Uzasadnienie
Komendant Powiatowy Policji decyzją z dnia 22 września 2020 r., działając na podstawie art. 6f ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j.: Dz. U. z 2020 r. poz. 360 ze zm.) w zw. z § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 26 marca 2010 r. w sprawie wysokości i warunków przyznawania policjantom równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie (Dz. U. z 2020 r. poz. 1299), odmówił P. U. wypłaty wyrównania równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu 16 września 2020 r. wpłynął wniosek P. U. o wypłatę wyrównania równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie.
Z ustaleń organu wynikało, że po zwolnieniu ze służby w Policji z dniem 10 kwietnia 2020 r. rozkazem personalnym nr [...], w dniu 20 kwietnia 2020 r. wymieniony policjant otrzymał wypłatę równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie naliczoną na dzień 1 kwietnia 2020 r., zgodnie z rodzajem wykonywanych zadań służbowych wynikających z rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w M. z dnia 2 maja 2019 r. nr [...] - na podstawie którego powierzono mu obowiązki specjalisty Zespołu dw. z Przestępczością Gospodarczą Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego KPP w M. na okres od 6 maja 2019 r. do 28 kwietnia 2020 r. z zachowaniem dotychczasowego uposażenia.
Przed powierzeniem obowiązków, rozkazem personalnym nr [...] z dniem 28 kwietnia 2019 r. został on zwolniona ze stanowiska Naczelnika V Wydziału Ruchu Drogowego KPP w M. i z dniem 29 kwietnia 2019 r. przeniesiony do dyspozycji Komendanta Powiatowego Policji w M. Organ podkreślił, że z § 1 i § 2 ust. 1 rozporządzenia z dnia 26 marca 2010 r. w sprawie wysokości i warunków przyznawania policjantom równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie, policjantowi mianowanemu na stałe, któremu nie wydano przedmiotów umundurowania określonych w tych przepisach, wypłaca się w zamian za przedmioty ubioru galowego, wyjściowego i służbowego równoważnik pieniężny w wysokości określonej w załączniku nr 1 do rozporządzenia, natomiast § 3 ust. 2 określa sposób ustalania wysokości równoważnika w tabelach kalkulacyjnych stanowiących załącznik nr 3 do rozporządzenia. Z porównania treści tych tabel wynika, że różnice wysokości świadczenia przysługującego policjantom mianowanym na stałe są konsekwencją ustalonych na różnym poziomie okresów używalności niektórych przedmiotów umundurowania, co w efekcie w załączniku nr 1 zdefiniowało 3 grupy policjantów mianowanych na stałe, którym przysługuje równoważnik w różnej wysokości, a kwota należnego policjantom świadczenia jest uzależniona od rodzaju pełnionej służby.
Równoważnik pieniężny w zamian za umundurowanie wypłaca się za okres roku zaopatrzeniowego, trwającego od dnia 1 kwietnia danego roku kalendarzowego do dnia 31 marca następnego roku. Dzień 1 kwietnia danego roku kalendarzowego jest dniem nabycia przez policjanta uprawnienia do równoważnika, a wysokość świadczenia ustalona jest na ten dzień, zaś realizacja obowiązku wypłaty przedmiotowego równoważnika następuje w drodze czynności materialno-technicznej.
Strona odwołała się od decyzji organu pierwszej instancji podnosząc, że organ wadliwie ustalił stan faktyczny sprawy i naruszył art. 121 ust. 1 ustawy o Policji.
Po rozpatrzeniu odwołania Komendant Wojewódzki Policji decyzją z dnia 17 listopada 2020 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Organ odwoławczy ustalił, że ostatnim miejscem pełnienia służby przez P. U. była Komenda Powiatowa Policji w M. Organ wskazał, że rozkaz personalny z dnia 25 kwietnia 2019 r. (nr [...]) stanowi, że P. U. został zwolniony ze stanowiska Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego i przeniesiony do dyspozycji Komendanta Powiatowego Policji.
