Uzasadnienie
Orzeczeniem z dnia 23 sierpnia 2012 r. nr [...] Komendant Powiatowy Policji, działając na podstawie art. 135 j ust. 1 pkt 3 i art. 134 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2011r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.) uznał nadkom. J. T. - Naczelnika Wydziału Kryminalnego Komendy Powiatowej Policji w K., delegowanego do czasowego pełnienia służby w Komisariacie Policji w P. z powierzeniem obowiązków specjalisty Zespołu Kryminalnego Komisariatu Policji w P. – winnym popełniania czynów z art. 132 ust. 3 pkt 3 oraz art. 132 ust. 1 ustawy o Policji i wymierzył mu karę dyscyplinarną nagany.
J. T. był obwiniony o to, że w dniu 22 grudnia 2011 r. popełnił czyn będący przewinieniem dyscyplinarnym polegającym na niedopełnieniu obowiązków służbowych – nie udokumentował faktu o zapoznaniu się z meldunkiem informacyjnym dotyczącym samowoli budowlanej, do czego był zobowiązany oraz popełnił czyn będący przewinieniem dyscyplinarnym polegającym na nieprzestrzeganiu etyki zawodowej -po zażądaniu od funkcjonariuszy przekazania i ujawnienia źródła uzyskania informacji oraz udostępnienia meldunku dotyczącego samowoli budowlanej, gdzie inwestorem był jego kolega i po zapoznaniu się z treścią meldunku w obecności funkcjonariuszy używał słów nieprzyzwoitych przekraczających dostępne ramy, gdzie stosunek do innego policjanta powinien być oparty na przestrzeganiu zasad poprawnego zachowania.
J. T. w odwołaniu od ww. orzeczenia wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia i uniewinnienie, względnie uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Komendant Wojewódzki Policji orzeczeniem z dnia 28 września 2012r. nr [...], na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 1 i art. 133 ust. 6 ustawy o Policji, utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie.
W uzasadnieniu wskazał, że materiał dowodowy zebrany w postępowaniu przez organ I instancji pozwolił na ustalenie stanu faktycznego oraz na dokonanie oceny zachowania policjanta. Był to materiał wyczerpujący i dający możliwość orzekania w sprawie. Zgodnie z art. 132 ust. 1 i 2 ustawy o Policji policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej, przy czym naruszeniem dyscypliny służbowej jest czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów.
Organ podał, że nadkom. J. T. od dnia 9 marca 2011 r. pełnił obowiązki Naczelnika Wydziału Kryminalnego Komendy Powiatowej Policji w K. i zgodnie z treścią pkt 8 ppkt 2 Karty opisu stanowiska pracy był m.in. zobowiązany do nadzoru nad formami pracy operacyjnej prowadzonymi przez policjantów KPP w K., Komisariatu Policji w P. oraz podległych posterunków. Z treści wyjaśnień J. T. wynika, że znał on swoje obowiązki określone w karcie opisu stanowiska pracy, a z racji zajmowanego stanowiska był zobowiązany do realizacji obowiązków służbowych na podstawie obowiązujących przepisów prawa, w tym regulujących tematykę pracy operacyjnej. W zakresie nadzoru funkcjonalnego treść § 175 ust. 3 Zarządzenia nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia 20 czerwca 2006 r. w sprawie metod i form wykonywania przez Policję czynności operacyjno-rozpoznawczych, dokładnie określa sposób dokumentowania sprawowanego nadzoru, który winien być odnotowany w kartach nadzoru spraw operacyjnych, poszczególnych dokumentach tych spraw lub we właściwych zbiorach zawierających dokumenty oceniające pracę policjantów. Jednocześnie w treści § 173 ust 2 cyt. Zarządzenia określono, że celem nadzoru jest zapewnienie przestrzegania zasad pracy operacyjnej, określonych w zarządzeniu.
