Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 31 grudnia 2012 r., uzupełnionym poprzez złożenie urzędowego formularza PPF w dniu 24 stycznia 2013 r., skarżący W. P. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
Na podstawie złożonego przez skarżącego oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach ustalono, że W. P. jest osobą pozbawioną wolności, nie uzyskującą w trakcie osadzenia jakichkolwiek dochodów. Z kolei na podstawie oświadczenia wnioskodawcy oraz dokumentów odnoszących się do postępowania egzekucyjnego KMP [...] prowadzonego przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w K. nadesłanych w następstwie zarządzenia referendarza sądowego z dnia 29 stycznia 2013 r. ustalono, że wobec wnioskodawcy toczą się postępowania egzekucyjne dotyczące należności publicznoprawnych i prywatnoprawnych (należności alimentacyjne, podatki, składki na ubezpieczenia społeczne). Wnioskodawca – zgodnie ze złożonym oświadczeniem – jest współwłaścicielem trzech nieruchomości objętych postępowaniem o podział majątku; w świetle przedmiotowego oświadczenia nie posiada w chwili obecnej jakichkolwiek oszczędności pieniężnych.
W tym stanie należało uznać, co następuje:
Zgodnie z brzmieniem art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
W świetle powołanej regulacji normatywnej to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione.
Dając wiarę oświadczeniom wnioskodawcy składanym pod groźbą odpowiedzialności karnej (vide: rubryka 13 formularza PPF) oraz biorąc pod uwagę ww. fakt pozbawienia wolności uznano, iż wnioskodawca nie mając obecnie realnych możliwości poniesienia kosztów postępowania oraz ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Oczywistym jest bowiem, że wnioskodawca przebywając w zakładzie karnym jest ograniczony w możliwości znalezienia zatrudnienia, a przez to wygenerowania środków na poniesienie ww. ciężaru finansowego.
Ponadto w przypadku osadzenia w zakładzie karnym w grę wchodzić może wyłącznie zatrudnienie w przedsiębiorstwie prowadzonym przez placówkę penitencjarną, co w realiach sprawy na dzień wydania niniejszego postanowienia nie ma miejsca.
W powyższej sytuacji odmowa przyznania prawa pomocy oznaczałaby zamknięcie wnioskodawcy prawa do sądu gwarantowanego w świetle art. 45 ust. 1 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.).
W konsekwencji, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.