Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 18 września 2019 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia 29 kwietnia 2019 r. nr [...] o skierowaniu H. M. (dalej również jako "strona" albo "skarżący") posiadającego uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kategorii A i B na badania lekarskie przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, w związku z zaistnieniem uzasadnionego zastrzeżenia co do jego stanu zdrowia.
Z akt sprawy wynikają następujące okoliczności faktyczne i prawne.
Wyrokiem z dnia 15 stycznia 2018 r. (sygn. akt [...]) wydanym przez Sąd Rejonowy w S. (II Wydział Karny) wymierzono H. M. karę nagany za popełnienie wykroczenia polegającego na postoju pojazdu w strefie zamieszkania w innym miejscu niż wyznaczone w tym celu. W uzasadnieniu wydanego wyroku wskazano, że do zdarzenia doszło w dniu 29 czerwca 2017 r. przy bloku na ul. [...] w S., gdzie mieszka H. M. i gdzie zaparkował on swój samochód w miejscu to tego niewyznaczonym. Na skutek zgłoszenia sprawy przez sąsiadów, interweniujący w sprawie funkcjonariusze Policji udali się do mieszkania H. M. i poprosili go o przestawienie samochodu. H. M. odmówił jednak wykonania tego polecenia wskazując, że źle się czuje i ma problemy z sercem. Wyjaśniając powody, dla których źle zaparkował samochód H. M. wskazał, że czasami jest zmuszony tak robić, gdyż jest osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym, a zarząd spółdzielni odmawia wyznaczenia miejsca postojowego dla osób niepełnosprawnych.
W lutym 2019 r. Sąd Rejonowy w S. przesłał do Komendy Miejskiej w S. akta sprawy [...] celem przeprowadzenia przez organ Policji analizy, czy stan zdrowia H. M. pozwala mu na kierowanie pojazdami mechanicznymi.
Komendant Miejski Policji w S. stwierdzając, że z nadesłanej dokumentacji wynika, że istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia H. M., wnioskiem z dnia 4 marca 2019 r. wystąpił do Prezydenta Miasta S. o rozważenie możliwości skierowania kierowcy na badania lekarskie na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b. ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 341 ze zm.; dalej powoływanej w skrócie jako "u.k.p.").
Przychylając się do wniosku Komendanta Miejskiego Policji w S., Prezydent Miasta S. w dniu 29 kwietnia 2019 r. wydał decyzję nr [...] kierującą H. M. na badania lekarskie przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.
W uzasadnieniu wydanej decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że otrzymane z Komendy Miejskiej Policji w S. dokumenty w postaci opinii sądowo-psychiatrycznej oraz protokoły przesłuchania wraz z całą dokumentacją stanowią wiarygodną informację o zastrzeżeniach co do stanu zdrowia H. M., mogących powodować jego niezdolność do prowadzenia pojazdów. W ocenie organu w sprawie wystąpiła tym samym podstawa do zastosowania art. 99 ust. 1 pkt 2 lit b. u.k.p. stanowiącego, że decyzję o skierowaniu kierowcy na badania lekarskie podejmuje się jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do jego stanu zdrowia.
W tym zakresie wskazano, że w wywiadzie przeprowadzonym w celu wydania opinii sądowo-psychiatrycznej lekarz psychiatra ustalił, że H. M. w latach 2013 - 2015 był leczony psychiatrycznie z powodu zaburzeń depresyjnych na podłożu organicznym i w 2018 r. ponownie zgłosił się do poradni zdrowia psychicznego wskazując na nawrót dolegliwości depresyjnych. Ponadto choruje na zwyrodnienie kręgosłupa i stawów. W latach 2009 – 2010 był leczony z powodu białaczki i jest pod opieką hematologa. H. M. przebył w 2012 r. zawał serca i przyjmuje leki Sortis, Plavix, Trtace, Cntix i Acard.