Organ stwierdził, że realizacja obowiązku wypłaty przedmiotowego świadczenia następuje na drodze czynności materialno-technicznej, bowiem ustawa o Policji nie przewiduje tutaj formy decyzji administracyjnej. Strona otrzymała odpowiedź, w której określono sposób naliczenia świadczenia i poinformowano o utrzymaniu naliczonej wysokości równoważnika w zamian za umundurowanie. Nadto organ pierwszej instancji wydał decyzję z dnia 22 września 2020 r. o odmowie wypłaty wyrównania równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie w tej części w jakiej żądanie było nieuzasadnione.
Organ odwoławczy wskazał, że stosownie do treści art. 121 ust. 1 ustawy o Policji w razie urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych oraz w okresie pozostawania bez przydziału służbowego policjant otrzymuje uposażenie zasadnicze, dodatki do uposażenia o charakterze stałym i inne należności pieniężne należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym - z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian, mających wpływ na prawo do uposażenia i innych należności pieniężnych lub na ich wysokość. Ustawa o Policji w Rozdziale 9 "Uposażenie i inne świadczenia pieniężne policjantów" określa zakres należnych składników uposażenia policjanta. Artykuł 108 tej ustawy zawiera katalog przysługujących świadczeń. Równoważnik w zamian za umundurowanie nie mieści się w katalogu innych należności, o których mowa w tym artykule.
W tych okolicznościach organ odwoławczy uznał, że równoważnik w zamian za umundurowanie nie jest składnikiem uposażenia policjanta. Stanowi on odrębne świadczenie wypłacane funkcjonariuszom za okres roku zaopatrzeniowego.
P. U. zaskarżył decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wnosząc o jej uchylenie, jak również o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji. Wniósł o wypłatę wyrównania równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie w kwocie 548,20 zł.
Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 121 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 26 marca 2010 r. w sprawie wysokości i warunków przyznawania policjantom równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie, polegające na niewłaściwym naliczeniu wysokości równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie.
W uzasadnieniu skarżący wskazał, że po zwolnieniu ze służby otrzymał różnego rodzaju przysługujące mu należności finansowe. Wszystkie one były wypłacane tak, jak przewiduje art. 121 ust. 1 ustawy o Policji. Wyjątkiem był równoważnik za umundurowanie w kwocie 1813,80 zł. Zgodnie z § 2 ust. 1 ww. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 26 marca 2010 r. policjantowi mianowanemu na stałe wypłaca się w zamian za przedmioty ubioru galowego, wyjściowego i służbowego równoważnik w wysokości określonej w załączniku nr 1 do rozporządzenia. Twierdził, że zgodnie z art. 121 ust. 1 ustawy o Policji powinien otrzymać równoważnik za umundurowanie w kwocie 2362,00 zł. (korpus oficerów Policji, policjant służby prewencji pełniący służbę w komórce ruchu drogowego, mężczyzna).
Skarżący zarzucił, że takie działanie stanowi naruszenie prawa, powołał się przy tym na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 sierpnia 2013 r. sygn. akt I OSK 1972/12, który określił, że art. 121 ust. 1 ustawy o Policji ma charakter ochronno-gwarancyjny.
Skarżący zwrócił uwagę, że przepisy zezwalają na pomniejszenie równoważnika za umundurowanie w ściśle określonych przypadkach. Takie sytuacje są określone jedynie w § 9 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 26 marca 2010 r. w sprawie wysokości i warunków przyznawania policjantom równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie, oraz w § 48 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 maja 2009 r. w sprawie umundurowania policjantów. Prawidłowe odczytanie art. 121 ust. 1 ustawy o Policji powinno skutkować wypłaceniem mu równoważnika za umundurowanie na ostatnio zajmowanym stanowisku, to jest Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego. Przepis ten gwarantuje mu niezmienność innych należności pieniężnych, a nie tylko świadczeń określonych w art. 108 ustawy o Policji. Dodał też, że równoważnik w zamian za umundurowanie został mu obniżony, natomiast równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego został mu wypłacony z zachowaniem wskazywanej zasady, zgodnie z decyzją Komendanta Powiatowego Policji w M. nr [...] z dnia 17 lutego 2020 r., mimo że nie był naczelnikiem, a miał powierzone obowiązki specjalisty.
