Uzasadnienie
A. B. (dalej jako "skarżący") w dniu 23 września 2022 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Aresztu Śledczego w Gdańsku z dnia 12 września 2022 r. nr D/P.0143.71.2022.AC w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej.
W odpowiedzi na skargę z dnia 2 listopada 2022 r. Dyrektor Aresztu Śledczego w Gdańsku wniósł o jej odrzucenie wskazując, że skarżący przed wniesieniem skargi nie wyczerpał przysługującego środka zaskarżenia w postaci odwołania od decyzji. Organ wniósł ewentualnie o oddalenie skargi odnosząc się merytorycznie do podniesionych przez skarżącego zarzutów.
Zarządzeniem z dnia 9 listopada 2022 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 200 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
W dniu 28 listopada 2022 r. do Sądu wpłynął wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Postanowieniem z dnia 27 grudnia 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy wskazując, że w sprawie zachodzi oczywista bezzasadność skargi. Wydane postanowienie nie zostało przez skarżącego zaskarżone.
Zarządzeniem z dnia 24 stycznia 2023 r. skarżący został wezwany do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 9 listopada 2022 r. w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 200 zł. Wezwanie nie zostało przez skarżącego wykonane.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
W myśl art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r., poz. 259; dalej powoływanej w skrócie jako "p.p.s.a.") sąd zobligowany jest odrzucić skargę jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne.
Taka sytuacja zachodzi między innymi wtedy, gdy skargę wniesiono wbrew wynikającemu z art. 52 § 1 p.p.s.a. obowiązkowi wyczerpania - przed jej wniesieniem - środków zaskarżenia, które służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie.
Zauważyć w tym miejscu należy, że zaskarżona skargą decyzja jest decyzją wydaną w pierwszej instancji. Zgodnie z pouczeniem zawartym w decyzji skarżącemu przysługiwało od niej odwołanie do organu odwoławczego, to jest do Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Bydgoszczy.
Jak wynika z przedstawionych Sądowi akt administracyjnych skarżący nie skorzystał z przysługującego prawa do wniesienia odwołania. Oznacza to, że nie wyczerpał środków zaskarżenia, które służyły w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie.
Przedmiotowa okoliczność powoduje, że wniesienie skargi winno być uznane za niedopuszczalne w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., a skarga winna podlegać odrzuceniu.
Niezależnie od powyższego należy wskazać, że skarżącego wezwano do wykonania, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, prawomocnego zarządzenia w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 200 zł (zarządzenia; k 19 i 37). Z akt sądowych wynika, że wskazane zarządzenie nie zostało przez skarżącego wykonane, co w świetle art. 220 § 3 p.p.s.a. stanowi odrębną przesłankę odrzucenia skargi.
W tym stanie sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i art. 220 § 3 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.