Uzasadnienie
Komendant Wojewódzki Policji w dniu 8 października 2015 r. wydał wystąpienie nr [...], którym nie uwzględnił odwołania M. M. od opinii o służbie wydanej w dniu 8 września 2015 r. przez Komendanta Powiatowego Policji.
W uzasadnieniu organ podał, że M. M. rozkazem personalnym z dnia 29 maja 2015 r. została zwolniona ze służby w Policji z dniem 5 czerwca 2015 r.
W dniu 29 maja 2015 r. zwróciła się o wydanie opinii o służbie na podstawie art. 46 ust. 1 ustawy o Policji, w związku z orzeczeniem o trwałej niezdolności do służby w Policji. W dniu 8 września 2015 r. Komendant Powiatowy Policji wydał jej (kolejną) opinię o służbie. Wcześniejsze opinie o służbie – na podstawie § 32 ust. 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz.U. 2013r., poz.644) - zostały zniszczone.
Komendant Wojewódzki Policji opisał treść opinii o służbie z dnia 8 września 2015 r. oraz przyczyny, dla których nie uwzględnił odwołania.
Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na wystąpienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 8 października 2015 r., wskazując, że się z nim nie zgadza.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014r., poz. 1647). W świetle tych przepisów sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Skarżąca zaskarżyła skargą wystąpienie Komendanta Wojewódzkiego Policji, wydane w oparciu o art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tj. Dz.U. z 2015 r., poz.355 ze zm.). W zaskarżonym wystąpieniu zawarto pouczenie, że jest ono zaskarżalne skargą do sądu administracyjnego. W myśl tego pouczenia postąpiła skarżąca, wnosząc do tutejszego sądu skargę.
Rozważenia wymagało zatem, czy dopuszczalna jest sądowoadministracyjna kontrola wystąpienia, zaskarżonego w niniejszej sprawie.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r. poz.270 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Ustawa o Policji stanowi w art. 46 ust. 1, że policjant zwolniony ze służby otrzymuje niezwłocznie świadectwo służby oraz na swój wniosek opinię o służbie.
Zgodnie z art. 46 ust. 2 ustawy o Policji policjant może żądać sprostowania świadectwa służby oraz odwołać się do wyższego przełożonego od opinii o służbie w terminie 7 dni od dnia otrzymania opinii.
Ponadto kwestie opinii o służbie regulują przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz.U. z 2013 r. poz.644 ze zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem".
Zgodnie z § 31 ust. 1 rozporządzenia na pisemny wniosek policjanta kierownik komórki organizacyjnej właściwej w sprawach osobowych (...) przygotowuje niezwłocznie, w oparciu o akta osobowe policjanta, opinię o służbie, zwaną dalej "opinią".
Opinię wydaje przełożony właściwy w sprawach osobowych (§ 31 ust. 3).
W myśl § 34 ust.4 rozporządzenia opinia powinna w szczególności zawierać:
- 1) stopień, imię, nazwisko, imię ojca, datę i miejsce urodzenia;
- 2) okres służby;
- 3) kwalifikacje i wykształcenie;
- 4) nazwę jednostki organizacyjnej Policji i ostatnio zajmowane stanowisko służbowe oraz ocenę wywiązywania się z obowiązków służbowych;
- 5) szczególne osiągnięcia zawodowe, nagrody i wyróżnienia, a także ordery i odznaczenia uzyskane w okresie służby;
- 6) naruszenia dyscypliny służbowej i kary, które nie zostały zatarte;
- 7) pouczenie o prawie do złożenia odwołania.
Przepis § 32 ust. 1 rozporządzenia stanowi, że policjant, który nie zgadza się z treścią opinii, może w terminie 7 dni od daty otrzymania opinii wnieść na piśmie odwołanie do wyższego przełożonego (...).
