Uzasadnienie
A. O. w dniu 6 grudnia 2005 r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na "Dyrektora Oddziału Regionalnego Woskowej Agencji Mieszkaniowej w G. w związku z bezprawnym wstrzymaniem mi wypłaty zwrotu kosztów dojazdu z miejsca zamieszkania do miejsca pełnienia służby, który to zwrot został przyznany na postawie decyzji nr: [...]", zarzucając organowi naruszenie prawa materialnego i procesowego.
W uzasadnieniu skargi skarżący wymienił decyzję Dyrektora Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w G. z dnia 10 lutego 2004 r., nr [...] o przyznaniu mu zwrotu kosztów dojazdu oraz decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Woskowej Agencji Mieszkaniowej w G. z dnia 8 lipca 2004 r., nr [...] o wygaśnięciu poprzednio wymienionej decyzji. Obie decyzje stanowiły rozstrzygnięcia właściwych organów I instancji a ich kopie skarżący załączył do skargi.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w G. wniósł o odrzucenie skargi jako wniesionej po terminie do jej wniesienia albo o jej oddalenie jako nie zasługującej na uwzględnienie, na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej zwana p.p.s.a.).
Sąd pismem z dnia 30 grudnia 2005 r. wezwał skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi przez jednoznaczne wskazanie zaskarżonej decyzji z podaniem jej numeru, daty wydania, organu, który ją wydał; a następnie pismem z dnia 27 lutego 2006 r. wezwał go do oświadczenia czy odwoływał się od decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego Woskowej Agencji Mieszkaniowej w G. z dnia 8 lipca 2004 r., a jeżeli tak to kiedy i do jakiego organu oraz do nadesłania odpisu decyzji organu II instancji. Skarżący nie uzupełnił braków, pomimo że wezwania zostały prawidłowo doręczone i zawierały rygor odrzucenia skargi w przypadku nie zastosowania się do wezwania w terminie 7 dni.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
W niniejszej sprawie należy również uwzględnić art. 52 § 1 p.p.s.a., który przewiduje, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Zatem zasadniczo nie można wnosić skargi na rozstrzygnięcie organu I instancji. Taka skarga zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. podlega odrzuceniu na posiedzeniu niejawnym.
Biorąc pod uwagę okoliczności sprawy Sąd stwierdził, że skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi, o które był wzywany.
Ponadto obie decyzje wymienione w skardze były rozstrzygnięciami organów I instancji i zawierały stosowne pouczenia o możliwości odwołania się. Ponieważ skarżący nie wniósł odwołań, w/w decyzje stały się ostateczne.
W związku z powyższy Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i pkt 6. w związku z art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a odrzucił skargę.