Uzasadnienie
Wojewoda decyzją z dnia 26 lipca 2018 r. (sprostowaną postanowieniem z dnia 13 września 2018 r.) utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia 20 czerwca 2018 r., orzekającą o utracie przez A. H. statusu osoby bezrobotnej z dniem 7 kwietnia 2018 r. na okres 120 dni i o utracie prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem 7 kwietnia 2018 r.
W uzasadnieniu wskazano, że w dniu 20 lutego 2018 r. A. H. została zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy w S. jako osoba bezrobotna z prawem do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 20 lutego 2018 r. W dniu 6 kwietnia 2018 r. otrzymała skierowanie do pracy w firmie [...] Spółka z o.o. Na skierowaniu do pracy pracodawca wyraził deklarację zatrudnienia strony od dnia 20 kwietnia 2018 r. W dniu 11 kwietnia 2018 r. A. H. rozliczyła się z powyższego skierowania. W dniu 23 kwietnia 2018 r. przedsiębiorca poinformował Powiatowy Urząd Pracy, iż w/w nie odbierała telefonu w sprawie otrzymania skierowania na badania lekarskie, wobec czego nie odbyła badań lekarskich i nie zostanie zatrudniona.
A. H. pisemnie wyjaśniła przyczyny niepodjęcia pracy - nie otrzymała żadnego telefonu z firmy w sprawie przeprowadzenia badań lekarskich. Zaproponowano jej pracę na umowę zlecenie, która była dla niej niekorzystna jako "umowa śmieciowa". Podczas rozmowy rekrutacyjnej poprosiła o zapoznanie z warunkami pracy na piśmie oraz regulaminem pracy, na co otrzymała wymijającą odpowiedź "nie wiemy czy Panią zatrudnimy, proszę czekać na telefon".
Powiatowy Urząd Pracy w S. wystąpił w dniu 8 maja 2018 r. do pracodawcy o udzielenie informacji, w jakich dniach próbował się skontaktować z A. H.. Z informacji uzyskanej w dniu 7 maja 2018 r. wynika, że pracodawca kilkukrotnie próbował się skontaktować ze stroną.
W tym stanie rzeczy organ I instancji wydał decyzję z dnia 20 czerwca 2018 r.
Organ odwoławczy wskazał, że potencjalny pracodawca chciał skierować stronę na badanie lekarskie, co świadczy o tym, że chciał ją zatrudnić. Z zaskarżonej decyzji wynika, że po skierowaniu otrzymanym z Urzędu Pracy A. H. nie podjęła zatrudnienia. Z pisma [...] Sp. z o.o. wynika natomiast, że w związku z brakiem telefonicznego kontaktu ze stroną w sprawie odbycia badań lekarskich nie zostanie ona zatrudniona przez Agencję Pracy. Powyższe pośrednio świadczy o unikaniu kontaktu przez stronę z pracodawcą, a w konsekwencji o braku woli podjęcia pracy w spółce. Organ uznał, że niemożność telefonicznego skontaktowania się pracodawcy ze stroną w celu odebrania skierowania na badania lekarskie nie miało znaczenia w sprawie, gdyż strona wiedząc, że dnia 20 kwietnia 2018 r. ma podjąć pracę winna się stawić tego dnia w miejscu wykonywania pracy w celu dopełnienia formalności determinujących możliwość podjęcia pracy. Strona nie wyjaśniła, dlaczego sama nie skontaktowała się z pracodawcą.
Organ wskazał, że rejestracja w urzędzie pracy jest dobrowolna i z założenia ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ma na celu przede wszystkim znalezienie za pośrednictwem urzędu pracy zatrudnienia odpowiedniego w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 16 ww. ustawy. Jeżeli organ dysponuje ofertą pracy dla bezrobotnego odpowiednią w rozumieniu w/w przepisu ustawy obowiązany jest mu ją przedłożyć, a bezrobotny może odmówić jej przyjęcia tylko z uzasadnionej przyczyny.
A. H. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję Wojewody. Zarzuciła, że nie otrzymała ani żadnego telefonu z agencji pracy, ani wiadomości sms. Pracodawca mija się z prawdą twierdząc, że do niej dzwonił i takiej próby kontaktu nie wykazał. Warunkiem dopuszczenia do pracy jest posiadanie przez pracownika aktualnego orzeczenia lekarskiego, stwierdzającego brak przeciwwskazań lekarskich do pracy na określonym stanowisku. Skierowanie na takie badania wystawia pracodawca. Skarżąca nie miała badań lekarskich, a bez nich pracy podjąć nie mogła. Twierdzenie organu, że brak badań jest bez znaczenia jest w tej sytuacji niezrozumiałe.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Podstawą pozbawienia skarżącej statusu bezrobotnego był przepis art. 33 ust. 4 pkt 8 w zw. z art. 33 ust. 4 pkt 3 lit. a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tj. Dz.U z 2018 r., poz. 1265 ze zm.), zwanej dalej "ustawą".
Przepis art. 33 ust. 4 pkt 8 ustawy stanowi, że starosta pozbawia statusu bezrobotnego bezrobotnego, który: po skierowaniu nie podjął szkolenia, przygotowania zawodowego dorosłych, stażu, wykonywania prac, o których mowa w art. 73a, lub innej formy pomocy określonej w ustawie; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od następnego dnia po dniu skierowania na okres wskazany w pkt 3.
Z kolei z art. 33 ust. 4 pkt 3 lit.a ustawy wynika, że starosta pozbawia statusu bezrobotnego, który: odmówił bez uzasadnionej przyczyny udziału w działaniach w ramach Programu Aktywizacja i Integracja, realizowanych przez powiatowy urząd pracy, inne podmioty na jego zlecenie lub przez ośrodek pomocy społecznej; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje na okres wskazany w pkt 3.
