Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 5 marca 2014 r. wydanym w sprawie o sygnaturze III SA/Gd 1/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w następstwie skargi D. D. i P. D. uchylił decyzję Kuratora Oświaty z dnia 7 listopada 2013 r., nr [...] oraz poprzedzające je orzeczenie Zespołu Orzekającego Poradni Psychologiczno - Pedagogicznej w W. z dnia 3 września 2013 r., nr [...] w przedmiocie potrzeby kształcenia specjalnego A.M. D..
Przedmiotowy wyrok uprawomocnił się w dniu 6 maja 2014 r. i jego odpis ze stwierdzeniem prawomocności i aktami administracyjnymi został doręczony przez Sąd Kuratorowi Oświaty w dniu 30 maja 2014 r.
Przy piśmie z dnia 5 czerwca 2014 r. Kurator Oświaty w G. przesłał akta wraz z odpisem prawomocnego wyroku do organu I instancji.
Pismem z dnia 2 lipca 2014 r. D. i P. D. wezwali Kuratora Oświaty do wykonania powyższego wyroku.
W odpowiedzi organ wyjaśnił, iż Sąd w wyroku uchylił decyzje organów obu instancji, a zatem wniosek o wydanie orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego obowiązana jest ponownie rozpatrzyć Poradnia Psychologiczno-pedagogiczna w W., uwzględniając wytyczne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Nadto organ wskazał, że w sytuacji, gdy decyzja organu pierwszej instancji została uchylona prawomocnym wyrokiem sądu organ ten musi ponownie przeprowadzić postępowanie w sprawie, zaś Kurator Oświaty jest w tej sytuacji organem wyższego stopnia.
D. i P. D. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku domagając się ukarania grzywną Kuratora Oświaty za niewykonanie wymienionego wyżej wyroku.
W uzasadnieniu skarżący podnieśli, że po uprawomocnieniu się w/w wyroku Sądu otrzymali pismo z Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w W. w sprawie przedłużenia terminu na załatwienie wniosku o wydanie orzeczenia o potrzebie specjalnego kształcenia dla córki A. D.. Skarżący wyjaśnili, że nie godzą na dalsze prowadzenie postępowania w sprawie ich wniosku o wydanie orzeczenia o potrzebie specjalnego kształcenia dla A. D., a podjęte przez Poradnię w W. czynności odbierają jako nękanie całej rodziny. Nadto skarżący wskazali, że do dnia złożenia skargi Kuratorium Oświaty jako organ odwoławczy oraz nadzorujący pracę Poradni nie załatwiło sprawy zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 5 marca 2014 r., sygn. akt III SA/Gd 1/14.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Z kolei w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), dalej zwaną p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W niniejszej sprawie skarżący domagali się wymierzenia organowi odwoławczemu - Kuratorowi Oświaty grzywny za niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 5 marca 2014 r. sygn. akt III SA/Gd 1/14 uchylającego decyzję organów obu instancji w przedmiocie potrzeby kształcenia specjalnego A. M. D..
Zgodnie z art. 154 § 1 p.p.s.a. w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności, strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny.
Warunkiem dopuszczalności wniesienia skargi jest uprzednie pisemne wezwanie właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy. Warunek ten został w niniejszej sprawie przez skarżących spełniony.
Przepis art. 154 § 1 p.p.s.a. wprowadza szczególną sankcję dla organu administracji na bezczynność w rozpoznaniu sprawy występującą po wydaniu wyroku uchylającego wydaną w sprawie decyzję. Przez niewykonanie wyroku należy uznać takie działanie organu, które następuje po zwrocie akt administracyjnych organowi przez sąd administracyjny, a który to organ pozostaje w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem.
Stwierdzić należy, że taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszym przypadku. Jak bowiem wynika z akt administracyjnych prawomocny wyrok z dnia 5 marca 2014 r. został wysłany i doręczony wraz z aktami administracyjnymi Kuratorowi Oświaty w G. w dniu 30 maja 2014 r. Organ ten po upływie 4 dni roboczych przekazał akta sprawy wraz z kopią prawomocnego wyroku Sądu do Zespołu Orzekającego Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w W. (organu I instancji) przy piśmie z dnia 5 czerwca 2014r. w celu załatwienia sprawy z uwzględnieniem wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.
Pismem z dnia 17 czerwca 2014 r. Poradnia Psychologiczno-Pedagogiczna w W. poinformowała skarżących o stanie prowadzonego postępowania.
Podkreślić należy, że celem uregulowania zawartego w art. 154 § 1 p.p.s.a., jest zapobieżenie bezczynności organów administracji po wyroku uchylającym zaskarżoną decyzję. Bezczynność ta może polegać na zaniechaniu wydania decyzji przez organ właściwy, jak i na zaniechaniu innych czynności niezbędnych, by doprowadzić do wydania decyzji. W niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z bezczynnością organu, którego ukarania domagali się skarżący, gdyż Kurator Oświaty, będący organem odwoławczym niezwłocznie po otrzymaniu z sądu akt sprawy wraz z odpisem prawomocnego wyroku przesłał je do organu I instancji, a zatem uczynił zadość swemu jedynemu obowiązkowi, który obciążał go na tym etapie postępowania. Nie był on bowiem uprawniony do wydania decyzji lub dokonania jakichkolwiek czynności w ramach postępowania pierwszoinstancyjnego.
Brak było zatem podstaw do wymierzenia grzywny zgodnie z żądaniem skarżących.
Na marginesie tylko należy wspomnieć, że organ pierwszej instancji po przekazaniu mu akt przez Kuratora Oświaty w G. podjął stosowne czynności zmierzające do załatwienia przedmiotowej sprawy, co skutkowało wydaniem w dniu 19 sierpnia 2014 r. orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego A. M. D..
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.