Uzasadnienie
K. J. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 26 listopada 2015 r. nr [...], wydaną w sprawie długu celnego w wysokości 32.827 zł. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż jego zdaniem wykonanie decyzji pociągnie dla niego osobiście, a także dla prowadzonej przez niego działalności nieodwracalne szkody. Wyegzekwowanie sumy wynikającej z decyzji oznaczałoby utratę płynności finansowej i konieczność zamknięcia działalności gospodarczej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Osoba wnioskująca o wstrzymanie wykonania decyzji jest obowiązana wykazać jednak, że w konkretnej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 5 września 2008 r., sygn. akt II SA/Gd 652/08; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lipca 2008 r., sygn. akt II OZ 766/08 – publ.: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). Obowiązek ten polega na uprawdopodobnieniu zaistnienia takich sytuacji. Innymi słowy, uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji winno odnosić się do konkretnych okoliczności, a wywody zawarte we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinny zostać połączone z niezbędnym odwołaniem się do materiałów (dokumentów) źródłowych potwierdzających prezentowaną przez stronę w tym zakresie argumentację (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2009 r., sygn. akt II GSK 257/09; postanowienie NSA z dnia 20 maja 2008 r., sygn. akt I FZ 229/08; publ. j.w.).
W rozpatrywanej sprawie wnioskodawca takiej argumentacji nie przedstawił, a samo powołanie się na niebezpieczeństwo wyrządzenia nieodwracalnej szkody nie przesądza o wystąpieniu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a..
Na marginesie można dodać, że o wystąpieniu powyższych przesłanek nie świadczy też treść dokumentów, przedłożonych przez skarżącego na potrzeby postępowania dotyczącego przyznania mu prawa pomocy.
Wobec powyższego Sąd na mocy art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.