Uzasadnienie
Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] decyzją nr [...] z dnia 19 lipca 2005 r. przyznał K. R. dodatek za służbę na morzu w ostatnim miesiącu pełnienia służby wojskowej, tj. w miesiącu kwietniu 2005 r. w wysokości 688,60 zł i jednocześnie na podstawie art. 92 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych z dniem 30 kwietnia 2005 r. zawiesił wypłatę tego dodatku do czasu ustania przesłanek uzasadniających to zawieszenie.
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, że K. R. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej w dniu 30 kwietnia 2005 r. wskutek upływu skróconego terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez żołnierza zawodowego.
Następnie organ podał, że wobec podoficera mają zastosowanie przepisy § 8 ust. 1 i 2, § 7 ust. 1 pkt 2 oraz § 26 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych, w zakresie przywrócenia dodatku za służbę na morzu w ostatnim miesiącu pełnienia służby wojskowej, ponieważ z dniem 1 lipca 2004 r. stracił on prawo – na mocy przywołanego rozporządzenia – do otrzymywania przedmiotowego dodatku. Organ wskazał, iż K. R. ostatni dodatek za służbę na morzu otrzymał za miesiąc czerwiec 2004 r. w kwocie 688,60 zł. W dalszej kolejności organ dokonując stosownych przeliczeń określił wysokość dodatku z uwzględnieniem okresu jego pobierania na kwotę 770 zł.
Jednocześnie organ wskazał, iż w dniu 18 marca 2005 r. Wojskowy Sąd Garnizonowy w G. zastosował względem K. R. środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania. Wobec tego zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych zawieszono wypłatę dodatków o charakterze stałym, do czasu ustania przesłanek uzasadniających to zawieszenie.
W odwołaniu od powyższej decyzji K. R. wskazał, iż organ przyznał dodatek w kwocie 688,60 zł, gdy z uzasadnienia decyzji wynika kwota tego dodatku w wysokości 770 zł.
Dowódca Marynarki Wojennej RP [...] decyzją nr [...] z dnia 29 września 2005 r. uchylił zaskarżona decyzję i przyznał K. R. dodatek za służbę na morzu za ostatni miesiąc pełnienia służby wojskowej, tj. za kwiecień 2005 r. w wysokości 770 zł oraz zawiesił wypłatę tego dodatku.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy ustalił w oparciu o obowiązujące przepisy wysokość dodatku na kwotę 770 zł. Jednocześnie organ II instancji wskazał, że wobec zastosowania w stosunku do K. R. w dniu 18 marca 2005 r. tymczasowego aresztowania na podstawie art. 92 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych należało zawiesić od najbliższego terminu płatności, tj. od 1 kwietnia 2005 r. połowę ostatnio otrzymywanego uposażenia zasadniczego oraz wypłatę dodatków o charakterze stałym (co uczynił dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] w rozkazie dziennym nr [...] z dnia 21 marca 2005r.). Z uwagi na fakt, iż dodatek za służbę na morzu jest przyznawany jak również wypłacany w stawkach miesięcznych, to zgodnie z art. 80 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych jest dodatkiem o charakterze stałym i podlega ograniczeniom wynikającym z przepisu art. 92 ust. 1 cytowanej ustawy.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku K. R. zarzucił, że organ odwoławczy wydał decyzję w czasie, kiedy nie miał zastosowania art. 92 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, gdyż w tym czasie nie był on tymczasowo aresztowany wobec uchylenia niniejszego środka zapobiegawczego w dniu 14 września 2005 r.
Dowódca Marynarki Wojennej RP [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest zadana. Sąd administracyjny sprawując kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 1 § 1 i 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych i art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
W doktrynie oraz orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że z zasady dwuinstancyjności wypływa obowiązek organu odwoławczego ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy rozstrzygniętej decyzją organu I instancji. W konsekwencji organ odwoławczy nie może ograniczyć się tylko do kontroli decyzji wydanej przez organ I instancji, lecz zobowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę. Tym samym organ II instancji nie może dokonać jedynie kontroli zasadności argumentów przedstawionych przez stronę w odwołaniu.
Skoro organ odwoławczy ponownie rozpoznaje i rozstrzyga sprawę to musi czynić to w oparciu o stan prawny i faktyczny obowiązujący w dacie wydania decyzji ostatecznej. Jak stwierdził NSA w wyroku z dnia 24 lutego 1992 r., IISA 49/92 (nie publ.): "W postępowaniu administracyjnym organ odwoławczy nie może ograniczać się do stanu sprawy z daty wydania decyzji przez organ I instancji, lecz musi uwzględniać stan faktyczny i prawny istniejący w dacie rozpatrywania odwołania".
W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy rozpatrując i rozstrzygając sprawę nie uwzględnił stanu faktycznego istniejącego w dniu wydawania zaskarżonej decyzji. Mianowicie w dniu 29 września 2005 r. skarżący nie był już tymczasowo aresztowany. Zatem rzeczą organu odwoławczego było uwzględnienie tego faktu i rozstrzygnięcie czy i jaki ma on wpływ na zawieszenie wypłaty dodatku za służbę na morzu za ostatni miesiąc pełnienia służby wojskowej. W konsekwencji pomijając ten fakt organ II instancji nie dokonał pełnej wykładni art. 92 ust. 1 i 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w kontekście przepisów regulujących prawo do należności pieniężnych, do których roszczenie powstaje w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej.
Powyższe uchybienia stanowią naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co uzasadnia uchylenia zaskarżonej decyzji w części orzekającej o zawieszeniu wypłaty dodatku za służbę na morzu.
Jednocześnie należy wskazać, że decyzja w części przyznającej dodatek za służbę na morzu za ostatni miesiąc pełnienia służby nie narusza prawa.
Organ odwoławczy ponownie rozpatrując sprawę zobowiązany będzie do ustalenia stanu faktycznego istniejącego w dniu rozstrzygania, co następnie dokonanie wykładni przepisów mających zastosowanie w sprawie uwzględniającej pełny stan faktyczny.
Mając powyższe na względzie Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.
W oparciu o art. 152 niniejszej ustawy stwierdzono, że zaskarżona decyzja w części uchylonej nie może być wykonana.