Organy obu instancji nie kwestionowały uprawnienia obwinionego do zapoznania się z treścią meldunku informacyjnego sporządzonego do sprawy operacyjnej. Jednak nie można było uwzględnić argumentu skarżącego, że chciał on udokumentować fakt zapoznania się z dokumentem, jednak nie uczynił tego z uwagi na odmowę udostępnienia karty nadzoru teczki zagadnieniowej przez asp. R. F.. Obwiniony mógł o zapoznaniu się z meldunkiem uczynić na nim bezpośrednio adnotację, a w przypadku uniemożliwienia sporządzenia adnotacji przez funkcjonariusza winien, zgodnie z przepisami, sporządzić stosowną dokumentację, wskazując na możliwość naruszenia dyscypliny służbowej. W ocenie organu obwiniony zarzucanym czynem w sposób zawiniony i umyślny naruszył dyscyplinę służbową, bowiem musiał przewidywać możliwość popełnienia przewinienia dyscyplinarnego i godził się na to.
Co do drugiego czynu zarzucanego obwinionemu organ wskazał, iż z racji zajmowanego stanowiska nadkom. J. T. zgodnie z pkt 10 ppkt 3 Karty opisu stanowiska pracy był odpowiedzialny za przestrzeganie zasad etyki zawodowej i budowanie autorytetu Policji, a zgodnie z § 14 załącznika do Zarządzenia nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 roku w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta", "stosunek policjanta do innych policjantów powinien być oparty na przestrzeganiu zasad poprawnego zachowania, poszanowania godności, a także tolerancji w zakresie nienaruszającym porządku prawnego".
Natomiast zachowanie obwinionego, zajmującego stanowisko kierownicze w KPP w K., podczas rozmów ze st. asp. M. J. i asp. R. F. wykroczyło poza ramy określone w cytowanym przepisie Zasad etyki zawodowej policjanta. Obwiniony swoim zachowaniem przekroczył normy poprawnego zachowania i poszanowania godności innych policjantów.
Nie zasługują na uwzględnienie wyjaśnienia obwinionego, że wulgaryzmów użył w stanie wzburzenia, bowiem szczególnie w relacjach z podwładnym przełożony jest zobowiązany do właściwego zachowania i nie powinien nadużywać zajmowanego stanowiska.
Organ odwoławczy odniósł się także do zeznań policjantów wskazując, że zeznania asp. P. P., nadkom. S. Sz. i insp. P. T. stanowią dowody pośrednie w sprawie, natomiast wraz z bezpośrednimi dowodami z zeznań st. asp. M. J. oraz asp. R. F. pozwoliły na uznanie za udowodnione popełnienie przez obwinionego zarzucanych czynów. W kontekście zaś uzyskanych w sprawie dowodów wyjaśnienia obwinionego są niespójne, niewiarygodne i stanowią wyłącznie przyjętą przez policjanta linię obrony, a tym samym nie zasługiwały na uwzględnienie. Organ nie znalazł podstaw do uwzględnienia argumentów obwinionego zarzucającego, iż organ I instancji nie wyjaśnił wszystkich istotnych okoliczności sprawy podając, że okoliczności, które zdaniem skarżącego nie zostały wyjaśnione, nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.
Równocześnie za chybiony uznano zarzut naruszenia art. 134i ust. 4 ustawy o Policji, gdyż czynności wyjaśniające zostały ukończone przed upływem 30 dni.
Organ odwoławczy nie zgodził się również z kwestionowanym przez skarżącego wymiarem kary, bowiem zachowanie obwinionego, oficera Policji, zajmującego stanowisko kierownicze, należało uznać za naganne, podlegające surowszej ocenie. Jednak wymierzając karę dyscyplinarną nagany - która zgodnie z katalogiem kar określonym w art. 134 ustawy o Policji jest najniższą karą dyscyplinarną - jako okoliczności łagodzące wzięto pod uwagę dotychczasową nienaganną służbę policjanta, pozytywną opinię przełożonego oraz wyróżnienia za właściwą realizację powierzonych zadań nagrodami pieniężnymi przez Komendanta Powiatowego Policji w K..
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na orzeczenie nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji J. T. wniósł o jego uchylenie.
Wydanemu rozstrzygnięciu skarżący zarzucił naruszenie:
- 1. art. 135i ust. 1 ustawy o Policji, poprzez jego niezastosowanie polegające na nie wyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności sprawy,
- 2. art. 135l ust. 1 ustawy o Policji, poprzez jego niezastosowanie polegające na nie uzupełnieniu materiału dowodowego przez Organ II instancji, pomimo iż było to niezbędne dla prawidłowego wydania orzeczenia.
