Uzasadnienie
Postanowieniem z 9 listopada 2015 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego.
Okręgowa Izba Radców Prawnych w Gdańsku pełnomocnikiem skarżącego w rozpatrywanej sprawie wyznaczyła radcę prawnego w osobie A. K., o czym Sąd został poinformowany pismem datowanym na dzień 5 stycznia 2016 r.
W dniu 18 lutego 2016 r. wyznaczony pełnomocnik uczestniczył w rozprawie przed Sądem, gdzie poparł skargę i wniósł dodatkowe zarzuty pod adresem zaskarżonej decyzji. Z kolei w piśmie z 13 lipca 2016 r. złożył wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu w wysokości 295,20 zł wskazując, że koszty te nie zostały uiszczone w całości ani w części.
W tym stanie starszy referendarz sądowy uznał, co następuje:
W świetle art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W odniesieniu do radców prawnych powyższe zasady od dnia 1 stycznia 2016 r. określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1805).
Należy mieć jednakże na uwadze, że zgodnie z § 22 tego rozporządzenia do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Zatem do niniejszej sprawy, wszczętej i niezakończonej przed dniem wejścia w życie rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r., to jest przed dniem 1 stycznia 2016 r., należy stosować przepisy dotychczasowe, tj. rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 461 ze zm.)
W świetle § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) tego rozporządzenia stawka minimalna za pomoc prawną w postępowaniu przed sądem administracyjnym pierwszej instancji w sprawie z zakresu świadczeń z pomocy społecznej wynosi 240 zł.
Zgodnie zaś z § 2 ust. 3 ww. rozporządzenia opłaty za czynności radcy prawnego ustanowionego z urzędu podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.
Uwzględniwszy wysokość ww. stawki minimalnej określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) powołanego rozporządzenia oraz obowiązek doliczenia stawki podatku od towarów i usług (wynoszącej 23 %) uznać należało, że pełnomocnikowi skarżącego należy się wynagrodzenie w kwocie finalnej wynoszącej 295,20 zł.
W związku z powyższym referendarz sądowy działając na podstawie art. 250 § 1 i art. 258 § 2 pkt 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz cytowanych powyżej przepisów orzekł jak w sentencji postanowienia.