Uzasadnienie
W następstwie wniosku skarżącej z dnia [...] o zwrot nadpłaty za wydanie kart pojazdu, Starosta [...] pismem z dnia [...] nr [...] odmówił zwrotu kwoty [...] zł, wskazując, iż wniosek jako nie mający podstaw prawnych nie może być uwzględniony.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na w/w czynność materialno-techniczną Starosty [...] wprost wskazano, iż pismo to jest aktem administracyjnym, o jakim stanowi art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), a którego kontrola może nastąpić w trybie art. 149 przedmiotowego aktu normatywnego.
Jednocześnie pełnomocnik skarżącej spółki uiścił wpis od skargi w kwocie 100 zł. (vide: polecenie przelewu – k. 20 akt sprawy).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 221 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej.
Co bezsprzeczne, przedmiotem sporu w niniejszej sprawie nie była czynność pobrania opłaty przez organ administracyjny ani też informacja organu o obowiązku uiszczenia opłaty, skierowana do strony postępowania rejestracyjnego, przed pobraniem opłaty. Pismo Starosty [...] nie było także decyzją administracyjną ani postanowieniem. W/w pismo organu administracji publicznej, mocą którego odmówiono zwrotu uiszczonej opłaty za karty pojazdów jest, w świetle art. 3 § 2 pkt 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi "innym, niż określone w pkt 1 - 3 aktem lub czynnością" dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Pismo zawierające stanowisko organu należy bowiem do zakresu administracji publicznej, stanowiąc w istocie czynność materialno-techniczną, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. w tej materii postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 1997 r., II SA 1060/97, publ. Pr. Gosp. 1998/7/37 oraz postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 28 listopada 2005 r., II SA/Op 380/05, publ. ZNSA 2006/2/116).
Stąd też, zważywszy na przedmiot kontroli sądowoadministracyjnej, wyraźnie określony przez skarżącą w nagłówku skargi jak i w jej uzasadnieniu, należnym był wpis stały od wniesionej skargi wynoszący 200 zł stosownie do dyspozycji § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm.). Przedmiotowe rozporządzenie taką bowiem wysokość wpisu stałego bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności przewiduje w przypadku skarg na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Zważyć bowiem należy, że ochrona interesów podmiotu spełniającego zawyżone świadczenie publicznoprawne polega na możliwości żądania od organu właściwego do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej zajęcia stanowiska w sprawie. Polega ono na zarządzeniu zwrotu opłaty w części zawyżonej albo odmowie zwrotu, a zatem jest czynnością z zakresu administracji publicznej, dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, czyli czynnością o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /por. wyrok WSA w Gdańsku w sprawie III SA/Gd 440/06/.
Tym samym brak podstaw do przyjęcia aby wpis w niniejszej sprawie ustalony był na podstawie § 2 ust.1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm.).
Wobec tego, że skarga podlegała wpisowi stałemu i wniesiona została przez pełnomocnika będącego adwokatem, na pełnomocniku spoczywał obowiązek opłacenia skargi w wysokości opłaty określonej w powołanym przepisie bez wezwania. Za wypełnienie tego obowiązku nie mogło zaś być uznane uiszczenie opłaty w zaniżonej kwocie. Uiszczenie opłaty stanowiącej wpis stały w kwocie niższej od wymaganej jest bowiem tożsame z brakiem opłaty (por. w tej materii postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 lutego 2002 r., III CZ 15/02, baza LEX nr 55162).
Skargę zatem, stosownie do treści art. 221 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało odrzucić.
Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji postanowienia.