Uzasadnienie
Skarżąca E. P. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku podając, że w dniu 14 lutego 2005 r. złożyła wniosek o udostępnienie dokumentów/zapytanie o status pokrzywdzonego. W dniu 15 maja 2005 r. otrzymała z IPN niejasną odpowiedź, a właściwie kilka odpowiedzi, będące załącznikami 1 i 2 do skargi. Podała, że oba pisma traktuje jako decyzje administracyjne zgodnie z art. 43 ustawy o IPN, według którego każde pismo organu administracji, którego treść rozstrzyga o sytuacji osoby jest decyzją administracyjną. Stwierdziła, że organ z przyczyn dla niej niezrozumiałych próbuje bezprawnie zniszczyć jej życie, wobec czego wnosi o interwencję w jej sprawie.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie lub oddalenie podnosząc, że brak wniosku skarżącej o ponowne wydanie zaświadczenia o żądanej treści świadczy o niewyczerpaniu środków zaskarżenia, a ponadto w sprawie niniejszej toczy się postępowanie, które nie zostało zakończone. Skarżąca po otrzymaniu przedmiotowego zaświadczenia wyraziła zgodę na kontynuowanie postępowania w przedmiocie statusu osoby pokrzywdzonej i postępowanie to toczy się.
Skarżąca wezwana do wykazania, że występowała do Instytutu Pamięci Narodowej z wnioskiem o ponowne wydanie zaświadczenia o żądanej treści pozostawiła wezwanie bez odpowiedzi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Określone przez skarżącą jako decyzje załączniki nr 1 i 2 do skargi to pismo Naczelnika Oddziałowego Biura Udostępniania i Archiwizacji Dokumentów [...] Instytutu Pamięci Narodowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu z dnia 13 maja 2005 r. Nr [...] oraz zaświadczenie Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni Przeciwko Narodowi Polskiemu z dnia 13 maja 2005 r. nr [...].
Zarządzeniem z dnia 2 stycznia 2006 r. na podstawie art. 57 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozdzielono skargi przez wyłączenie do odrębnego rozpoznania skargi na zaświadczenie Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni Przeciwko Narodowi Polskiemu z dnia 13 maja 2005 r. nr [...].
Niniejszym postępowaniem w tej sytuacji objęta jest jedynie skarga na wyżej opisane zaświadczenie Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu.
Zaświadczenie to zostało wydane na podstawie art. 217 § 2 pkt 1 kpa oraz art. 29 a ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (Dz. U. 155, poz.1016, ze zm.).
Przepis art. 43 o Instytucie Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, na który powołuje się w skardze skarżąca stanowi, że postępowanie w sprawach uregulowanych w ustawie prowadzi się według przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej.
Rację ma co do zasady skarżąca twierdząc (w dużym uproszczeniu), że pismo organu administracji, którego treść rozstrzyga o sytuacji danej osoby, jest decyzją administracyjną. Jak wielokrotnie bowiem wypowiadał się Naczelny Sąd Administracyjny, "o uznaniu danego aktu za decyzję lub postanowienie, przesądza jego treść, a nie nazwa (forma). Użycie tej czy innej nazwy bądź też jej nieużycie nie ma znaczenia dla charakteru prawnego danego aktu jako orzeczenia, jeżeli jest to akt rozstrzygający co do istoty indywidualnej sprawy należącej do właściwości organów administracji państwowej lub w inny sposób kończący postępowanie w danej instancji" (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 sierpnia 2001 r., sygn. akt IIISAB 34/01, LEX nr 79247). Jednak wbrew twierdzeniom skarżącej nie można uznać zaświadczenia z dnia 13 maja 2005 r. za decyzję administracyjną, bowiem przepis przytoczonego w treści zaświadczenia art. 29 a ustawy o Instytucie Pamięci Narodowej (...) przewiduje właśnie wydanie zaświadczenia. "Zaświadczenie" jest to przewidziane w przepisach prawnych potwierdzenie pewnego stanu rzeczy przez właściwy organ państwowy lub społeczny. Zaskarżone zaświadczenie z dnia 13 maja 2005 r. nie jest więc decyzją administracyjną.
Jedynie na postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia bądź odmowie wydania zaświadczenia o żądanej treści przysługuje zażalenie. Nie przysługuje natomiast żaden środek zaskarżenia, pozwalający uzyskać zmianę treści wydanego zaświadczenia albo żądać jego uchylenia. "Osoba, która kwestionuje treść wydanego zaświadczenia może dochodzić swego roszczenia jedynie drogą pośrednią, np. wnioskować ponownie o wydanie zaświadczenia określonej treści i w razie wydania postanowienia o odmowie - żalić się do organu wyższego stopnia, a później skarżyć postanowienie tego organu do Naczelnego Sądu Administracyjnego" - tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 maja 2003 r. sygn. akt II SA 1439/02 (M. Prawn.2003/14/626). Sąd orzekający w sprawie niniejszej pogląd ten podziela.
Skarżąca pozostawiła bez odpowiedzi wezwanie Sądu do wykazania, że występowała do Instytutu Pamięci Narodowej z wnioskiem o ponowne wydanie zaświadczenia o żądanej treści.
Wezwanie takie powinno być wystosowane przez skarżącą po otrzymaniu przez nią zaskarżonego zaświadczenia, co nastąpiło w dniu 15 maja 2005 r., a przed wniesieniem skargi do sądu (12.07.2005 r.). Ani z treści złożonych przez skarżącą przy skardze pism i dokumentów, ani z treści pism skarżącej znajdujących się w aktach administracyjnych nie wynika, by w w/w przedziale czasowym skarżąca wystąpiła do Instytutu z wnioskiem o ponowne wydanie zaświadczenia.
Podsumowując stwierdzić trzeba, że w tej sytuacji skarżącej nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Mając na uwadze powyższe Sąd odrzucił skargę na mocy wyżej przywołanego przepisu.