W uzasadnieniu skargi wskazał, że w sprawie nie został zebrany wystarczający materiał dowodowy do ustalenia stanu faktycznego. Zarzucał, że w toku postępowania przed organem I instancji nie została wyjaśniona kwestia zainteresowania obwinionego linią brzegową jeziora "S.". Organ II instancji nie zważył na fakt, iż obwiniony wnosił o uzupełnienie materiału dowodowego o dokumenty Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w K. dotyczących zgłoszenia samowoli budowlanej w P. nad linią brzegową jeziora "S.", które miały potwierdzić zasadność podjętych przez obwinionego prób weryfikacji czynności przeprowadzonych przez funkcjonariuszy policji zajmujących się sprawą samowoli budowlanej na jeziorze "S."; jak również o przesłuchanie obwinionego - na okoliczność jego prywatnych zainteresowań linią brzegową jeziora "S.", a tym samym rzekomego naruszenia linii brzegowej tego jeziora.
Zdaniem skarżącego nie został także ustalony stan faktyczny w zakresie zachowania obwinionego w pokoju służbowym nr [...] zajmowanym przez st. asp. M. J. i asp. R. F., w dniu 22 grudnia 2011r. Twierdził, że organ I instancji rozpatrując sprawę po raz drugi był obowiązany do przeprowadzenia konfrontacji obwinionego z st. asp. M. J. i asp. R. F. na okoliczność obu rozmów prowadzonych w dniu 22 grudnia 2011r., w pomieszczeniu służbowym zajmowanym przez wymienionych policjantów. Organ I instancji przeprowadził zalecaną konfrontację, ale stwierdził, że nie wniosła ona nic do sprawy. W odwołaniu zostały wskazane zastrzeżenia odnośnie konfrontacji, dlatego organ II instancji powinien ponownie przeprowadzić konfrontację obwinionego z w/w funkcjonariuszami dążąc do ustalenia faktycznego przebiegu odbytych rozmów obwinionego z funkcjonariuszami.
Skarżący odniósł się do obciążających go zeznań asp. R. F. wskazując, że organ I instancji uznał je za wiarygodne, pomijając całkowicie kwestię jego negatywnego stosunku do obwinionego.
Podniósł także, że organ II instancji nie wskazał jakie dowody stały się podstawą dla poczynionych przez niego konkretnych ustaleń, jak również nie zajął stosownego stanowiska co do wszystkich faktów i dowodów lakonicznie jedynie podając, że określone dowody zostały przeprowadzone.
Zdaniem skarżącego organ odwoławczy bezkrytycznie przyjął ustalenia dokonane przez Komendanta Powiatowego Policji, nie dokonując żadnych samodzielnych ustaleń, w związku z czym należało uznać, że nie rozpoznał merytorycznie i nie rozstrzygnął sprawy, bowiem powtórzył jedynie rozstrzygnięcie organu I instancji.
Podkreślił, że Komendant Wojewódzki Policji wskazując, że: "Zachowanie obwinionego, oficera Policji, zajmującego stanowisko kierownicze, należy uznać za naganne podlegające surowszej ocenie", przedłożył interes społeczny nad indywidualny interes strony. Zachowanie obwinionego jako przełożonego w stosunku do funkcjonariuszy nie było naganne, a tym samym nie może podlegać negatywnej ocenie, surowszej niż w stosunku do innych funkcjonariuszy.
W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej odrzucenie z uwagi na przekroczenie terminu do jej wniesienia. Zaskarżone orzeczenie doręczono w dniu 5 października 2012 r. skarżącemu, a w dniu 10 października 2012 r. – obrońcy skarżącego. Skarga została nadana w urzędzie pocztowym w dniu 9 listopada 2012 r., czyli z naruszeniem zawitego terminu do skutecznego jej rozpoznania przez sąd. Ponadto organ odniósł się także do zarzutów skargi wskazując, że skarżący pominął dokonanie, na podstawie postanowienia z dnia 4 lipca 2012 r. Komendanta Powiatowego Policji, zmiany treści zarzutów stawianych obwinionemu w postępowaniu dyscyplinarnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W pierwszej kolejności należało odnieść się do wniosku organu o odrzucenie skargi.