Z kolei z treści sporządzonego w dniu 30 czerwca 2017 r. na Komendzie Miejskiej Policji w S. protokołu przesłuchania H. M. wynika, że jest on osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym, a stres spowodowany zdarzeniem z dnia 29 czerwca 2017 r. spowodował u niego dyskomfort zdrowotny w postaci stresu sercowego oraz zagrożenia atakiem sercowym. W sprawie uwzględniono także zeznania złożone przez H. M. do protokołu z dnia 26 marca 2019 r., gdzie podniesiono, że w toku postępowania sądowego skarżący trzykrotnie wskazywał, że jest osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym i odczuwa dyskomfort z powodów kardiologicznych. W złożonych wobec organu zeznaniach H. M. potwierdził, że jest po zawale serca przebytym w 2012 r. o od tamtej pory okresowo, co pół roku, poddaje się badaniom kardiologicznym według wyznaczonych przez kardiologa terminów (kolejne badanie wyznaczone na maj 2019 r.), "nie leczy się w innych przychodniach w zakresie kariologii" oraz nie posiada dokumentacji medycznej.
Przesłuchany przez organ w charakterze strony H. M. wyjaśnił, że powołując się w czasie interwencji Policji na dyskomfort kardiologiczny, miał na względzie zmęczenie (zadyszkę) powstałe w wyniku wysiłku fizycznego, jakim było wejście po schodach do mieszkania znajdującego się na trzecim piętrze. Do zmęczenia doszło także silne zdenerwowanie spowodowane agresywnym zachowaniem sąsiadki i jej znajomego, którzy z powodu żle zaparkowanego samochodu mieli według zeznań H. M. grozić mu pobiciem.
H. M. zaskarżył opisaną wyżej decyzję organu pierwszej instancji w drodze odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. Zdaniem skarżącego organ administracji publicznej orzekający bezpodstawnie wykorzystał w sprawie materiały pochodzące z postępowania sądowego. Jednocześnie opinia lekarza sądowego w ocenie H. M. zaprzecza urzędniczym domysłom i podejrzeniom co do stanu jego zdrowia.
Decyzją z dnia 18 września 2019 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji nie znajdując podstaw do uwzględnienia zarzutów odwołania.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] oceniło, że zebrany w sprawie materiał dowodowy posiada przymiot wiarygodnej informacji uzasadniającej przeprowadzenie badania na okoliczność istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Kierując stronę na badania lekarskie organ nie ma przy tym obowiązku ustalenia czy rzeczywiście istnieją u niej tego rodzaju przeciwskazania, a jedynie takie zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia, które wymagają przeprowadzenia badań mających na celu stwierdzenie istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych w tym zakresie. Organ zobowiązany jest zatem ustalić tylko istnienie okoliczności uprawdopodobniających zmniejszenie sprawności kierującego do prowadzenia pojazdu, które to okoliczności będą podlegać weryfikacji w toku przeprowadzonego badania. Tak w trakcie przesłuchań, jak i we wniosku o ustanowienie obrońcy z urzędu w sprawie wykroczeniowej, H. M. sam i wprost wskazał, że jest osobą schorowaną i niepełnosprawną w stopniu znacznym.
Stan jego zdrowia wymaga ciągłego przyjmowania leków. Niektóre leki, szczególnie kardiologiczne, psychiatryczne i przeciwbólowe wywołują zaś skutki uboczne takie jak dekoncentracja, zakłócenia pamięci, omdlenia, zawroty głowy. Organ odwoławczy wskazał ponadto, że jest zrozumiałym, że stres związany z sytuacją, która miała miejsce w dniu 29 czerwca 2017 r. niewątpliwie odbił się na zachowaniu strony. Niemniej zważyć też należało, że niedomagania zdrowotne kierowcy są ważnym czynnikiem wpływającym na bezpieczeństwo tak kierowcy jak i innych użytkowników dróg i nie mogą być lekceważone. Nie jest bowiem obojętne czy stan zdrowia kierowcy pozwala mu na prowadzenie pojazdu w sposób niezagrażający bezpieczeństwu w ruchu drogowym i czy potrafi on powściągnąć emocje i poradzić sobie z wieloma sytuacjami, z którymi styka się tak w życiu, jak i na drodze. Nie ma przy tym znaczenia czy pojawiające się na tym tle ewentualne dysfunkcje mają postać jednostki chorobowej, czy też cechy nieprawidłowej osobowości albowiem każda trwała niemożność emocjonalnego poradzenia sobie przez kierowcę z sytuacjami drogowymi będzie elementem dyskwalifikującym.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku H. M. wniósł o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] podnosząc, że w sprawie dokonano błędnych ustaleń faktycznych, ponieważ stan zdrowia skarżącego nie ma żadnego wpływu na bezpieczne prowadzenie przez niego samochodu.
