Uzasadnienie
Sejmik Województwa [...] w dniu 28 maja 2012 r. wydał uchwałę nr [...] w sprawie podziału województwa na obwody łowieckie (Dz. Urz. Woj. [...] z 2012 r., poz. [...] ze zm.). Szczegółowy wykaz obwodów łowieckich wraz z opisem ich granic i powierzchni zawarty został w złączniku nr 1 do uchwały. Graficzny przebieg obwodów przedstawiono na mapie topograficznej stanowiącej załącznik nr 2. Rejestr powierzchniowy obwodów stanowi załącznik nr 3.
Jako podstawę prawną wydania uchwały wskazano art. 18 pkt 1 oraz art. 20 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (t.j.: Dz. U. z 2001 r., nr 142, poz. 1590 ze zm.) w związku z art. 27 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie (Dz. U. z 2005 r., nr 127, poz. 1066 ze zm.).
J. S. pismem z 4 grudnia 2019 r. za pośrednictwem Sejmiku Województwa [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę, w której domagał się stwierdzenia nieważności opisanej wyżej uchwały w części dotyczącej włączenia do obwodu łowieckiego nr 100 jego nieruchomości oraz zasądzenia na jego rzecz kosztów postępowania. Jednocześnie ze skargą złożył on do organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Sejmik Województwa [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu.
Zgodnie z art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 486), zwanej dalej u.s.w., każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przepisem aktu prawa miejscowego, wydanym w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu organu samorządu województwa, który wydał przepis, do usunięcia naruszenia - zaskarżyć przepis do sądu administracyjnego.
Powołane wyżej brzmienie przepisu art. 90 ust. 1 u.s.w. - obowiązujące do dnia 1 czerwca 2017 r. - ma zastosowanie w niniejszej sprawie z uwagi na treść art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 935), która weszła w życie 1 czerwca 2017 r. Przepis ten stanowi, że przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., w brzmieniu sprzed nowelizacji, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W myśl art. 52 § 3 p.p.s.a. jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa.
W konsekwencji, w okolicznościach niniejszej sprawy, w której kwestionowaną uchwałę podjęto w dniu 28 maja 2012 r., skargę należało poprzedzić wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa.
Zgodnie z powołanymi przepisami, w tym art. 90 ust. 1 u.s.w., warunkiem dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na uchwałę organu samorządu województwa podjętą przed dniem 1 czerwca 2017 r. jest uprzednie bezskuteczne wezwanie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego jej postanowieniami. Wezwanie takie może być wniesione w każdym czasie, ale dopiero jego dokonanie otwiera drogę do sądowej kontroli aktu administracyjnego. Instytucja wezwania do usunięcia naruszenia prawa (stanowiąca surogat środka zaskarżenia) nie ma wyłącznie charakteru formalnego, lecz ma umożliwiać kompetentnemu organowi województwa, który podjął kwestionowany akt, wyeliminowanie z obrotu prawnego takich unormowań zawartych w uchwale, które w świetle obowiązującego, obiektywnego porządku prawnego, naruszają interes prawny lub uprawnienie podmiotu wzywającego do usunięcia naruszenia prawa. Czynność wezwania do usunięcia naruszenia prawa nie może mieć jedynie charakteru formalnego, a musi dawać sejmikowi województwa rzeczywistą możliwość odniesienia się do indywidualnie zgłoszonych zarzutów.
Wniesienie skargi do sądu administracyjnego na uchwałę organu województwa bez wyczerpania trybu uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia skutkuje odrzuceniem skargi przez ten sąd jako niedopuszczalnej, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Z akt sprawy wynika, że J. S. wysłał do organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, jednocześnie wnosząc skargę. Wezwanie i skarga znajdowały się w jednej kopercie (k. akt 3-5).
Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 sędziów z 27 czerwca 2016 r., sygn. akt I FPS 1/16, jednoznacznie wskazał, że przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. należy rozumieć w ten sposób, że w przypadku skargi na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 tej ustawy, skargę można wnieść najwcześniej następnego dnia po dniu wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, nie czekając na doręczenie odpowiedzi organu na to wezwanie.
Wniesienie wezwania i skargi w tym samym dniu – jak to ma miejsce w niniejszej sprawie, należy zatem zakwalifikować jako niezgodne z art. 52 § 3 p.p.s.a. Wskazany przepis wyraźnie bowiem stanowi, że skargę można wnieść po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa.
W konsekwencji, w świetle treść art. 90 u.s.w. (w brzmieniu przed nowelizacją) stwierdzić należy, że skarżący nie spełnił wymogu wyczerpania trybu, o jakim mowa w tym przepisie – co stanowi jedną z przesłanek formalnych dopuszczalności skargi na przepisy prawa miejscowego podjęte przez sejmik województwa w sprawie z zakresu administracji publicznej.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., skargę odrzucił.
O zwrocie wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.