Zgodnie z § 32 ust. 3 rozporządzenia wyższy przełożony w terminie miesiąca od dnia wniesienia odwołania:
- 1) uwzględnia odwołanie i uchyla opinię w całości lub w części oraz nakazuje przełożonemu właściwemu w sprawach osobowych, który wydał zaskarżoną opinię, wydanie nowej opinii, określając w pisemnym wystąpieniu, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy jej wydaniu, albo
- 2) nie uwzględnia odwołania.
§ 32 ust.4 rozporządzenia stanowi, że odmowa uwzględnienia odwołania wymaga pisemnego uzasadnienia.
W myśl § 32 ust.5 rozporządzenia w przypadku wydania nowej opinii przełożony właściwy w sprawach osobowych, który wydał opinię, niszczy poprzednio sporządzoną opinię.
Mając na uwadze treść przywołanych wyżej przepisów Sąd stwierdza, że wystąpienie wydane na skutek odwołania policjanta od opinii o służbie nie należy do aktów lub czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Tego rodzaju akty i czynności muszą bowiem dotyczyć uprawnień i obowiązków, wynikających z przepisów prawa.
"Dany akt lub czynność powinna ustalać (odmawiać ustalenia), stwierdzać (odmawiać stwierdzenia), potwierdzać (odmawiać potwierdzenia) określonych uprawnień lub obowiązków określonych przepisami prawa administracyjnego. Muszą one wywoływać dla określonego podmiotu skutki prawne, a więc w sposób prawnie wiążący wpływać na sytuację prawną określonego podmiotu prawa przez to, że wywołują określony skutek prawny, jaki prawo wiąże z danym aktem lub czynnością (por. postanowienie NSA z 29 czerwca 2005r., II GSK 96/09, Lex-Polonica nr 2098951 i postanowienie NSA z 9 września 2011 r. I OSK 1716/11, Lex nr 898902). Musi więc istnieć ścisły związek między ustaleniem, stwierdzeniem lub potwierdzeniem (oraz ich odmowami) a możliwością realizacji uprawnienia (lub obowiązku) wynikającego z przepisu prawa (podobnie J.P. Tarno, Prawo..., s.32)". ̸ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod redakcją Tadeusza Wosia, Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2012, Wydanie 5, str. 71-72 ̸.
Sąd orzekający w niniejszej sprawie powyższy pogląd podziela.
W niniejszej sprawie zaskarżone zostało wystąpienie wyższego przełożonego, dotyczące opinii o służbie. Jak wynika z przywołanych wyżej przepisów ustawy o Policji oraz rozporządzenia opinia o służbie wydawana jest jedynie na wniosek policjanta - w oparciu o akta osobowe, choć zawiera też w niewielkim zakresie elementy ocenne (dotyczące wywiązywania się z obowiązków służbowych).
Opinia o służbie jest więc w istocie oświadczeniem wiedzy o pewnym stanie faktycznym. Nie ustala, nie stwierdza ani nie potwierdza (w sposób pozytywny bądź negatywny) żadnych uprawnień lub obowiązków określonych przepisami prawa administracyjnego.
Także czynność wyższego przełożonego, związana z rozpoznaniem odwołania od opinii o służbie nie ustala, nie stwierdza ani nie potwierdza (w sposób pozytywny bądź negatywny) żadnych uprawnień lub obowiązków określonych przepisami prawa administracyjnego, bowiem dotyczy ona treści opinii o służbie.
Nie budziło też żadnych wątpliwości Sądu, że zaskarżone wystąpienie nie może być poddane sądowoadministracyjnej kontroli w oparciu o pozostałe punkty art. 3 § 2 p.p.s.a., które - ogólnie rzecz ujmując - dotyczą decyzji administracyjnych, postanowień, pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego, aktów prawa miejscowego, aktów organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania w określonych przypadkach.
Sąd miał również na uwadze, że zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. W ustawie o Policji Sąd nie dopatrzył się unormowań, z których wynikałoby uprawnienie do dokonania sądowej kontroli zaskarżonego wystąpienia.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., odrzucił skargę.