Uzasadnienie
Wniosek o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych został złożony przez J. W. w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 3 sierpnia 2016 r., nr [...], sygn. akt III [...].
Postanowieniem z dnia 7 grudnia 2016 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku uwzględnił w całości wniosek, przyznając skarżącemu J. W. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W postanowieniu wskazano, że z sytuacji majątkowej i możliwości płatniczych skarżącego wynika, że spełnia on ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym.
Odpis postanowienia wraz z pouczeniem został skarżącemu doręczony w dniu 27 grudnia 2016 r. W dniu 2 stycznia 2017 r. skarżący od wyżej wskazanego postanowienia wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku sprzeciw, nazwany "zażaleniem", składając go osobiście w siedzibie sądu.
W sprzeciwie wskazał, że zaskarża postanowienie referendarza w części dotyczącej uzasadnienia, w którym powinno być ujęte, że postanowienie to jest prawną kontynuacją postanowienia tutejszego sądu ze sprawy o sygn. akt III SA/Gd 563/15 oraz III SA/Gd 564/15.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
W obecnym stanie prawnym zasadą jest, zgodnie z art. 258 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718), że czynności w zakresie przyznania prawa pomocy wykonuje referendarz sądowy.
W myśl art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. do czynności, o których mowa w § 1, należy wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień o przyznaniu, cofnięciu, odmowie przyznania prawa pomocy albo umorzeniu postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy.
Zgodnie z art. 259 § 1 p.p.s.a., od postanowienia wydanego przez referendarza sądowego przysługuje stronie sprzeciw, który należy wnieść w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia.
Zgodnie z art. 260 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego, o którym mowa w art. 258 § 2 pkt 7, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 3 p.p.s.a.).
Skarżący w niniejszej sprawie wniósł sprzeciw (nazwany zażaleniem) w terminie, o jakim mowa w art. 259 § 1 p.p.s.a., wobec czego sprzeciw ten podlega rozpoznaniu na zasadach określonych art. 260 p.p.s.a.
W ocenie Sądu rozpoznającego sprzeciw zaskarżone postanowienie oraz jego uzasadnienie jest niewadliwe.
Uzasadniając zaskarżone postanowienie referendarz dokonał oceny spełnienia przesłanek z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., dotyczących możliwości przyznania prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym. Oceny tej dokonano prawidłowo i nie kwestionuje jej także skarżący, jak również nie kwestionuje on merytorycznego rozstrzygnięcia, przyznającego mu zwolnienie od kosztów sądowych.
Wbrew stanowisku skarżącego rozpoznanie przez referendarza sądowego wniosku o przyznanie prawa pomocy, dotyczącego zwolnienia od kosztów sądowych w konkretnej sprawie nie jest i nie może być kontynuacją innej sprawy, w której stroną był także skarżący. Rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy związane jest z rozstrzygnięciem tylko i wyłącznie tego właśnie wniosku strony, złożonego w konkretnej sprawie.
Wobec powyższego Sąd, nie znajdując podstaw do podzielenia stanowiska zawartego w sprzeciwie, na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a. zaskarżone postanowienie utrzymał w mocy.