Skarżący podkreślił, że pozostaje pod stałą kontrolą lekarską i jednocześnie żadna z chorób, które przebył nie ma wpływu na bezpieczne kierowanie przez niego samochodem. Tym samym w ocenie skarżącego skierowanie go przez organ na badanie lekarskie w trybie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b u.k.p. w rzeczywistości stanowi wyraz dyskryminacji jego osoby ze względu na wiek (85 lat).
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Na rozprawie w dniu 25 czerwca 2020 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał żądanie skargi. Oświadczył, że w przedmiotowej sprawie doszło do nadużycia uprawnienia do kierowania kierowców na badania lekarskie w sytuacji, w której z opinii sadowo-psychiatrycznej złożonej w sprawie wykroczeniowej wynika brak wskazań do kierowania na inne badania lekarskie. Pełnomocnik oświadczył także, że skarżący poddał się już przedmiotowemu badaniu lekarskiemu, na które został skierowany i wykazało ono brak przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei zgodnie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej powoływanej w skrócie jako "p.p.s.a.") uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3).
W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przedmiotem kontroli Sądu skarżący uczynił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 18 września 2019 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia 29 kwietnia 2019 r., nr [...] o skierowaniu skarżącego na badania lekarskie przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, w związku z zaistnieniem uzasadnionego zastrzeżenia co do jego stanu zdrowia.
Dokonując kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia w oparciu o wyżej wskazane kryterium Sąd stwierdza, że wniesiona skarga nie jest zasadna ponieważ zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa materialnego zawartym w ustawie o kierujących pojazdami, a także została podjęta w ramach prawidłowo przeprowadzonego postępowania administracyjnego, to jest w zgodzie z zasadami określonymi w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej powoływanej w skrócie jako "k.p.a.").
Podstawę materialnoprawną wydanych w sprawie rozstrzygnięć organów administracji publicznej stanowił art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b u.k.p., zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie lekarskie, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że skierowanie na badania lekarskie może mieć miejsce jeżeli istnieją uzasadnione, nadto poważne, zastrzeżenia co do stanu zdrowia. Istnienie tych zastrzeżeń musi zostać wykazane w postępowaniu, mającym zakończyć się decyzją o skierowaniu na badania. Te uzasadnione i poważne zastrzeżenia muszą być na tyle oczywiste, aby nie było wątpliwości co do tego, że istotnie stan zdrowia osoby posiadającej prawo jazdy wymaga, aby został oceniony w badaniu lekarskim, które potwierdzi istnienie bądź nie przeciwwskazań do kierowania pojazdami (zob. w tej materii m.in.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 maja 2016 r.; sygn. akt I OSK 2019/14).
W ocenie Sądu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji pierwszej instancji organy w wyczerpujący i jasny sposób odniosły się do przesłanek, które w ich ocenie dawały podstawę do stwierdzenia występowania w sprawie uzasadnionych wątpliwości co do stanu zdrowia skarżącego. Sąd nie dostrzega przy tym, aby skierowanie na badania o charakterze profilaktycznym stanowiło w tym przypadku wyraz dyskryminacji z uwagi na wiek, jak podnosi skarżący w skierowanej do Sądu skardze. Z akt sprawy niewątpliwie wynika, że skarżący jako osoba urodzona w 1935 r. w chwili wydania zaskarżonej decyzji, to jest 18 września 2019 r., ukończył już 85 – ty rok życia. Wskazana okoliczność nie stanowiła jednak powodu, dla którego stwierdzono, że w sprawie istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu jego zdrowia. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano natomiast na kilka współistniejących schorzeń o charakterze przewlekłym, na które cierpi skarżący, które - również z uwagi na terapie farmakologiczne stosowane w ich leczeniu - mogą mieć wpływ na zdolność koncentracji w sposób nie pozwalający na bezpieczne prowadzenie pojazdów mechanicznych.
W tym zakresie - co Sąd orzekający pragnie podkreślić - oparto się nie tylko na wydanej w toku postępowania sądowego opinii lekarskiej ale także na wyjaśnieniach i oświadczeniach składanych przez samego skarżącego.
