Uzasadnienie
Wnioskiem datowanym na dzień 4 sierpnia 2013 r. skarżący zwrócił się o ustanowienie pełnomocnika z urzędu oraz zwolnienie od kosztów sądowych.
Z uwagi na fakt, że ww. wniosek nie został złożony na urzędowym formularzu, zarządzeniem z dnia 9 września 2013 r. przesłano skarżącemu stosowny formularz wraz z wezwaniem do jego wypełnienia, podpisania i odesłania do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. W wydanym zarządzeniu zakreślono termin 7 dni na jego wykonanie oraz rygor pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
W dniu 12 września 2013r. doręczono skarżącemu ww. formularz wraz z wezwaniem do jego uzupełniania. Termin na złożenie i wypełnienie podpisanego formularza PPF rozpoczął swój bieg w dniu 13 września 2013r. i upłynął w dniu 19 września 2013r. Skarżący wypełniony formularz przesłał do Sądu w dniu 20 września 2013r. – czyli dzień po terminie zakreślonym do jego uzupełnienia w zarządzeniu Sądu.
W związku z powyższym zarządzeniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 26 września 2013 r. pozostawiono wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania z uwagi na fakt, że przesłanie formularza nastąpiło z uchybienie przepisanego terminu na jego uzupełnienie.
Następnie, w dniu 10 października 2013 r. do Sądu wpłynął sprzeciw skarżącego od ww. zarządzenia.
W świetle art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej zwanej "p.p.s.a.", w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
Skutkiem prawidłowo wniesionego sprzeciwu jest więc utrata mocy zarządzenia referendarskiego z mocy samej ustawy i przejście sprawy będącej jego przedmiotem do właściwości sądu.
Art. 252 p.p.s.a. wprowadza wymóg złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu. Niezachowanie tego wymogu jest brakiem formalnym, o jakim mowa w art. 49 § 1 p.p.s.a. i podlega on usunięciu przez wezwanie strony do złożenia wniosku na urzędowym formularzu. Art. 49 § 1 p.p.s.a. stanowi, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej.
Zgodnie z art. 257 ww. ustawy wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie pozostawia się bez rozpoznania.
Z powyższego wynika, że termin do uzupełnienia braków formalnych wniosku jest terminem ustawowym, tym samym jego przekroczenie powoduje skutek w postaci zastosowania przez sąd rygoru przewidzianego w powyższym przepisie. Wniesienie sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego nie otwiera zaś stronie dodatkowego terminu do złożenia wniosku na wymaganym formularzu.
W sprawie nie ma wątpliwości, że w przewidzianym 7 - dniowym terminie skarżący nie złożył formularza PPF. Formularz taki przesłał po terminie wyznaczonym do jego uzupełnienia.
Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 257 w zw. z art. 260 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, pozostawił wniosek skarżącego z dnia 4 sierpnia 2013 r. bez rozpoznania.
Na koniec Sąd pragnie zauważyć, że ponowionemu wnioskowi z dnia 20 września 2013 r. o przyznanie prawa pomocy zostanie nadany dalszy bieg i zostanie on przez Sąd rozpatrzony oddzielnie.