Zgodnie z art. 138 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tj. Dz. U. z 2011 r. nr 287, poz.1687 ze zm.) od orzeczenia oraz postanowienia kończącego postępowanie dyscyplinarne policjantowi przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
Przepis art. 135f ust. 6 ustawy o Policji stanowi, że orzeczenia, postanowienia, zawiadomienia i inne pisma, wydane w toku postępowania dyscyplinarnego, doręcza się obwinionemu oraz obrońcy, jeżeli został ustanowiony. W razie doręczenia obwinionemu i obrońcy w różnych terminach pisma, od którego przysługuje odwołanie lub zażalenie, termin do złożenia odwołania lub zażalenia liczy się od dnia doręczenia, które nastąpiło wcześniej.
Tak więc orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji powinno być – zgodnie z przywołanym przepisem- doręczone i skarżącemu (obwinionemu) i jego obrońcy (którym w niniejszym przypadku jest adwokat).
Jednakże – co wyraźnie wynika z cytowanego przepisu – od dnia wcześniejszego doręczenia liczy się termin na wniesienie odwołania lub zażalenia, nie zaś skargi do sądu administracyjnego.
Zgodnie z art. 135 p ust. 1 ustawy o Policji w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego, dotyczące wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych.
Art. 140 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz. U. nr 89, poz.555 ze zm.) stanowi, że (...), orzeczenia, zarządzenia, zawiadomienia i odpisy, które ustawa nakazuje doręczać stronom, doręcza się również obrońcom, pełnomocnikom i ustawowym przedstawicielom, a art. 445 § 1 k.p.k.- że termin do wniesienia apelacji (...) biegnie dla każdego uprawnionego od daty doręczenia mu wyroku z uzasadnieniem.
Jan Grajewski w Komentarzu aktualizowanym do art. 445 Kodeksu postępowania karnego wskazuje: "Z aprobatą odnieść się należy do poglądu, że w wypadku gdy wniosek o sporządzenie na piśmie uzasadnienia wyroku złożył osobiście oskarżony oraz jego obrońca, któremu następnie odpis wyroku doręczono później niż oskarżonemu, termin do wniesienia przez oskarżonego apelacji od wyroku sądu rejonowego liczy się od daty doręczenia wyroku z uzasadnieniem obrońcy (por. SN VI KZP 8/80, OSNKW 1980, nr 5-6, poz. 43). W związku z powyższym stanowiskiem sformułowano w literaturze trafne ustalenie interpretacyjne: "jeżeli wyrok z uzasadnieniem zostanie doręczony oskarżonemu i jego obrońcy w różnym czasie, to termin do wniesienia apelacji biegnie zarówno dla oskarżonego, jak i dla jego obrońcy od daty późniejszego doręczenia""(publ. LEX/el.2012).
W ocenie Sądu w sytuacji, gdy istnieje obowiązek doręczenia orzeczenia kończącego postępowanie dyscyplinarne i obwinionemu i jego obrońcy (będącego jednocześnie adwokatem), w sytuacji doręczenia obrońcy takiego orzeczenia w terminie późniejszym, niż obwiniony, mając na uwadze art. 445 § 1 k.p.k., termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego przez obwinionego policjanta na to orzeczenie należy liczyć od doręczenia orzeczenia obrońcy jako także uprawnionemu do otrzymania orzeczenia, a nie od dnia doręczenia orzeczenia obwinionemu (tak też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 13 lutego 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 2054/06 (publ. LEX nr 318275).
Skoro zaskarżone orzeczenie obrońcy (pełnomocnikowi) skarżącego doręczono w dniu 10 października 2012 r., a skarga została nadana w urzędzie pocztowym w dniu 9 listopada 2012 r., skarga została wniesiona w terminie.
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Kwestia odpowiedzialności dyscyplinarnej policjantów uregulowana jest w rozdziale 10 ustawy o Policji "Odpowiedzialność dyscyplinarna i karna policjantów".
Zgodnie z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej.
Naruszeniem dyscypliny służbowej jest czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów (art. 132 ust. 2 ustawy o Policji).
Naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa (art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji).
Skarżącemu postawiono dwa zarzuty- jeden dotyczył popełnienia przewinienia dyscyplinarnego będącego naruszeniem dyscypliny służbowej, drugi- nieprzestrzegania zasad etyki zawodowej.
