Uzasadnienie
Decyzją z dnia 15 września 2016 r. nr [...] Starosta [...] działając na podstawie art. 102 ust. 1 punkt 4, art. 102 ust. 1c, art. 102 ust. 1d oraz art. 102 ust. 1e ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 627 ze zm., dalej również jako "ustawa") w związku z art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej w skrócie jako "k.p.a.") orzekł o zatrzymaniu W. K. prawa jazdy kategorii B nr [...], wydanego dnia 17 maja 2016 r. na druku [...], na okres 6 miesięcy, to jest od dnia 19 czerwca 2016 r. do dnia 19 grudnia 2016 r. włącznie. Decyzji tej na podstawie art. 102 ust. 1c ustawy o kierujących pojazdami nadano rygor natychmiastowej wykonalności.
W uzasadnieniu decyzji wskazano, że Komenda Miejska Policji w [...] działając w oparciu o art. 135 ust. 1 punkt 1a lit. a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.) w dniu 19 czerwca 2016 r. zatrzymała W. K. dokument prawa jazdy w związku z kierowaniem pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h w obszarze zabudowanym. Dokument prawa jazdy trafił do Wydziału Komunikacji Starostwa Powiatowego w W. Dnia 24 czerwca 2016 r. Wydział Komunikacji zwrócił się do Komendy Miejskiej Policji w [...] z zapytaniem czy sprawa dotycząca kierowania pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym została przekazana do rozpatrzenia do Sądu Rejonowego w [...]. Tego samego dnia wszczęto postępowanie w sprawie wydania decyzji administracyjnej o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 102 ust. 1 punkt 4 ustawy o kierujących pojazdami.
Dnia 4 lipca 2016 r. do Wydziału Komunikacji Starostwa Powiatowego w W. wpłynęło zawiadomienie nr [...] z Komendy Powiatowej Policji w S. z informacją, iż W. K. w dniu 23 czerwca 2016 r. kierował pojazdem w okolicznościach, o których mowa w art. 102 ust. 1 d ustawy o kierujących pojazdami.
W związku z powyższym pismem z dnia 12 lipca 2016 r. poinformowano stronę, że decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy zostanie wydana na okres 6 miesięcy, zgodnie z art. 102 ust. 1d ustawy o kierujących pojazdami.
W dniu 12 września 2016 r. Komenda Miejska Policji w [...] poinformowała ww. Wydział Komunikacji, iż w powyższej sprawie przeprowadziła czynności wyjaśniające (sygn. akt. [...]), a po ich zakończeniu materiały sprawy wraz z wnioskiem o ukaranie strony zostały przesłane do Sądu Rejonowego w [...] celem rozstrzygnięcia.
W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał ponadto, że okres, o którym mowa w ust. 1c i 1d ustawy o kierujących pojazdami, oblicza się na zasadach określonych w k.p.a., przy czym dla ustalenia początku okresu jest właściwa data zwrotu dokumentu do organu właściwego w sprawach wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami, a w przypadku zatrzymania prawa jazdy w trybie art. 135 ust. 1 punkt 1a ustawy - Prawo o ruchu drogowym - data tej czynności. Jeżeli w chwili wydawania decyzji, o której mowa w ust. 1 punkt 4 lub 5, prawo jazdy było już w posiadaniu starosty z innego tytułu, okres zatrzymania prawa jazdy liczy się od dnia wydania tej decyzji (art. 102 ust. 1e ustawy o kierujących pojazdami). Poinformowano również, że zwrot zatrzymanego prawa jazdy następuje po ustaniu przyczyny zatrzymania na wniosek złożony przez stronę oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej (art. 102 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami).
W. K. złożył odwołanie od decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji domagając się jej uchylenia. Rozstrzygnięciu zarzucił niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy.
Decyzją z dnia 28 listopada 2016 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji w mocy, uznając ją za zgodną z prawem. Kolegium przytoczyło i omówiło treść art. 102 ust. 1 punkt 4 ustawy o kierujących pojazdami oraz art. 135 ust. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym wskazując następnie, iż w rozpatrywanej sprawie wystąpiła przesłanka zatrzymania prawa jazdy.