Ze sporządzonej w postępowaniu przed sądem powszechnym opinii lekarza psychiatry wynika, że skarżący jest osobą poczytalną – ustalenie powyższego w odniesieniu do popełnionego wykroczenia było bowiem głównym celem przeprowadzonego przez biegłego psychiatrę badania. Powyższe nie wyklucza jednak - jak podnosi skarżący - aby powoływanie się organów administracji publicznej na wskazaną opinię było bezpodstawne. Na wydanie wskazanej opinii złożyło się bowiem kompleksowo przeprowadzony wywiad oraz badanie, na podstawie których ustalono, że skarżący leczył się psychiatrycznie z powodu zaburzeń depresyjnych na podłożu organicznym, był leczony na białaczkę, choruje na serce (przebył zawał) zwyrodnienie kręgosłupa i stawów, a od 2014 r. został uznaną za osobę niepełnosprawną w stopniu znacznym z powodów jak wskazał "kardiologicznych". W ramach badania ustalono konkretnie przyjmowane przez badanego leki.
Oceniając stan psychiczny wskazano również między innymi na osłabioną koncentrację uwagi. Sam badany wskazał zaś podczas wywiadu, że jest osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym, czuje się słaby i schorowany. Pomimo stwierdzenia przez lekarza, że H. M. znajduje się w ogólnie dobrej kondycji psychicznej i był poczytalny w chwili popełnienia zarzucanego mu czynu, ustalenie w toku badania istnienia szeregu schorzeń, których objawy i leczenie mogą wpływać na obniżoną koncentrację skarżącego jako kierującego pojazdami, uzasadniały w ocenie Sądu powzięcie przez organy administracji publicznej na tej podstawie zastrzeżeń co do stanu zdrowia skarżącego. Konstatacja taka uzasadnia stwierdzenie, że zaistniałe, istotne wątpliwości wymagały zweryfikowania w trybie określonym w art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b u.k.p. Co istotne, zastrzeżenia co do stanu zdrowia determinowały w ocenie organów same wypowiedzi H. M. składane w formie zeznań i oświadczeń, z których wynika, że skarżący wielokrotnie podkreślał, iż jest osobą niepełnosprawną i ma problemy z sercem, które znacznie wzmagają się podczas wysiłku oraz w czasie stresujących skarżącego zdarzeń.
Odnosząc się do powyższych stwierdzeń w zaskarżonej decyzji wskazano zatem, że wymaganą od uczestników ruchu drogowego cechą jest również możność powściągnięcia emocji jak i zdolność właściwej reakcji oraz koncentracji uwagi podczas trudnych sytuacji, które w ruchu drogowym niejednokrotnie występują.
W zaskarżonej decyzji wyjaśniono zatem w sposób przekonujący jak stwierdzone u skarżącego schorzenia mogą potencjalnie wpływać na powodowanie niebezpieczeństwa w ruchu drogowym.
Mając na uwadze powyższe uznać należy, że przesłanka istnienia uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia została w tym przypadku oceniona zgodnie z celem ustawy o kierujących pojazdami, którym jest zapobieganie zagrożeniom w ruchu drogowym. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że zadaniem organów administracji publicznej jest czuwanie nad tym, aby osoby mające uprawnienia do kierowania pojazdami miały wymaganą w tym zakresie sprawność i to nie tylko w chwili ubiegania się o uprawnienia, ale również w okresie późniejszego z nich korzystania. W interesie społecznym jest bowiem, aby wszyscy kierowcy posiadali predyspozycje zdrowotne do prowadzenia pojazdów silnikowych, w sposób który nie będzie zagrażał nie tylko ich zdrowiu i życiu, lecz również wszystkich innych użytkowników dróg.
W związku z powyższym zapatrywaniem zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy powinny dotyczyć tego rodzaju aspektów zdrowia, które mogłyby mieć wpływ na zdolność do bezpiecznego prowadzenia pojazdów a sformułowanie, że mają być uzasadnione oznacza, że są one oparte na słusznych i usprawiedliwionych podstawach. Chodzi więc o sytuacje, gdy wątpliwości co do stanu zdrowia kierowcy wynikają z ujawnienia się określonych okoliczności faktycznych mających wpływ na zdolność prowadzenia pojazdu, których to weryfikacja wymaga wiedzy specjalistycznej. Skierowanie kierowcy na badania lekarskie w związku z zawiadomieniem właściwego organu o stanie zdrowia kierowcy nie może być automatycznie skutkiem tego zawiadomienia. Konieczne jest stwierdzenie, że wynikają z niego uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy. Zdaniem Sądu takie uzasadnione zastrzeżenia niewątpliwie zostały wskazane przez organy orzekające w sprawie.
