Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 8 lutego 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę M. J. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącej w dniu 30 marca 2018 r. (potwierdzenie odbioru, k. 29).
Wnioskiem z dnia 6 kwietnia 2018 r., złożonym na urzędowym formularzu PPF w dniu 30 kwietnia 2018 r. (data stempla pocztowego), skarżąca zwróciła się przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że rozpoznanie wniosku skarżącej o zwolnienie od kosztów sądowych jest zbędne.
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja organu, którą przyznano skarżącej świadczenie pieniężne z pomocy społecznej na zakup posiłku lub żywności.
Przepis zawarty w art. 239 § 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), stanowi, że nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej.
Powyższe oznacza, że skarżąca jest w niniejszej sprawie ustawowo zwolniona od ponoszenia kosztów sądowych i nie ma obowiązku ich uiszczania na żadnym etapie postępowania sądowoadministracyjnego.
Zgodnie z art. 249a p.p.s.a., jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
Z tego względu referendarz sądowy, na podstawie art. 249a w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji postanowienia.
Przechodząc do rozpoznania wniosku skarżącej o ustanowienie pełnomocnika wskazać należy, że okoliczność, iż korzysta ona z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych ma istotne znaczenie z punktu widzenia przesłanek, w świetle których należy dokonać oceny zasadności wniesionego przez stronę żądania. Zastosowanie w niniejszej sprawie będą miały przepisy o przyznaniu prawa pomocy w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy. O odpowiednim ich stosowaniu stanowi bowiem art. 262 p.p.s.a.
W myśl art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym, obejmującym ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika, następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Ustanowienie dla strony profesjonalnego pełnomocnika wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to pełnomocnika ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 p.p.s.a.).
Z oświadczenia skarżącej o jej stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, iż skarżąca prowadzi sama gospodarstwo domowe, nie posiada żadnego majątku –mieszkanie komunalne o powierzchni 39,62 m2 zajmuje bez tytułu prawnego, oczekuje na przyznanie lokalu socjalnego, źródłem jej utrzymania jest zasiłek stały w kwocie 462,37 zł oraz emerytura w kwocie 7,76 zł, korzysta także z pomocy w formie dodatku mieszkaniowego w kwocie 115,99 zł oraz energetycznego w kwocie 11,22 zł. Skarżąca ponosi opłaty za czynsz w kwocie 55,17 zł miesięcznie oraz za energię elektryczną, którą zużywa także do ogrzewania w wysokości 300 zł miesięcznie. Nadto na zakup koniecznych leków przeznacza kwotę 100 zł miesięcznie. Skarżąca posiada zadłużenie w wysokości około 50.000 zł z tytułu opłat za mieszkanie.
W tym stanie sprawy, referendarz sądowy uznał, że skarżąca wykazała, że nie ma realnych możliwości poniesienia kosztów pełnomocnika z wyboru i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 2 sentencji postanowienia.