W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany stanowiska.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz.U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), powołanej dalej jako "p.p.s.a.", stanowi, że kontrola ta, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Uwzględnienie skargi, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów postępowania dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).
Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Dokonując kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia w oparciu o wyżej wskazane kryteria Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem skargi była decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 17 listopada 2020 r. utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji o odmowie wypłaty skarżącemu wyrównania równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie. Podstawą rozstrzygnięć były przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 26 marca 2010 r. w sprawie wysokości i warunków przyznawania policjantom równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie.
Organy orzekające uznały, że w związku z powierzeniem skarżącemu obowiązków na stanowisku specjalisty Zespołu dw. z Przestępczością Gospodarczą Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego KPP w M. przysługuje mu równoważnik określony dla tego stanowiska w załączniku nr 1 do rozporządzenia (lp. 3, mężczyzna, korpus oficerów Policji), który został mu wcześniej wypłacony. Natomiast skarżący utrzymywał, że należy mu się równoważnik w wyższej kwocie określonej załącznikiem nr 1 (lp. 2, mężczyzna, korpus oficerów Policji), ponieważ po powierzeniu nowego stanowiska, powinien on stosownie do treści art. 121 ust. 1 ustawy o Policji zachować dotychczasowe uposażenie i inne należności właściwe dla Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego.
Stan faktyczny sprawy nie był sporny, natomiast podstawą zaskarżenia decyzji organu odwoławczego była niekorzystna dla skarżącego wykładnia art. 121 ust. 1 ustawy o Policji w związku z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 26 marca 2010 r. w sprawie wysokości i warunków przyznawania policjantom równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie, polegające na niewłaściwym naliczeniu wysokości równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie.
Na wstępie należy zwrócić uwagę, że stosownie do art. 60 ust. 1 ustawy o Policji policjant w czasie służby jest obowiązany do noszenia przepisowego munduru i wyposażenia. Zgodnie z art. 70 ust. 1 ustawy o Policji policjant otrzymuje bezpłatne umundurowanie.
Zgodnie z art. 70 ust. 2 tej ustawy minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, określi w drodze rozporządzenia, wysokość i warunki przyznawania równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie, uwzględniając m.in. sposób ustalania wysokości równoważnika; tryb i przypadki przyznawania, zwrotu i zawieszania wypłaty równoważnika (pkt 2 i pkt 3). Zgodnie z § 1 i § 2 ust. 1, ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 26 marca 2010 r. w sprawie wysokości i warunków przyznawania policjantom równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie, polegające na niewłaściwym naliczeniu wysokości równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie, policjantowi mianowanemu na stałe, któremu nie wydano przedmiotów umundurowania określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 maja 2009 r. w sprawie umundurowania policjantów, wypłaca się w zamian za przedmioty ubioru galowego, wyjściowego i służbowego równoważnik pieniężny w wysokości określonej w załączniku nr 1 do rozporządzenia.
Równoważnik, o którym mowa w ust. 1 wypłaca się za okres od dnia 1 kwietnia danego roku kalendarzowego do dnia 31 marca następnego roku, zwany dalej rokiem zaopatrzeniowym. W § 6 i § 7 tego rozporządzenia określono kiedy policjantowi odpowiednio nie przyznaje się równoważnika i kiedy zawiesza się wypłatę równoważnika.
Organ odwoławczy stwierdził w zaskarżonej decyzji, że policjant, któremu powierzono inne niższe stanowisko służbowe nie zachowuje prawo do równoważnika za umundurowanie w dotychczasowej kwocie. Zdaniem organu równoważnik ten nie jest składnikiem uposażenia, o którym mówi art. 121 ust. 1 ustawy o Policji.
Sąd w składzie orzekającym nie podziela tego stanowiska.
Zgodnie z art. 121 ust. 1 ustawy o Policji, w razie urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych oraz w okresie pozostawania bez przydziału służbowego policjant otrzymuje uposażenie zasadnicze, dodatki do uposażenia o charakterze stałym i inne należności pieniężne należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym - z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian, mających wpływ na prawo do uposażenia i innych należności pieniężnych lub na ich wysokość.
