynosił 1174,71 zł.
Gospodarstwo skarżącej jest gospodarstwem wieloosobowym (dwie osoby), wobec czego w/w kwota nie mogła przekraczać 125% kwoty najniższej emerytury obowiązującej w dniu złożenia wniosku.
Najniższa emerytura w dniu złożenia wniosku wynosiła 831,15 zł miesięcznie, wobec czego 125% tej kwoty to 1038,937 czyli 1038,94 zł. Taką też kwotę – 1038,94 zł - przyjęły do obliczeń organy obu instancji.
Wynika z powyższego, że średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego skarżącej – 1174,71 zł przekraczał 125% kwoty najniższej emerytury – 1038,94 zł, wobec czego należało mieć na uwadze treść art. 6 ust. 8 ustawy.
Art. 6 ust. 8 ustawy stanowi, że jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego jest wyższy od określonego w art. 3 ust. 1, a kwota nadwyżki nie przekracza wysokości dodatku mieszkaniowego, należny dodatek mieszkaniowy obniża się o tę kwotę.
Należało – z uwagi na brzmienie przytoczonego przepisu – ustalić, czy kwota nadwyżki średniego miesięcznego dochodu na jednego członka gospodarstwa domowego skarżącej nie przekracza wysokości dodatku mieszkaniowego.
Kwota nadwyżki to 135,77 zł (1174,71 zł – 1038,94 zł).
Wysokość dodatku mieszkaniowego oblicza się na podstawie art. 6 ustawy.
Przepis art. 6 ust. 1 ustawy stanowi, że wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę między wydatkami, o których mowa w ust. 3-6, przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą, z zastrzeżeniem ust. 2, dodatek w wysokości:
- 1) 15% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie jednoosobowym,
- 2) 12% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie 2-4-osobowym,
- 3) 10% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie 5-osobowym i większym.
Z kolei art. 6 ust. 2 ustawy stanowi, że jeżeli średni miesięczny dochód, o którym mowa w art. 3 ust. 1, jest równy lub wyższy od 150% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 100% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, lecz nie przekracza odpowiednich wysokości średnich miesięcznych dochodów wymienionych w art. 3 ust. 1, wówczas dla celów obliczenia dodatku mieszkaniowego przyjmuje się wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości:
- 1) 20% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie jednoosobowym,
- 2) 15% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie 2-4-osobowym,
- 3) 12% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie 5-osobowym i większym.
Sporne w sprawie było, czy wysokość dodatku mieszkaniowego należy obliczać według treści art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy, jak twierdziła skarżąca, czy według treści art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy, jak twierdziły organy.
Aby można było, jak twierdziły organy, stosować w niniejszej sprawie treść art. 6 ust. 2 pkt 2, średni miesięczny dochód, o którym mowa w art. 3 ust. 1 musiał być równy lub wyższy od 100 % kwoty najniższej emerytury i nie przekraczać "odpowiednich wysokości średnich miesięcznych dochodów wymienionych w art. 3 ust. 1".
Są to następujące wielkości:
- - średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku- 1174,71 zł.,
- - 100% kwoty najniższej emerytury- 831,15 zł,
- - odpowiednia wysokość średnich miesięcznych dochodów wymienionych w art. 3 ust. 1 powiązana jest z wysokością najniższej emerytury, czyli - w przypadku skarżącej jest to 125 % najniższej emerytury- tj. kwota 1038,94 zł.
Porównując te wielkości, zgodnie z treścią art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy, stwierdzić należy, że średni miesięczny dochód - 1174,71 zł jest wyższy od 100% najniższej emerytury- czyli kwoty 831,15 zł i przekracza odpowiednią wysokość średnich miesięcznych dochodów wymienionych w art. 3 ust. 1, czyli kwotę 1038,94 zł.
Aby można było zastosować obliczenie wysokości dodatku mieszkaniowego zgodnie z art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy, jak zrobiły to organy, średni miesięczny dochód musiałby nie przekraczać kwoty 1038,94 zł.
Choć organ odwoławczy prawidłowo cytuje przepis art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy "Jednak ust. 2 art. 6,stanowi, iż jeżeli średni miesięczny dochód, o którym mowa w art. 3 ust.1, jest równy lub wyższy od 150% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 100% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, lecz nie przekracza odpowiednich wysokości średnich miesięcznych dochodów wymienionych w art. 3 ust. 1, to dla celów obliczenia dodatku mieszkaniowego przyjmuje się wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości (...) 15 % dochodów gospodarstwa domowego – w gospodarstwie 2-4 osobowym (...)", i prawidłowo wskazuje, że średni dochód dwuosobowego gospodarstwa domowego skarżącej "przekroczył kwotę 125% najniższej emerytury", to błędnie stosuje obliczenie wysokości dodatku mieszkaniowego w myśl art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy.
