Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 6 lutego 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę S. G. na opisaną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie zasiłku stałego.
Postanowieniem Referendarza sądowego z dnia 29 października 2013 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego.
Pismem z dnia 18 listopada 2013 r.(data wpływu) Dziekan Okręgowej Izby Radców Prawnych zawiadomił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, że pełnomocnikiem z urzędu S. G. została wyznaczona radca prawny A. C..
W dniu 6 lutego 2014 r. radca prawny A. C. złożyła do akt pełnomocnictwo substytucyjne upoważniające radcę prawnego M. F. do zastępowania w sprawie ze skargi S. G. sygn. akt III SA/Gd 733/13.
Wnioskiem z dnia 13 lutego 2014 r. pełnomocnik skarżącego zwróciła się o uzupełnienie w/w wyroku Sądu o orzeczenie o kosztach pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
W piśmie oświadczyła, że koszty nieopłaconej pomocy prawnej nie zostały zapłacone ani w całości ani w części zarówno przez pana S. G., jak również przez inne osoby.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje
Postępowanie przed sądami administracyjnymi regulowane jest przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a.
Zgodnie z art. 250 p.p.s.a. wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Zasady wynagradzania radcy prawnego reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 490), zwane dalej rozporządzeniem.
Stosownie do § 15 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują:1/.opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 i 4, oraz 2/. niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego.
W § 16 rozporządzenia postanowiono, że wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.
W rozdziale 4,§ 14 ust.2 pkt.1c rozporządzenie stanowi, że stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi – w innej sprawie 240 zł.
Zaznaczyć w tym miejscu należy, że ani wcześniej ani na rozprawie pełnomocnik skarżącego nie złożyła wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej ani oświadczenia, że koszty pomocy prawnej udzielonej z urzędu nie zostały opłacone w całości ani w części.
Mając powyższe na względzie Sąd w wyroku z dnia 6 lutego 2014 r. nie orzekł o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Zgodnie z art. 257 p.p.s.a § 1. Strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.
§ 2. Wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym.
§ 3. Orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów.
Mając zatem na uwadze, ze wniosek pełnomocnik z dnia 13 lutego 2014 r. złożony został w terminie, o którym wyżej mowa i zawiera niezbędne do rozpoznania i rozstrzygnięcia elementy, Sąd postanowił uwzględnić wniosek i uzupełnić wyrok w zakresie orzeczenia o kosztach poprzez przyznanie wynagrodzenia pełnomocnikowi skarżącego.
Sąd ustalił wysokość nieopłaconej pomocy prawnej w wysokości 100% stawki minimalnej, a zatem na poziomie przyznawanym dla adwokatów w tego typu sprawach, przy czym zasądzone koszty uwzględniają wydatki za opłatę skarbową 17 zł oraz podatek VAT.
W tym stanie rzeczy należało na podstawie art. 157 § 2 p.p.s.a. orzec jak w sentencji.