W ocenie Sądu zebrany przez organy administracji publicznej materiał dowodowy dawał podstawy do zastosowania art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b u.k.p.
Ustalenia wynikające z opinii biegłego wraz z zeznaniami i oświadczeniami złożonymi przez H. M. w toku postepowania przed sądem powszechnym oraz w toku postępowania administracyjnego były bowiem wystarczającą podstawą do stwierdzenia uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia skarżącego i w konsekwencji do skierowania skarżącego na badania lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Z uwagi na to, że postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie zakończyło się we wrześniu 2019 r., a więc blisko półtora roku od wydania opinii lekarskiej w postępowaniu sądowym (kwiecień 2018 r.) dostrzec i podkreślić należy, że w zaskarżonej decyzji organ w żaden sposób nie wyraził pewności, że skarżący nadal cierpi na wszystkie wymienione w niej schorzenia oraz że z uwagi na ich możliwe objawy oraz objawy związane z ich leczeniem, schorzenia te rzeczywiście negatywnie wpływają w tym konkretnym przypadku na możliwość prowadzenia pojazdów przez skarżącego.
Z istoty badań przeprowadzanych na podstawie skierowania wydawanego w trybie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b u.k.p. wynika bowiem, że mają one charakter profilatyczny. Jak wskazano wyżej organ nie jest uprawniony do samodzielnej oceny stanu zdrowia kierowcy, nie ma bowiem ku temu żadnych kwalifikacji. Zadaniem organu jest jednak czuwanie nad bezpieczeństwem uczestników ruchu drogowego. Jednym z niezbędnych warunków uzyskania uprawnienia do kierowania pojazdami i posiadania tego uprawnienia, jest bowiem odpowiedni stan zdrowia kierowcy. Zatem w przypadku powzięcia uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia kierowcy obowiązkiem organu jest skierowane kierowcy na badanie lekarskie w celu zweryfikowania zasadności tych zastrzeżeń przez uprawnionych w tym przedmiocie lekarzy specjalistów. Stąd okoliczność, że badanie, na które kierowca zostanie skierowany w trybie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b u.k.p. - tak jak w przedmiotowej sprawie - wykaże finalnie, że jest on zdolny do prowadzenia pojazdów mechanicznych, nie czyni zatem samo w sobie przeprowadzonego uprzednio postępowania administracyjnego ani wadliwym, ani zbędnym.
Reasumując Sąd stwierdza, że organy orzekające nie naruszyły prawa materialnego, gdyż właściwie – w tym bez cech nadużycia oraz dyskryminacji - zastosowały w przedmiotowej sprawie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b u.k.p.
Orzekając w przedmiocie skierowania skarżącego na badania lekarskie, organy administracji nie naruszyły także przepisów procedury administracyjnej, przeprowadzając postępowanie wyjaśniające w zgodzie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.) oraz zasadą swobodnej oceny dowodów (80 k.p.a.). Podkreślenia wymaga, że organy oceniły zebrane w sprawie dowody w ich wzajemnym powiazaniu i całokształcie. Wyciągnięte z oceny materiału dowodowego wnioski, to jest przyczyny uzasadniające przyjęcie istnienia uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia skarżącego, zostały należycie przedstawione i w jasny sposób omówione w uzasadnieniach wydanych w sprawie decyzji w zgodzie z regułami wynikającymi z art. 107 § 3 k.p.a.
Uznawszy w reasumpcji zarzuty podniesione przez skarżącego za niezasadne jak i nie znajdując podstaw do stwierdzenia z urzędu, że wydane w sprawie decyzje naruszają prawo (art. 134 § 1 p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił wniesioną skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji wyroku.
Orzeczenia sądów administracyjnych powoływane w niniejszym uzasadnieniu dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem internetowym www.orzeczenia.nsa.gov.pl.