Z powodów wyżej wskazanych nie jest możliwe dokonanie w niniejszej sprawie obliczenia wysokości dodatku mieszkaniowego na podstawie art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy, jak uczyniły to organy obu instancji.
Wysokość dodatku powinna być ustalona zgodnie z art. 6 ust. 1pkt 2 ustawy.
Wysokość wydatków, o których mowa w art. 6 ust. 3-6 ustawy to w przypadku skarżącej kwota 610,65 zł.
W tym miejscu, odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących nieuwzględnienia wszystkich faktycznych i udokumentowanych wydatków na mieszkanie oraz do treści przywołanych w skardze i dołączonych do niej załączników 3,4 i 5 stwierdzić należy, że z akt administracyjnych wynika, że skarżąca zajmuje lokal mieszkalny, wchodzący w skład zasobu mieszkalnego gminy.
W tej sytuacji mają do niej zastosowanie przepisy art. 6 ust. 3 i 4 ustawy.
Art. 6 ust. 3 stanowi, że wydatkami poniesionymi przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy są świadczenia okresowe ponoszone przez gospodarstwo domowe w związku z zajmowaniem lokalu mieszkalnego.
Zgodnie zaś z art. 6 ust. 4 ustawy wydatkami, o których mowa w ust. 3, są:
- 1) czynsz,
- 2) opłaty związane z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości w częściach przypadających na lokale mieszkalne w spółdzielni mieszkaniowej,
- 3) zaliczki na koszty zarządu nieruchomością wspólną,
- 4) odszkodowanie za zajmowanie lokalu bez tytułu prawnego,
- 5) inne niż wymienione w pkt 1-4 opłaty za używanie lokalu mieszkalnego,
- 6) opłaty za energię cieplną, wodę, odbiór nieczystości stałych i płynnych,
- 7) wydatek stanowiący podstawę obliczania ryczałtu na zakup opału.
Skarżąca we wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego wskazała kwotę wydatków – 1679,87 zł, powołując się na załączniki do wniosku nr 3 i 4.
Wysokość wydatków – 610,65 zł ustalono według załącznika nr 3 do wniosku. Na wydatki składają się czynsz, zaliczki za zimną wodę, odprowadzanie ścieków, podgrzanie zimnej wody, CO- opłatę stałą i zmienną, nieczystości bytowe stałe.
Organy prawidłowo nie uwzględniły treści załącznika nr 4 do wniosku– powiadomienia z dnia 23 października 2007r. (który jest tożsamy z załącznikiem nr 3 do skargi), bowiem wydatki na potrzeby ustalenia prawa do dodatku mieszkaniowego i jego wysokości ustala się na podstawie ich aktualnych, bieżących wielkości, nie zaś na podstawie wysokości wydatków obowiązujących ponad pięć lat przed złożeniem wniosku lub na podstawie wysokości wydatków, z którymi strona zalega.
Załączniki nr 4 i 5 dołączone do skargi dotyczą braku zgody na podnajem części lokalu panu J. Ch. z dnia 9 czerwca 2004 r. i zawiadomienia z dnia 20 maja 2010 r. o wszczęciu wobec niego egzekucji, wobec czego brak jakichkolwiek podstaw do uznania, że ich treść ma wpływ na wysokość ustalenia wysokości wydatków na potrzeby ustalenia dodatku mieszkaniowego na skutek wniosku złożonego przez skarżącą w kwietniu 2013 r.
Wracając do rozważań dotyczących ustalenia wysokości dodatku zgodnie z treścią art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy stwierdzić trzeba, że kwota stanowiąca wydatki poniesione w wysokości 12% dochodów gospodarstwa domowego to w przypadku skarżącej kwota 281,93 (2349,42 zł- dochód gospodarstwa domowego- x12%).
W tej sytuacji wysokość dodatku mieszkaniowego, obliczona w myśl art.6 ust. 1 pkt 2 ustawy wynosi 328,72 zł (610,65 zł minus 281,93 zł).
Przenosząc rozważania na grunt przepisu art.6 ust. 8 ustawy należy stwierdzić, że kwota nadwyżki - 135,77 zł nie przekracza dodatku mieszkaniowego, czyli kwoty 328,72 zł, wobec czego należny dodatek mieszkaniowy – 328,72 zł trzeba obniżyć o kwotę 135,77 zł, co daje 192,95 zł.
Skarżącej przyznano dodatek w wysokości 122,47 zł, czyli w wysokości niższej o kwotę przez nią wskazaną – 70,48 zł.
Wobec powyższego Sąd stwierdzając naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił decyzje organów obu instancji.
Jednocześnie wskazać trzeba, że Sąd nie znalazł podstaw do zawieszenia postępowania z urzędu na mocy art. 125 § 1 p.p.s.a.
Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja, przyznająca skarżącej prawo do dodatku, może być wykonana.