Podkreślenia wymaga, że w toku postępowania dyscyplinarnego toczącego się wobec skarżącego zostało wydane orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 30 maja 2012 r., które uchyliło orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji z dnia 26 kwietnia 2012 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W orzeczeniu tym organ stwierdził, że przesłanką uchylenia orzeczenia organu I instancji było nieprawidłowe określenie czynów zarzucanych policjantowi z jednoczesnym uznaniem winy za jego popełnienie. Organ orzekający, kwalifikując czyn opisany w pkt 2 m.in. z § 12 załącznika do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji - Zasad etyki zawodowej policjanta - nie udowodnił, by działanie obwinionego cechowało wykorzystanie zawodu lub informacji dla celów prywatnych. Pominięto wyjaśnienia obwinionego, że E. S. zna jedynie jako mieszkańca P. i nie uprawdopodobniono, by obwiniony miał zamiar wykorzystywać uzyskane informacje do celów prywatnych.
Organ odwoławczy wskazał jednak, że choć skarżący posiadał uprawnienia do nadzorowania każdej formy pracy operacyjnej prowadzonej przez policjantów KPP w K., to z akt nie wynika, by realizował nadzór w celu zapewnienia przestrzegania zasad pracy operacyjnej przez funkcjonariuszy oraz by udokumentował fakt realizowania uprawnień.
Organ uznał, że należy przeprowadzić konfrontację obwinionego z funkcjonariuszami M. J. i R. F. na okoliczność obu rozmów w dniu 22 grudnia 2012 r. w celu wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności zdarzenia objętego zarzutami przedstawionymi funkcjonariuszowi, w tym w jaki sposób obwiniony uzyskał informację o wpływie meldunku i o czynnościach służbowych w/w policjantów.
Organ I instancji -ponownie rozpatrując sprawę - przesłuchał funkcjonariuszy Policji – P. P., R. F., M. J., byłego policjanta G. D., inspektora nadzoru budowlanego R. B., E. S., przeprowadził konfrontację skarżącego z R. F., M. J. i P. P..
Po przeprowadzeniu tych dowodów doszło do zmiany postawionych skarżącemu zarzutów w postępowaniu dyscyplinarnym - postanowieniem Komendanta Powiatowego Policji w z dnia 4 lipca 2012 r., z którym skarżący zapoznał się i złożył wyjaśnienia jako obwiniony.
Zaskarżonym skargą orzeczeniem utrzymano w mocy orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji w o uznaniu skarżącego winnym zarzucanego czynu i wymierzającego karę dyscyplinarną.
Popełnienie przez skarżącego czynu, o jaki był obwiniony – przewinienia dyscyplinarnego polegającego na niedopełnieniu obowiązków służbowych przez nieudokumentowanie, po otrzymaniu do wglądu meldunku informacyjnego, tego faktu w zakresie zapoznania się z tym dokumentem, do czego skarżący był zobowiązany, było niewątpliwe w świetle zgromadzonych dowodów. W istocie rzeczy już w toku wcześniej prowadzonego postępowania dyscyplinarnego fakt ten nie budził wątpliwości.
Organ wskazał, że skarżący znał swoje obowiązki wynikające z karty opisu stanowiska pracy oraz przepisy prawa, w tym przepisy regulujące pracę operacyjną. Sprawowany nadzór winien być odnotowywany w kartach nadzoru spraw operacyjnych, poszczególnych dokumentach tych spraw lub właściwych zbiorach zawierających dokumenty oceniające pracę policjantów, a celem nadzoru jest zapewnienie przestrzegania zasad pracy operacyjnej. Za prawidłowe należy uznać stanowisko organu, że skarżący miał możliwość udokumentowania faktu zapoznania się z dokumentem bezpośrednio po zdarzeniu, a w przypadku gdyby podwładny uniemożliwił skarżącemu uczynienie takiej adnotacji skarżący powinien sporządzić w tym zakresie stosowną dokumentację. Z powyższego stanu faktycznego organ wyciągnął prawidłowy wniosek, że nie może w tej sytuacji być mowy o niezamierzonym braku działania skarżącego. Organ odwoławczy wskazał, że skarżący naruszył dyscyplinę służbową w sposób zawiniony i umyślny, bowiem musiał przewidywać możliwość popełnienia przewinienia dyscyplinarnego i na to się godził.