Kolegium wyjaśniło, że do organu pierwszej instancji wpłynęła informacja z Komendy Miejskiej Policji w [...] o przekroczeniu przez skarżącego dopuszczalnej prędkości o 58 km/h. Zdarzenie miało miejsce w dniu 19 czerwca 2016 r. Prawo jazdy kierującego zostało zatrzymane. W dniu 4 lipca 2016 r. do organu pierwszej instancji wpłynęła informacja Komendy Powiatowej Policji w S. o tym, że skarżący w dniu 23 czerwca 2016 r. kierował pojazdem w okolicznościach, o których mowa w art. 102 ust. 1d ustawy o kierujących pojazdami. Przepis ten stanowi, że jeżeli osoba kierowała pojazdem pomimo wydania decyzji administracyjnej o zatrzymaniu jej prawa jazdy na podstawie ust. 1 punkt 4 lub 5 albo zatrzymania prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 punkt 1a ustawy - Prawo o ruchu drogowym, starosta wydaje decyzję administracyjną o przedłużeniu okresu, na który zatrzymano prawo jazdy, do 6 miesięcy. Jeżeli decyzja, o której mowa w ust. 1c (o zatrzymaniu prawa jazdy na okres 3 miesięcy), nie została jeszcze wydana, starosta wydaje tę decyzję na okres 6 miesięcy.
W tym stanie rzeczy, w świetle cytowanych wyżej przepisów prawa, organ pierwszej instancji nie miał innej możliwości jak tylko wydać decyzję w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy na okres 6 miesięcy, którego początkiem jest dzień złożenia oświadczenia o utracie dokumentu przez skarżącego.
Odnosząc się do zarzutów kierującego Kolegium wyjaśniło, że podstawą wydania decyzji, o której mowa w art. 102 ust. 1 punkt 4 ustawy o kierujących pojazdami jest informacja o przekroczeniu dopuszczalnej prędkości przez kierującego. Ani starosta, ani kolegium nie posiadają uprawnień do badania okoliczności zdarzenia drogowego i prawidłowości postępowania organów kontroli ruchu drogowego, ponieważ w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 102 ust. 1 punkt 4 ustawy o kierujących pojazdami organy administracyjne nie ustalają winy kierowcy. W szczególności organ nie ustala tego, czy pomiar prędkości był prawidłowy, czy urządzenie było dopuszczone do obrotu, posiadało odpowiednie certyfikaty itp. Dla wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy nie jest także konieczne, aby sprawca wykroczenia ukarany został za swój czyn prawomocnym orzeczeniem sądowym. Dla postępowania w sprawie zatrzymania prawa jazdy przez starostę doniosłym jest wyłącznie fakt przekroczenia dopuszczalnej prędkości przez kierującego, co w przedmiotowej sprawie miało miejsce.
W. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. Decyzji organu odwoławczego skarżący zarzucił wadliwość polegającą na uznaniu za prawidłowy pomiaru prędkości wykonanego urządzeniem nieposiadającym legalizacji. W uzupełnieniu skargi skarżący podniósł, iż miernik prędkości nie spełnia przepisów zawartych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 17 lutego 2014 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać przyrządy do pomiaru prędkości pojazdów w ruchu drogowym, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych, to jest § 5 ust. 1, 2, 3, § 6 ust. 1 i 2, § 9 ust. 1 punkt 1 i punkt 2 oraz § 17 ust. 1 punkt 1 i 2 oraz ust. 3.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swojego stanowiska. Uzupełniająco organ odwoławczy wskazał, że w aktach sprawy znajduje się świadectwo legalizacji urządzenia, którym dokonano pomiaru prędkości kierującego w dniu 19 czerwca 2016 r. Wynika z niego, że legalizacja urządzenia jest ważna do dnia 30 kwietnia 2017 r., co czyni zarzuty skarżącego niezasadnymi.
Na rozprawie w dniu 16 marca 2017 r. skarżący podtrzymał skargę i wyjaśnił, że postępowanie sądowe dotyczące zarzucanego mu wykroczenia jest nadal w toku. Skarżący potrzymał nadto swoje stanowisko, że nie przekroczył wymaganej prędkości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Stosownie zaś do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone decyzje organów obu instancji nie zostały podjęte z naruszeniem przepisów prawa.
Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 28 listopada 2016 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 15 września 2016 r. nr [...] o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy na okres 6 miesięcy, to jest od dnia 19 czerwca 2016 r. do dnia 19 grudnia 2016 r. włącznie.
Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji był art. 102 ust. 1 punkt 4 oraz ust. 1d ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy w przypadku gdy kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym, a jeżeli osoba kierowała pojazdem pomimo wydania decyzji administracyjnej o zatrzymaniu jej prawa jazdy na podstawie ust. 1 pkt 4 lub 5 albo zatrzymania prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 punkt 1a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, starosta wydaje decyzję administracyjną o przedłużeniu okresu, na który zatrzymano prawo jazdy, do 6 miesięcy. Jeżeli decyzja, o której mowa w ust. 1c, nie została jeszcze wydana, starosta wydaje tę decyzję na okres 6 miesięcy.
