Uzasadnienie
Stowarzyszenie A. w dniu 2 września 2016 r. wniosło do Sądu skargę na wyżej opisaną uchwałę Rady Miasta [...] z dnia z dnia 23 września 2015 r. nr [...] w sprawie zamiaru połącznie filii nr [...] i filii nr [...] Miejskiej Biblioteki Publicznej [...] oraz zamiaru dokonania zmiany statutu Miejskiej Biblioteki Publicznej [...] w części dotyczącej zakresu działania i lokalizacji filii oraz oddziałów Biblioteki.
W skardze Stowarzyszenie zawarło skierowany do Sądu wniosek o wstrzymanie wykonania uchwały, wskazując, że jej wejście w życie mogłoby pociągnąć za sobą nieodwracalne skutki i daleko idące konsekwencje finansowe dla Gminy Miasta [...].
W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta[...] wniósł o odrzucenie względnie o oddalenie skargi; podano w piśmie również i to, że "ostatecznie zdecydowano, że filia nr [...] nie zostanie połączona z filią nr [...]", aczkolwiek na pytanie Sądu organ odpowiedział, że Rada Miasta [...] nie podjęła uchwały o rezygnacji z zamiaru dokonania zmian w statucie i organizacji Miejskiej Biblioteki Publicznej [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Postępowanie przed sądami administracyjnymi normowane jest przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. 2016, poz. 718 ze zm., dalej jako p.p.s.a.).
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
W zaskarżonej uchwale w § 5 wskazano, że wchodzi ona w życie z dniem podjęcia. Uchwała została podjęta w dniu 23 września 2015 r., a więc od tego dnia Rada Miasta [...] wyraziła swój zamiar dokonania zmian w organizacji i statucie Miejskiej Biblioteki Publicznej [...].
Jak wyjaśniła w odpowiedzi na skargę, zamiar ten porzuciła, aczkolwiek - nie podjęła uchwały o rezygnacji z zamiaru dokonania zmian w statucie i organizacji Miejskiej Biblioteki Publicznej [...].
W świetle art. 61 § 3 ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Stosownie do powyżej wskazanej regulacji zaistnienie chociażby jednej z wymienionych przesłanek uzasadnia wstrzymanie zaskarżonego aktu.
Co istotne, zaistnienie przesłanek, które uzasadniają udzielenie przez sąd administracyjny tzw. ochrony tymczasowej winno być wykazane przez wnioskodawcę. Dla spełnienia przesłanek z powołanego przepisu p.p.s.a. wystarczające jest prawdopodobieństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Przedmiotem wstrzymania mogą być jednak wyłącznie takie decyzje, czy inne akty, które nadają się do wykonania i wymagają tego wykonania, czyli - takie, które wywołują skutki materialnoprawne. Wykonalność dotyczy zatem tylko aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, a więc aktów na podstawie których określone zostają pewne uprawnienia czy obowiązki uczestników obrotu prawnego.
Uchwała określająca zamiar pewnego zachowania nie wymaga wykonania i nie nadaje się do wykonania w podanym wyżej znaczeniu. W wyniku podjęcia takiej uchwały na uchwałodawcy nie ciąży jeszcze żaden obowiązek nadający się do wykonania bądź kwalifikujący się do egzekucji. Złożony przez skarżącą wniosek o wstrzymanie wykonanie zaskarżonej uchwały jest zatem bezprzedmiotowy, a określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanki nie mogą podlegać rozważeniu przez Sąd.
Podnoszone przez stronę skarżącą argumenty, dotyczą więc jedynie przewidywanych przez Stowarzyszenie, a więc - hipotetycznych, a nie faktycznych działań organów Miasta G. i ich skutków.
Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na mocy art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.