Podkreślenia wymaga, że organ nie kwestionował prawa skarżącego do otrzymania do wglądu meldunku operacyjnego.
Niewątpliwe było również, na podstawie zebranego materiału dowodowego, popełnienie przez skarżącego drugiego z zarzucanych mu czynów- będącego przewinieniem dyscyplinarnym, polegającym na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej.
Zasady etyki zawodowej policjanta reguluje Zarządzenie nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta" (Dz. Urz. KGP 2004.1.3). Zgodnie z §14 załącznika do w/w zarządzenia stosunek policjanta do innych policjantów powinien być oparty na przestrzeganiu zasad poprawnego zachowania, poszanowania godności, a także tolerancji w zakresie nie naruszającym porządku prawnego. Skarżący po zażądaniu informacji dotyczących samowoli budowlanej, w której inwestorem był jego kolega używał wulgaryzmów, które w zarzutach określone zastały jako "słowa nieprzyzwoite wykraczające poza przyjęte ramy". Tego rodzaju zachowania nie można postrzegać za mieszczące się w ramach "zasad poprawnego zachowania".
Skarżącemu wymierzono karę dyscyplinarną nagany.
Jest to kara przewidziana w art. 134 pkt 1 ustawy o Policji. Oznacza ona, zgodnie z art. 134 a ustawy o Policji, wytknięcie ukaranemu przez przełożonego dyscyplinarnego niewłaściwego postępowania.
Nie można uznać, by wymierzona skarżącemu kara była nadmierna lub zbyt surowa- kara nagany jest karą najłagodniejszą w katalogu kar dyscyplinarnych.
Należy mieć też na względzie, że za dwa popełnione przewinienia dyscyplinarne skarżącemu wymierzono jedną karę dyscyplinarną- najłagodniejszą, mimo że w przypadku popełnienia kilku przewinień dyscyplinarnych można wymierzyć - zgodnie z art. 134g ust. 2 ustawy o Policji - jedną karę dyscyplinarną, ale odpowiednio surowszą.
Organ miał na względzie treść art. 134 h ustawy o Policji, z którego wynika że wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia – uwzględnił kwestie związane z okolicznościami popełnienia przewinień dyscyplinarnych, ich skutki, naruszenie ciążących na skarżącym obowiązków, jego zachowanie przed popełnieniem przewinień dyscyplinarnych, dotychczasowy przebieg służby, pozytywną opinię przełożonego, wyróżnianie za realizowanie zadań. Organ miał też na uwadze, że zachowanie skarżącego – oficera Policji, zajmującego stanowisko kierownicze należy uznać za naganne i podlegające surowszej ocenie.
Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać trzeba, że zarzut dotyczący niewyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy przez organ odwoławczy i nie uzupełnienie materiału dowodowego przez ten organ jest chybiony. Zarzut dotyczył naruszenia art. 135i ust. 1 ustawy o Policji, który stanowi, że rzecznik dyscyplinarny, po przeprowadzeniu czynności dowodowych i uznaniu, że zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności sprawy, zapoznaje obwinionego z aktami postępowania dyscyplinarnego oraz naruszenia art. 135l ust.1 ustawy o Policji, który stanowi, że w postępowaniu odwoławczym rozpoznanie sprawy następuje na podstawie stanu faktycznego ustalonego w postępowaniu dyscyplinarnym. Jeżeli jest to potrzebne do prawidłowego wydania orzeczenia, wyższy przełożony dyscyplinarny może uzupełnić materiał dowodowy, zlecając rzecznikowi dyscyplinarnemu prowadzącemu postępowanie dyscyplinarne wykonanie czynności dowodowych, określając ich zakres.
Nie można podzielić poglądu o naruszeniu przywołanych przepisów. Wbrew stanowisku skarżącego nie było potrzeby uzupełnienia postępowania dowodowego.