Przepis ten wyraźnie stanowi, że w okresie pozostawania bez przydziału służbowego (a taka sytuacja miała miejsce w sprawie) policjant otrzymuje uposażenie zasadnicze, dodatki do uposażenia o charakterze stałym i inne należności pieniężne należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym.
Przepis art. 108 ustawy o Policji wymienia przysługujące policjantowi świadczenia pieniężna i nie zawiera on równoważnika za umundurowanie.
Zdaniem Sądu, przewidziane w art. 121 ust. 1 ustawy o Policji pojęcie "inne należności pieniężne" należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, nie powinno być utożsamiane z pojęciem "świadczeń pieniężnych", o których jest mowa w art. 108 ustawy o Policji.
Skoro ustawodawca w jednej ustawie zdecydował o użyciu w obu cytowanych przepisach innych pojęć – należności i świadczeń, jego zabieg, przy założeniu racjonalnego ustawodawcy, należy uznać za celowy. Gdyby ustawodawca zamierzał w art. 121 ust. 1 ustawy o Policji ograniczyć uprawnienia policjanta w zakresie zachowania prawa do otrzymywanych na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym należności jedynie do świadczeń pieniężnych przewidzianych w art. 108 ustawy, niewątpliwie winien on użyć w przepisie art. 121 ust. 1 ustawy o Policji pojęcia "świadczeń pieniężnych", a nie "należności pieniężnych".
Pojęcie należności pieniężnych i świadczeń pieniężnych nie są pojęciami identycznymi.
W doktrynie, pojęcie świadczenia odnosi się do przedmiotu stosunku zobowiązaniowego, świadczenie polega na określonym zachowaniu się dłużnika (danie, czynienie, nieczynienie, znoszenie). W przypadku świadczenia pieniężnego, przedmiotem zobowiązania jest przekazanie wierzycielowi środków pieniężnych. Natomiast należność pieniężna to uprawnienie wierzyciela do otrzymania świadczenia pieniężnego.
W ocenie Sądu, wolą ustawodawcy nie było rozróżnienie tych pojęć na gruncie doktrynalnym, niemniej jednak użycie w art. 121 ust. 1 ustawy pojęcia "należności" a nie "świadczeń" (wskazanych do katalogu art. 108 ustawy), wskazuje na zamiar ustawodawcy objęcia zakresem normy art. 121 ust. 1 także innych należności niż wskazane w art. 108. Wykładnię taką potwierdza także treść normy art. 105 ust. 1 ustawy o policji, zgodnie z którym uposażenie i inne świadczenia oraz należności pieniężne są płatne bezpośrednio do rąk policjanta. Skoro ustawodawca wskazał w jednej jednostce redakcyjnej przepisu wskazał zarówno na "świadczenia" jak i "należności" pieniężne, pojęcia te nie mogą być uznane za tożsame.
Równoważnik za umundurowanie, który nie został wymieniony w art. 108 ustawy, nie może być uznany za świadczenie pieniężne w rozumieniu tego przepisu, może on być natomiast uznany za należność pieniężną w rozumieniu art. 121 ust. 1 ustawy o Policji.
Podobny pogląd wyrażony został w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 maja 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 1814/18, w którym wskazano, że "równoważnik pieniężny w zamian za umundurowanie stanowi inną należność pieniężną, o której mowa w art. 121 ust. 1 ustawy o Policji. Przepisy rozporządzenia z dnia 26 marca 2010 r. nie przewidują pozbawienia policjanta zwolnionego od zajęć służbowych (bez przydziału służbowego) prawa do równoważnika pieniężnego za umundurowanie. Skoro tak, to tę należność pieniężną należy ustalać biorąc za podstawę ostatnio zajmowane stanowisko służbowe".
Norma art. 121 ust. 1 ustawy o Policji ma charakter gwarancyjny. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 6 czerwca 2019 r. sygn. akt III SA/Gd 247/19, norma art. 121 ust. 1 ustawy z 1990 r. o Policji ma charakter ochronny, gwarantujący policjantowi co do zasady zachowanie prawa do uposażenia w dotychczasowej wysokości w okresie, w jakim nie pełni on obowiązków służbowych w związku z zaistnieniem szczególnych okoliczności wymienionych w tym przepisie.