Z powyższych przepisów wynika, że warunkiem pozbawienia bezrobotnego statusu bezrobotnego jest wykazanie, że bezrobotny nie podjął pracy (odmówił przyjęcia propozycji pracy) bez uzasadnionej przyczyny.
Ponadto - z mocy art. 75 ust.1 ustawy- osobie takiej nie przysługuje zasiłek dla bezrobotnych.
W niniejszej sprawie organy uznały, że skarżąca nie podjęła pracy z przyczyn leżących po jej stronie; ona sama natomiast twierdziła, że choć przyszły pracodawca zadeklarował formalnie chęć jej zatrudnienia, faktycznie jej to uniemożliwił nie kierując ją na badania lekarskie, a bez takich badań pracy podjąć nie mogła.
Z wydanych decyzji wynika, że organy przyjęły, że samo niestawiennictwo skarżącej u potencjalnego pracodawcy w dniu wyznaczonym jako dzień rozpoczęcia pracy stanowi podstawę do pozbawienia jej statusu bezrobotnego, natomiast okoliczności nieuzyskania przez nią skierowania na badania lekarskie nie mają znaczenia.
Z powyższym poglądem nie można się zgodzić. W okolicznościach niniejszej sprawy wyjaśnienie kwestii badań lekarskich jest konieczne dla prawidłowej oceny, czy nie zgłoszenie się skarżącej u pracodawcy w celu świadczenia pracy mogło być uznane za nie podjęcie przez nią pracy bez uzasadnionej przyczyny.
Jak wynika z akt sprawy podjęcie przez skarżącą zatrudnienia poprzedzać miały badania lekarskie, na które skarżąca miała być skierowana przez przyszłego pracodawcę. Bez takiego skierowania badań tych wykonać nie mogła. Skarżąca twierdziła, że miała czekać na telefon dotyczący skierowania, a taką ustaloną formę kontaktu uprawdopodabnia pismo pracodawcy z dnia 23 kwietnia 2018r. - "nie odbierała telefonu aby mogła stawić się na badania lekarskie".
Skarżąca zarzucała, że pracodawca nie próbował się z nią kontaktować. Organ pierwszej instancji dokonał próby weryfikacji twierdzeń pracodawcy dotyczących prób kontaktu ze skarżącą - pismem z dnia 8 maja 2018 r. zwrócił się o informację, w jakich konkretnie dniach takie próby podjęto. [...] spółka z o.o., choć udzieliła odpowiedzi pismem z dnia 7 czerwca 2018 r., nie odpowiedziała jednak na konkretnie postawione pytanie, bowiem odpowiedź powiela jedynie dotychczasową informację o kilkukrotnych próbach kontaktu, bez wskazania konkretnych dat. Organ pierwszej instancji nie widział potrzeby dalszego wyjaśniania tej kwestii, a organ odwoławczy - co do zasady - uznał, że okoliczności dotyczące braku skierowania skarżącej na badania lekarskie nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.
Stwierdzić trzeba, że wątpliwości budzi postępowanie pracodawcy, który nie udzielił konkretnej odpowiedzi na pytanie organu o terminy prób kontaktu ze skarżącą. Nie wiadomo też, z jakich przyczyn pracodawca nie skorzystał z możliwości wydania takiego skierowania już w dniu, w którym skarżąca zgłosiła się u niego ze skierowaniem z Urzędu Pracy (11.04.2018r.), choć termin, w którym skarżąca miała być zatrudniona, nie był odległy (20.04.2018r.). Nie wyjaśniono też w sposób niewątpliwy, czy uzgodnione zostało, że to pracodawca sam miał się skontaktować ze skarżącą w sprawie wydania skierowania, czy też to skarżąca miała zgłosić się po skierowanie - i w jakim terminie. Nie dokonano też oceny możliwości podjęcia pracy przez potencjalnego pracownika bez uzyskania badań lekarskich.
Wbrew stanowisku organu odwoławczego bez wyjaśnienia okoliczności związanych z brakiem uzyskania przez skarżącą skierowania na badania lekarskie nie jest możliwe dokonanie prawidłowej oceny możliwości zastosowania wobec niej sankcji w postaci pozbawienia jej statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Pracodawca wyraźnie bowiem stwierdził, że skarżąca nie zostanie zatrudniona nie z powodu tego, że nie zgłosiła się w celu podjęcia pracy, a z powodu nie odbycia badań lekarskich.
Dopiero prawidłowo ustalony stan faktyczny pozwoli na dokonanie oceny, czy niepodjęcie przez skarżącą pracy spowodowane było wadliwym (lub też celowym - jak twierdzi skarżąca) działaniem niedoszłego pracodawcy, czy też działaniem (zaniechaniem) samej skarżącej.
Przypomnieć należy, że na organach administracji spoczywa obowiązek podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 7 k.p.a.), obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.) oraz oceny - na podstawie całokształtu materiału dowodowego - udowodnienia poszczególnych okoliczności (art. 80 k.p.a.). Zdaniem Sądu organy z powyższego obowiązku nie wywiązały się należycie - nie zebrały i nie rozważyły w pełni materiału dowodowego, co stanowi naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Co za tym idzie co najmniej przedwczesne było zastosowanie wobec skarżącej sankcji w postaci pozbawienia jej statusu bezrobotnego i zasiłku dla bezrobotnych.
W tym stanie sprawy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
Ponownie rozpatrując sprawę organy administracji będą miały na uwadze powyższe wskazania.