Z art. 102 ust. 1c tej ustawy wynika natomiast, że starosta wydaje decyzję, o której mowa w ust. 1 pkt 4 lub 5, na okres 3 miesięcy, nadając jej rygor natychmiastowej wykonalności oraz zobowiązując kierującego do zwrotu prawa jazdy, jeżeli dokument ten nie został zatrzymany w trybie art. 135 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.
Z wyżej powołanego art. 102 ust. 1d ustawy o kierujących pojazdami wynika, że przepis ten przewiduje dwie odrębne obligatoryjne przesłanki przedłużenia okresu zatrzymania prawa jazdy: pierwszą w przypadku, gdy osoba kierowała pojazdem pomimo wydania decyzji administracyjnej o zatrzymaniu jej prawa jazdy na podstawie ust. 1 punkt 4 lub 5 ustawy o kierujących pojazdami oraz drugą, gdy dana osoba kierowała pojazdem pomimo zatrzymania prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 punkt 1a ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Wskazuje na to redakcja tego przepisu (użycie spójnika "albo" czyli tzw. alternatywy rozłącznej").
W przedmiotowej sprawie zachodziła przesłanka druga.
W wyniku kontroli drogowej w dniu 19 czerwca 2016 r. policjant zatrzymał skarżącemu prawo jazdy z powodu przekroczenia przez kierującego pojazdem dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h w obszarze zabudowanym. Prawo jazdy wraz ze stosowną informacją zostało przekazane Staroście [...] w dniu 23 czerwca 2016 r. (vide: pieczęć starostwa z datą wpływu na informacji – w aktach administracyjnych sprawy).
W dniu drugiej kontroli, czyli 23 czerwca 2016 r. skarżący kierował pojazdem pomimo zatrzymania prawa jazdy w dniu 19 czerwca 2016 r. na podstawie 135 ust. 1 punkt 1a ustawy - Prawo o ruchu drogowym wypełniając tym samym dyspozycję art. 102 ust. 1d in fine ustawy o kierujących pojazdami.
Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że nie jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie, odpowiada obowiązującemu prawu, a tym samym przedmiotowa skarga, zdaniem składu orzekającego, nie może zostać uwzględniona. Trafnie bowiem zaskarżoną decyzją Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji, w zgodzie z prawem orzekającą o zatrzymaniu prawa jazdy.
Sąd w tym składzie wskazuje, że ustawodawca jasno sprecyzował, co stanowi źródło ustalenia stanu faktycznego w zakresie stwierdzenia okoliczności przekroczenia dopuszczalnej prędkości w terenie zabudowanym o 50 km/h. Zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 punkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 541) podstawą wydania decyzji, o której mowa w art. 102 ust. 1 punkt 4 i 5 oraz art. 103 ust. 1 punkt 5 ustawy o kierujących pojazdami jest informacja o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 punkt 1a ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Przepis ten jednoznacznie przesądza, że środkiem dowodowym, w oparciu o który organ wydaje decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy, jest wymieniona informacja.
W konsekwencji organ wydający decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy nie prowadzi własnych ustaleń dotyczących faktu rażącego przekroczenia prędkości, ale z mocy woli ustawodawcy opiera swoje rozstrzygnięcie na przekazanej mu informacji o zatrzymaniu prawa jazdy (zob. w tej materii m.in.: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 sierpnia 2016 r., sygn. akt VIII SA/Wa 1052/15; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym świetle za bezzasadne uznać należy podniesione w skardze zarzuty co do faktu, iż pomiar prędkości został wykonany urządzeniem nieposiadającym legalizacji.
Należy mieć w tym miejscu na uwadze, że kwestia prawidłowości pomiaru nie podlegała analizie przez organy administracji publicznej w trakcie postępowania administracyjnego prowadzonego w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy. Z kolei wykazanie błędnego pomiaru prędkości w postępowaniu w sprawach o wykroczenie i prawomocne uniewinnienie skarżącego od zarzutu popełnienia wykroczenia z dnia 19 czerwca 2016 r. będzie uprawniało skarżącego do wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 punkt 5 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego, bowiem ustalenie, że pomiar prędkości został błędnie dokonany (okoliczność nieznana Sądowi w momencie zamknięcia rozprawy) należy poczytywać jako nową okoliczność faktyczną istotną dla tej sprawy.
Uznawszy w reasumpcji zarzuty podniesione w skardze za niezasadne jak i nie znajdując podstaw do stwierdzenia z urzędu, że wydane w sprawie decyzje naruszają prawo (vide: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił wniesioną skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji wyroku.