Uzasadnienie
A. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na pismo Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej uznające za bezzasadne jego wcześniejsze skargi w przedmiocie sposobu ewidencji pism urzędowych wnoszonych do administracji Zakładu Karnego.
Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej odpowiadając na skargę stwierdził, że rozpatrywanie skarg i wniosków osadzonych nie jest sprawą administracyjną, stąd jego postępowanie w sprawie nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej. Właściwymi organami do rozpoznawania wszelkich skarg wiążących się z odbywaniem kary pozbawienia wolności są sądy powszechne oraz organy wykonujące orzeczenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zgodnie z treścią art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 z późn, zm.), zwanej dalej p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.).
W niniejszej sprawie skarżący zażądał poddania kontroli sądu administracyjnego pisma Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej z dnia 24 lipca 2009 r. odpowiadającego na jego skargę dotyczącą ewidencji pism urzędowych wnoszonych do administracji Zakładu Karnego.
Kodeks karny wykonawczy (t.j. Dz. U. z 2009 r., Nr 201, poz. 1540), dalej k.k.w. w art. 1 § 1 wskazuje, iż wykonywanie orzeczeń w postępowaniu karnym, w postępowaniu w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe i w postępowaniu w sprawach o wykroczenia oraz kar porządkowych i środków przymusu skutkujących pozbawienie wolności odbywa się według przepisów w nim zawartych, chyba że ustawa stanowi inaczej.
Przepisy k.k.w. umożliwiają skazanemu inicjowanie postępowań przed organami, w tym przed sądem, poprzez składanie wniosków, skarg oraz próśb. Katalog organów postępowania wykonawczego zawiera natomiast przepis art. 2 k.k.w. W katalogu tym nie wymienia się sądu administracyjnego, który nie jest zatem uprawniony do rozpatrywania wniosków, skarg, czy też próśb skazanych. Właściwe zaś we wszystkich sprawach dotyczących relacji między osadzonym i administracją zakładu karnego są organy wymienione w art. 2 k.k.w. i to do nich osadzony kierować powinien zawarte w skardze zarzuty.
Odnośnie zaskarżonego pisma Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej z dnia 24 lipca 2009 r. wskazać należy ponadto, iż pismo to nie stanowi decyzji administracyjnej w rozumieniu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Pismo to nie rozstrzyga bowiem bynajmniej sprawy administracyjnej (art. 104§1 k.p.a.). Nie mają takiego charakteru sprawy związane z wykonywaniem kary pozbawienia wolności.
W związku z powyższym skargę uznać należało za niedopuszczalną i podlegającą odrzuceniu w oparciu o przepis art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Mając na uwadze przedstawione okoliczności sprawy Sąd postanowił jak w sentencji.