Uzasadnienie
I. M. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku decyzję Wojewody z dnia 4 lipca 2017 r. (nr [...]) utrzymującą w mocy decyzję Starosty z dnia 1 czerwca 2017 r. o zobowiązaniu skarżącej do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia pieniężnego w postaci zasiłku dla bezrobotnych za okres od 24.11.2015 r. do 30.04.2016 r. w kwocie brutto 3.766,40 zł.
W okolicznościach niniejszej sprawy istotne jest wskazanie, że skarżąca zaskarżyła do tut. Sądu także wcześniejszą decyzję Wojewody z dnia 10 maja 2017 r. (nr [...]) - wydaną w przedmiocie stwierdzenia nienależnie pobranego świadczenia pieniężnego – którą organ ten utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia 31 marca 2017 r. o uznaniu pobranego przez I. M. zasiłku dla bezrobotnych za okres od 24.11.2015 r. do 30.04.2016 r., na kwotę 3.766,40 zł za nienależnie pobrane świadczenie pieniężne.
Po rozpoznaniu skargi na ww. decyzję Wojewody z dnia 10 maja 2017 r. (nr [...]) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 26 października 2017 r. (sygn. akt III SA/Gd 546/17) uchylił tę decyzję. Na dzień dzisiejszy wyrok ten nie jest prawomocny, a stronom przysługuje prawo wniesienia skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, zważył co następuje
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej jako: "p.p.s.a."), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
Jak wynika z akt sprawy zaskarżona decyzja z dnia 4 lipca 2017 r. (nr [...]) została wydana przez Wojewodę w związku z tym, że decyzją z dnia 10 maja 2017 r. (nr [...]) ten sam organ, w odrębnym postępowaniu, utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia 31 marca 2017 r. o uznaniu pobranego przez I. M. zasiłku dla bezrobotnych za nienależnie pobrane świadczenie pieniężne. Ponieważ obowiązek zwrotu świadczenia – co jest przedmiotem rozstrzygnięcia w decyzji Wojewody poddanej kontroli tut. Sądu w niniejszym postępowaniu – stanowi konsekwencję stwierdzenia, że świadczenie to zostało przez skarżącą pobrane nienależnie, przeto kwestia uprawomocnienia się wyroku tut. Sądu z dnia 26 października 2017 r. (sygn. akt III SA/Gd 546/17) będzie miała niewątpliwie wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy sądowoadministracyjnej.
Z powyższych względów Sąd – na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. – orzekł, jak w sentencji.