Uzasadnienie
Decyzją z dnia 19 maja 2016 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 i art. 268a k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w Cz. z dnia 22 marca 2016 r. nr [...], przyznającą M. M. – zwolnionej ze służby w Policji z dniem 5 czerwca 2015 r. - nagrodę roczną za 2015 r. w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w roku kalendarzowym, za który nagroda przysługuje.
W uzasadnieniu organ wskazał, że M. M. z dniem 5 czerwca 2015 r. została zwolniona ze służby. Zgodnie z art. 110 ust. 1 ustawy o Policji policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w roku kalendarzowym, za który nagroda przysługuje. Nagroda roczna przysługuje, jeżeli policjant w danym roku kalendarzowym pełnił służbę przez co najmniej 6 miesięcy kalendarzowych. Okresy krótsze od miesiąca kalendarzowego sumuje się, przyjmując, że każde 30 dni służby stanowi pełny miesiąc kalendarzowy, co wynika z art. 110 ust. 3 ustawy o Policji. Warunku tego nie stosuje się jednak przy ustalaniu uprawnień do nagrody rocznej za rok kalendarzowy, w którym policjant został zwolniony ze służby w związku z nabyciem uprawnień do emerytury lub renty. Nagrodę roczną wypłaca się do dnia 31 marca roku kalendarzowego następującego po roku, za który przysługuje nagroda.
Policjantowi zwalnianemu ze służby nagrodę roczną wypłaca się w terminie 14 dni od dnia zwolnienia. Organ I instancji przekroczył ustawowy termin przewidziany do wypłacenia nagrody rocznej z uwagi na wątpliwości co do prawomocności decyzji o zwolnieniu ze służby. Strona złożyła bowiem skargę do sądu administracyjnego na decyzję organu II instancji w przedmiocie zwolnienia ze służby, kwestionując datę zwolnienia. Przekroczenie ustawowego terminu przewidzianego na wydanie decyzji o przyznaniu nagrody rocznej nie skutkuje jej wadliwością. Odsetki od nagrody rocznej nie mogą być ustalone w drodze decyzji administracyjnej.
M. M. wniosła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Zarzuciła, że kwestionowała datę zwolnienia, fakt zwolnienia i podstawę prawną zwolnienia ze służby. Wniosła o naliczenie odsetek ustawowych, bowiem organ I instancji przekroczył ustawowy termin przewidziany do wypłacenia nagrody rocznej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wskazując, że zarzuty skargi odnoszą się do decyzji dotyczącej zwolnienia ze służby w Policji, która jest prawomocna i wobec której toczy się postępowanie sądowoadministracyjne. Odnośnie żądania wypłaty odsetek organ podał, że kwestia ta nie może zostać rozstrzygnięta w drodze decyzji administracyjnej wydanej przez organ.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga jest niezasadna.
W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że nie było podstaw do odrzucenia skargi - skarżąca wniosła skargę na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie przyznania nagrody rocznej, nie zaś ponownie na decyzję zwalniającą ją ze służby w Policji. Zarzuty skargi dotyczące wadliwości zwolnienia skarżącej ze służby należy uznać za zarzuty merytoryczne dotyczące wydania decyzji przyznającej nagrodę roczną, bowiem decyzja o przyznaniu nagrody rocznej wydana została w związku ze zwolnieniem skarżącej ze służby w Policji.
Sądowi z urzędu wiadomo, że skarga skarżącej M. M. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 8 lipca 2015 r. nr [...] oraz poprzedzający go rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w Cz. z dnia 29 maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia skarżącej ze służby w Policji została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23 marca 2017 r. sygn. akt I OSK 575/16. Sąd ten uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 26 listopada 2015 r. sygn. akt III SA/Gd 704/15, uchylający powyższe rozkazy personalne.
W tej sytuacji skarżąca została zwolniona ze służby w Policji w dacie wskazywanej przez organy w kwestionowanych obecnie decyzjach- z dniem 5 czerwca 2015 r. - a zarzuty skargi dotyczące wadliwości zaskarżonej decyzji na skutek wadliwości decyzji o zwolnieniu skarżącej ze służby w Policji są w sposób oczywisty bezzasadne.
Zgodnie z art. 110 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. (jt. Dz.U. 2015 r., poz.355 ze zm.), policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w roku kalendarzowym, za który nagroda przysługuje.
Organy w takiej właśnie wysokości przyznały skarżącej nagrodę roczną uznając, że skarżąca spełnia wymogi ustawowe do jej otrzymania.
Skarżąca domagała się naliczenia ustawowych odsetek, bowiem organ I instancji przekroczył termin przewidziany w art. 110 ust. 10 ustawy o Policji.
Przepis ten stanowi, że policjantowi zwalnianemu ze służby nagrodę roczną wypłaca się w terminie 14 dni od dnia zwolnienia. Przepis ten wskazuje, w jakim czasie powinna nastąpić wypłata należności, nie uprawnia on natomiast organów do orzekania o odsetkach (pozytywnie bądź negatywnie) za ewentualną zwłokę w wypłacie nagrody rocznej w drodze decyzji. W ustawie o Policji brak jest unormowania dotyczącego nieterminowych wypłat uposażenia i innych należności. Nie jest takim przepisem art. 107 ustawy o Policji, który normuje przedawnienie roszczeń z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych.
Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 lutego 2015 r. sygn. akt I OSK 1467/13 wskazał, że "mając na uwadze, że ustawa o Policji nie przewiduje prawa funkcjonariusza do odsetek, a niewypłacenie w terminie uposażenia funkcjonariuszowi Policji stanowi opóźnienie się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, uzasadniające na podstawie art. 481 § 1 Kodeksu cywilnego żądanie odsetek przed sądem powszechnym, w sprawie właściwy pozostaje ten sąd" (publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
Pogląd ten należy podzielić.
Tak więc brak orzeczenia przez organy administracji o odsetkach w zaskarżonych przez skarżącą decyzjach nie czyni tych decyzji wadliwymi. Co więcej - organy nie mogły orzekać w tym przedmiocie w drodze decyzji. Do "naliczenia" odsetek nie był też uprawniony sąd administracyjny, powołany co do zasady do kontroli zaskarżonych decyzji z prawem.
Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę, jako bezzasadną, oddalił.