Uzasadnienie
Decyzją z dnia 7 lutego 2013 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział, po rozpatrzeniu wniosku E. Ch. z dnia 4 lutego 2013r. - odmówił wznowienia postępowania w sprawie emerytury.
W decyzji zawarto pouczenie, że przysługuje od niej odwołanie za pośrednictwem organu do Sądu Okręgowego w G. w terminie miesiąca od dnia doręczenia decyzji.
Decyzja została doręczona adresatowi w dniu 13 lutego 2013r. (potwierdzenie odbioru k.75 akt administracyjnych).
E. Ch. pismem z dnia 20 marca 2013r. (które wpłynęło bez pośrednictwa poczty) złożyła odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych do Sądu Okręgowego w G. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Podała, że przesyłkę z ZUS odebrał jej były mąż K. Ch., ale jej o tym nie poinformował. Przedmiotową korespondencję otrzymała dopiero w dniu 16 marca 2013r. (k. 2 akt).
W odpowiedzi organ rentowy wniósł o odrzucenie odwołania, z uwagi na jego wniesienie po terminie, ewentualnie o jego oddalenie.
Postanowieniem z dnia 18 listopada 2013r. sygn. akt [...] Sąd Okręgowy w G. VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych uznał się niewłaściwym do rozpoznania sprawy i przekazał sprawę zgodnie z właściwością do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku (k.12 akt).
Po przekazaniu akt sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że w świetle uzasadnienia uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 czerwca 2013 r. sygn. akt I OPS 1/13 sądy administracyjne nie są właściwe do rozpoznawania odwołań od decyzji organów rentowych w przypadkach innych niż wyraźnie określone przepisem art. 83 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t.j. Dz.U. 2009 r., nr 205 poz. 1585 ze zm.). Sprawa niniejsza, dotycząca wznowienia postępowania w sprawie świadczeń emerytalnych nie należy do wyjątków przewidzianych w powyższym przepisie.
Pomimo oczywistej wadliwości postanowienia Sądu Okręgowego w G., przekazującego sprawę do rozpoznania i rozstrzygnięcia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku niedopuszczalne jest odrzucenie skargi z tego powodu, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, bowiem w sprawie tej sąd powszechny uznał się za niewłaściwy (art. 58 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).
Nie oznacza to jednak, że w sytuacji przekazania sprawy do rozpoznania sądowi administracyjnemu przez sąd powszechny nie jest możliwe dokonanie oceny terminowości wniesienia środka odwoławczego od zaskarżonej decyzji. W każdym bowiem wypadku- tak dokonywania kontroli decyzji przez sąd powszechny, jak i sąd administracyjny, środek zaskarżenia musi być wniesiony w terminie.
Od decyzji z dnia 7 lutego 2013 r. przysługiwało odwołanie, wnoszone w terminie miesiąca od doręczenia decyzji. Podobny termin przysługuje na wniesienie skargi, bowiem skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie (art. 53 § 1 p.p.s.a.)
Skarżąca nie wniosła w terminie odwołania (skargi) od zaskarżonej decyzji, czego była świadoma, bowiem złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania na decyzję ZUS z dnia 7 lutego 2013 r (który w realiach niniejszej sprawy należy potraktować jako wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.)
Konieczne jest w tej sytuacji, na obecnym etapie postępowania, rozpoznanie wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia środka odwoławczego, bowiem dopiero jego pozytywne rozpoznanie otworzy drogę do merytorycznej oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji. Art. 86 § 1 zd. 2 p.p.s.a. nie sprzeciwia się wydaniu postanowienia w tym przedmiocie na rozprawie.
Zgodnie z art. 86 § 1 zd. 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.
Nadto, w myśl art. 87 § 1 tejże ustawy pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu; zgodnie zaś z § 2 przedmiotowego artykułu w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.
Skarżąca wskazała, że z treścią decyzji zapoznała się w dniu 16 marca 2013 r. Wniosek o przywrócenie terminu skarżąca złożyła w dniu 20 marca 2013 r. (prezentata k.2 akt), wobec czego dotrzymała terminu, o jakim mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a.
Nie można jednak uznać, by skarżąca nie wniosła odwołania (skargi) z uchybieniem terminu bez swojej winy.
Skarżąca twierdzi, że przesyłkę odebrał jej były mąż, gdy tymczasem z dowodu doręczenia odpisu decyzji z dnia 7 lutego 2013 r. wynika, że przesyłkę doręczono adresatowi- czyli skarżącej. W tej sytuacji trudno uznać, by powód uchybienia terminu był tożsamy z tym, na który powołuje się skarżąca w treści wniosku.
Gdyby jednak uznać, że faktycznie przesyłkę odebrał były mąż skarżącej, i przesyłka została, jak twierdzi skarżąca, "przysypana" gazetami i czasopismami, to takie działanie świadczyłoby o nieprawidłowym prowadzeniu własnych spraw. Braku kontroli nad przesyłkami pocztowymi nie można uznać za zachowanie cechujące się brakiem winy. "Przysypanie" korespondencji gazetami i czasopismami jest przejawem niedbalstwa, a niedbalstwo jest postacią winy.
Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. a contrario orzekł jak w sentencji.