Kwestia zainteresowania skarżącego linią brzegową jeziora "S." została wyjaśniona w sposób wystarczający- skarżący sam wskazywał na prywatne zainteresowanie tą kwestią, a organ w tym zakresie przyjął okoliczności wskazywane przez skarżącego w toku przesłuchania w dniu 5 kwietnia 2012 r. – zainteresowanie hydrobudownictwem. Skarżący we wniosku o uzupełniające przesłuchanie go na okoliczność jego prywatnych zainteresowań linią brzegową jeziora "S.", a tym samym "rzekomego naruszenia linii brzegowej tego jeziora" wskazał na swoje zainteresowanie zbiornikami wodnymi, ich infrastrukturą, czyli na okoliczności takie, jak przyjęte przez organ.
Skarżącemu nie postawiono zarzutu związanego z zasadnością "podjętych przez obwinionego prób weryfikacji czynności przeprowadzonych przez funkcjonariuszy policji zajmujących się sprawą samowoli budowlanej na jeziorze "S." a tym samym rzekomego naruszenia linii brzegowej tego jeziora", a w związku z tymi okolicznościami miał być uzupełniony materiał dowodowy o dokumenty Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w K..
Materiał dowodowy powinien być uzupełniany jedynie w sytuacji braku wyjaśnienia lub niedostatecznego wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności, co w niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, nie miało miejsca.
Nie było też potrzeby ponownego przeprowadzania konfrontacji między skarżącym a M.. J. i R. F.. Podkreślenia wymaga, że organ odwoławczy wskazał na konieczność przeprowadzenia takiej konfrontacji w sytuacji, gdy zarzuty postawione skarżącemu miały inną, szerszą treść. Skarżący w skardze powołał się na podniesione w odwołaniu zarzuty dotyczące konfrontacji – jednak dotyczą one kwestii wyjaśnienia (czy też braku wyjaśnienia) kwestii uzyskania przez skarżącego informacji o czynnościach służbowych policjantów i kwestii sposobu uzyskania przez skarżącego informacji o meldunku informacyjnym. Były to co prawda okoliczności wskazywane w orzeczeniu organu odwoławczego, jednak przed zmianą stawianych skarżącemu zarzutów i nie mające później z nimi związku.
Wbrew stanowisku skarżącego organ odniósł się w uzasadnieniu orzeczenia do zebranego materiału dowodowego wskazując, na jakich dowodach się oparł i dlaczego dał im wiarę.
Zarzut skargi dotyczący dania przez organ wiary świadkowi R. F., niechętnemu skarżącemu, nie zaś wyjaśnieniom skarżącego należy uznać za bezzasadny. Organ wskazał, w jakim zakresie dał wiarę wyjaśnieniom skarżącego, a w jakim odmówił dania wiary jego wyjaśnieniom, i z jakiego powodu. Co do zasady organ wyjaśnieniom skarżącego odmówił waloru wiarygodności, w szczególności w kontekście wykazania, że są niezgodne z prawdą. Organ – zasadnie – uznał, że nie można oprzeć się na twierdzeniach skarżącego choćby z tego względu, że twierdził, iż zna E. S., ale jedynie jako mieszkańca P., gdy tymczasem sam E. S. zeznał, że skarżący jest jego kolegą, są po imieniu i w ciągu ostatnich trzech lat około 40 razy uczestniczyli wspólnie w zlotach motocyklowych. Tak więc organ ocenił wiarygodność wyjaśnień skarżącego w kontekście całości zebranego materiału dowodowego.
Należy zgodzić się z poglądem organu, że zachowanie skarżącego, oficera Policji, zajmującego stanowisko kierownicze należy uznać za podlegające surowszej ocenie. Zdaniem skarżącego organ w tym zakresie przedłożył interes społeczny nad indywidualny interes strony. W ocenie Sądu funkcjonariusz Policji – oficer Policji, przełożony - powinien być dla innych funkcjonariuszy, w szczególności podwładnych, przykładem i wzorem do naśladowania. Tak więc stanowiska organu, że od skarżącego jako oficera i przełożonego można oczekiwać więcej niż od innych funkcjonariuszy nie można postrzegać w kategoriach "przedłożenia interesu społecznego nad indywidualny interes strony", a należy uznać je za obowiązujący wzorzec dokonywania oceny osób piastujących funkcję czy stanowisko.
Mając na uwadze powyższe Sąd, nie podzielając zarzutów skargi i nie stwierdzając naruszenia prawa materialnego i procesowego, mających wpływ na wynik sprawy, oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.