Stosując wykładnię językową, należy przyjąć, że w zakres pojęcia "innych należności pieniężanach" wchodzą wszelkie należności pieniężne należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, również równoważnik za umundurowanie.
Prawodawca określił przypadki, w których świadczenie w postaci równoważnika może być obniżone. W § 9 rozporządzenia z dnia 26 marca 2010 r. w sprawie wysokości i warunków przyznawania policjantom równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie, przewidziano, że policjantowi, któremu na podstawie przepisów rozporządzenia, o którym mowa w § 1, wydano przedmioty ubioru służbowego w roku zaopatrzeniowym, w którym otrzymał równoważnik, wypłaca się w kolejnym roku zaopatrzeniowym równoważnik pomniejszony o kwotę równą rocznej wartości wydanych przedmiotów, ustaloną według cen z kalkulacji równoważnika obowiązujących w dniu jego wypłaty. W § 48 ust. 4 rozporządzenia Ministra Sprawa Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 maja 2009 r. w sprawie umundurowania policjantów (Dz. U. z 2019 r. Nr 90, poz. 738 ze m.) przewidziano, że policjantom, którzy na podstawie odrębnych przepisów mogą w czasie służby nosić ubranie cywilne, w przypadku utraty przedmiotu lub jego wartości użytkowej można, zgodnie z zasadą określoną w ust. 3 pkt 1, wypłacić równowartość pieniężną odpowiadającego mu przedmiotu umundurowania, obliczoną według aktualnej ceny detalicznej.
Wskazane przypadki należy traktować jako wyjątki - a zatem interpretować je ściśle - od generalnej zasady, że wskazany równoważnik nie podlega obniżeniu. Wykładnia art. 121 ust. 1 ustawy o Policji dokonana przez organy orzekające spowodowała obniżenie tego równoważnika bez podstawy prawnej.
Zdaniem Sądu, argumentacja organów nie znajduje uzasadnienia na gruncie przepisów ustawy o Policji oraz rozporządzenia z dnia 26 marca 2010 r. w sprawie wysokości i warunków przyznawania policjantom równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie. Przepisy rozporządzenia z dnia 26 marca 2010 r. nie przewidują pozbawienia policjanta przeniesionego do dyspozycji przełożonego prawa do równoważnika pieniężnego za umundurowanie. Skoro tak, to tę należność pieniężną należy ustalać biorąc za podstawę ostatnio zajmowane stanowisko służbowe, w przypadku skarżącego stanowisko Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego.
Zasadnie zatem skarżący podnosił, że brak było podstaw, aby ustalić wysokość przedmiotowego równoważnika dla powierzonego mu stanowiska, zajmowanego w dniu 1 kwietnia 2020 r. Skarżący przed zwolnieniem ze stanowiska służbowego i przeniesieniem do dyspozycji Komendanta Powiatowego Policji na podstawie rozkazu personalnego z dnia 25 kwietnia 2019 r. nr [...] zajmował stanowisko Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego, co oznaczało, że przysługiwał mu równoważnik za umundurowanie w kwocie 2.362 zł określony w lp. 2 załącznika nr 1 do cytowanego rozporządzenia z dnia 26 marca 2010 r.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję. Sprawa nie wymaga prowadzenia dalszego postępowania wyjaśniającego i może być rozstrzygnięta przez organ odwoławczy. Organ ponownie rozpatrując sprawę, winien mieć na uwadze poczynione przez Sąd rozważania i przyznać skarżącemu brakującą część równoważnika za umundurowanie, stosownie do dokonanej w uzasadnieniu wyroku wykładni art. 121 ust. 1 ustawy o Policji.
Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w związku ze stanem epidemii, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.) i § 1 pkt 2 zarządzenia nr 49 Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wstrzymania przyjmowania interesantów i ograniczenia obsad kadrowych w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gdańsku w związku z istotnym zagrożeniem zakażenia wirusem SARS-CoV-2.
Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).