Uzasadnienie
W dniach 17, 29 i 30 kwietnia 2015 r. oraz 6 maja 2015 r. i 1 czerwca 2015 r. Zarząd Dróg i Zieleni nałożył na E. L.-O. opłaty dodatkowe za postój pojazdu w strefie płatnego parkowania w G. bez wniesienia opłaty.
Pismami z dnia 11 maja 2015 r. i 3 czerwca 2015 r. E. L.-O. wniosła do organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, zatytułowane "odwołanie", domagając się uchylenia zawiadomień o nałożeniu opłaty dodatkowej za postój pojazdu w strefie płatnego parkowania i zwrotu uiszczonych na ich podstawie opłat za parkowanie.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie pismem z dnia 28 lipca 2015 r. Dyrektor Zarządu Dróg i Zieleni poinformował E. L.-O., że jej roszczenie uznał za bezpodstawne.
E. L.-O. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku domagając się uchylenia czynności organu administracji publicznej nakładającej opłaty dodatkowe za postój w płatnej strefie parkowania.
W uzasadnieniu skargi wskazała, iż domaga się uchylenia czynności tj. wezwań do uiszczenia opłaty dodatkowej za parkowanie w strefie płatnego parkowania z dnia 17 kwietnia 2015 r., nr [...], z dnia 29 kwietnia 2015 r., nr [...], z dnia 30 kwietnia 2015 r., nr [...], z dnia 6 maja 2015 r., nr [...] i z dnia 1 czerwca 2015 r., nr [...]. Skarżąca podniosła, iż "strefa parkowania" przy ul. B. nie spełnia prawnych wymogów przewidzianych w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach dla strefy płatnego parkowania.
W ocenie skarżącej na ww. ulicy nie ma oznakowania pionowego wyznaczającego początek i koniec strefy parkowania, ani znaków poziomych (białych linii), które wskazywałyby, w którym miejscu znajduje się płatne miejsce postojowe. Zdaniem skarżącej pobieranie opłat w strefach płatnego parkowania nie może się odbywać z pominięciem tych wytycznych.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Zarządu Dróg i Zieleni wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 1 pkt 2 p.p.s.a. z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia względnie o oddalenie skargi, z uwagi na fakt, że strefa płatnego parkowania, w której na skarżącą nałożono opłatę dodatkową została oznakowana w prawidłowy, zgodny z przepisami sposób.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.– dalej jako p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie natomiast z § 2 tego przepisu, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, ze zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;
- 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Z treści wniesionej do Sądu skargi jednoznacznie wynika, że przedmiotem skargi są zawiadomienia wzywające E. L.-O. do uiszczenia opłaty dodatkowej za parkowanie w strefie płatnego parkowania przy ul. B. z dnia 17 kwietnia 2015 r., nr [...], z dnia 29 kwietnia 2015 r., nr [...], z dnia 30 kwietnia 2015 r., nr [...], z dnia 6 maja 2015 r., nr [...] i z dnia 1 czerwca 2015 r., nr [...].
A zatem w niniejszej sprawie należy ocenić zaskarżone przez skarżącą zawiadomienia mając na uwadze treść powyższego artykułu, który zawiera katalog aktów i czynności podlegających kognicji sądów administracyjnych.
W istocie rzeczy rozważenia wymaga jedynie, czy zaskarżone zawiadomienia są aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o jakich mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a.-
Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 460 ze zm.) zwana dalej "ustawą" w art. 13 ust 1 pkt 1 stanowi, że korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania.
Z kolei art. 13 f ust. 1 ustawy stanowi, że za nieuiszczenie opłat, o których mowa art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się opłatę dodatkową.
Rada gminy (rada miasta) określa wysokość opłaty dodatkowej, o której mowa w ust. 1, oraz sposób jej pobierania. Wysokość opłaty dodatkowej nie może przekroczyć 50 zł (art.13 f ust. 2 ustawy). Opłatę dodatkową, o której mowa w ust. 1, pobiera zarząd drogi, a w przypadku jego braku zarządca drogi (art. 13 f ust.3 ustawy).
W myśl art. 40 d ust. 2 ustawy, opłaty o których mowa w art. 40 ust. 3 wraz z odsetkami za zwłokę, opłaty określone w art. 13f ust. 1 oraz kary pieniężne określone w art. 13k ust. 1 i 2, art. 29a ust. 1 i 2 oraz w art. 40 ust. 12 wraz z odsetkami za zwłokę podlegają przymusowemu ściągnięciu w trybie określonym w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Z powyższych przepisów wynika, że obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej za nieuiszczenie opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania wynika z mocy samego prawa. Przepisy ustawy nie przewidują odrębnego postępowania dotyczącego wymiaru opłaty dodatkowej, a wyraźnie w tym zakresie na mocy art. 40 d ust. 2 stanowią o jej przymusowym ściągnięciu w trybie określonym w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
"Wezwanie" czy "zawiadomienie", sporządzane w przypadku stwierdzenia nie uiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania (które nie jest też upomnieniem w rozumieniu art. 15 ustawy dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, tj. (Dz. U. z 2014 r., poz.1419) dokumentuje jedynie fakt nieuszczenia opłaty i jednocześnie informuje właściciela pojazdu o powstałym obowiązku.
W tej sytuacji brak podstaw do uznania, że wezwanie do wniesienia opłaty dodatkowej stanowi akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o jakich mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a.
Niewykonanie obowiązku prowadzi do wszczęcia postępowania egzekucyjnego, którego celem jest doprowadzenie do przymusowego wykonania tego obowiązku, i w tym przypadku konkretyzacja obowiązku następuje w tytule wykonawczym wszczynającym postępowanie egzekucyjne, a ochrona praw uczestników tego postępowania jest możliwa w drodze zaskarżenia do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 3 postanowień, wydanych w tym postępowaniu (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, str. 61). Obowiązek nie musi zostać zindywidualizowany w drodze decyzji, czy postanowienia, aby podlegał egzekucji, bowiem zgodnie z art. 3 § 1 w zw. z art. 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji egzekucję administracyjną stosuje się również do obowiązków określonych w art. 2, gdy wynikają one - w zakresie administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego - bezpośrednio z przepisu prawa.
Poglądy takie, jak zaprezentowane powyżej wyrażane są także w wielu orzeczeniach sądów administracyjnych (por. postanowienie WSA w Łodzi z dnia 24 maja 2007 r., sygn. akt III SA/Łd 193/07, wyrok NSA z dnia 12.06.2007 r. sygn. akt I OSK 209/07, wyrok WSA w Szczecinie z 14.10.2009 r., sygn. akt II SA/Sz 35/09, wyrok WSA w Szczecinie z 10.09.2008 r., sygn. akt II SA/Sz 384/08, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
Skoro zaskarżone zawiadomienia nie należą do żadnego z aktów czy czynności ujętych w katalogu określonym w art. 3 § 2 p.p.s.a. skarga podlega odrzuceniu, bowiem w myśl art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Sytuacja taka ma miejsce m.in. wówczas, gdy skarga dotyczy aktu lub czynności nieobjętych zakresem właściwości sądu administracyjnego, wynikającej z art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a.
Mając powyższe na względzie Sąd na mocy art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. odrzucił skargę.