Uzasadnienie
Wojewoda decyzją z dnia 12 września 2014 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. Dz. U. z 2006 r. Nr 139 poz. 993 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Miasta z dnia 23 lipca 2014 r., orzekającą o wymeldowaniu M. K. z pobytu stałego w K., ul. [...].
Organ odwoławczy wyjaśnił, że zameldowanie na pobyt stały związane jest z przebywaniem pod danym adresem z zamiarem stałego pobytu, co oznacza, że dany lokal jest miejscem, w którym koncentruje się ogół spraw życiowych zainteresowanej osoby, a więc posiada ona w nim tzw. centrum życiowe - stale przebywa, nocuje, spożywa posiłki, przyjmuje gości. M. K., mimo zadeklarowania, że mieszka w przedmiotowym lokalu, nie przestawił dowodów na potwierdzenie tego faktu. Materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje na okoliczność nie zamieszkiwania przez niego w miejscu pobytu stałego. O dobrowolności i trwałości opuszczenia świadczy to, że strona opuściła sporny lokal w wyniku rozwodu, co sama potwierdziła w protokole Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 26 listopada 2003 r. Nie było potrzeby przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego poprzez przesłuchanie świadków wskazanych przez stronę w odwołaniu.
Niezasadny był zarzut, że strona nie miała możliwości przedstawienia dowodów w sprawie. Pisma i zawiadomienia M. K. odbierał sam, albo jego sąsiadka, co potwierdził w odwołaniu, wobec czego z własnej woli nie składał żadnych wyjaśnień w sprawie. Organ wskazał na treść art. 35 k.p.a. i podał, że skoro termin zakończenia sprawy został przedłużony do dnia 30 sierpnia 2014 r., a decyzja została wydana w dniu 23 lipca 2014 r., organ nie uchybił terminom uregulowanym przepisami k.p.a. Argumenty strony o utrzymywaniu syna, o posiadaniu wraz z nim samochodu, odwiedzinach spornego lokalu, zamieszkiwaniu w spornym lokalu w przeszłości, jako w domu rodzinnym nie świadczą o tym, że strona mieszka obecnie w spornym lokalu. Instytucja zameldowania ma wyłącznie charakter rejestracyjny i ewidencyjny.
M. K. w skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Wojewody, wniósł o jej uchylenie. Wskazał, że nie zgadza się z w/w rozstrzygnięciem. Podniósł, że cały czas jest w kontakcie z dziećmi i byłą żoną. Przebywa w mieszkaniu i jest ono jego centrum życiowym. Potwierdził, że kupił nowe mieszkanie, ale wymaga ono remontu. Kiedy w nim zamieszka, wymelduje się ze spornego lokalu.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Uczestnik postępowania P. K. wniósł o oddalenie skargi podając, że skarżący nie mieszka w przedmiotowym lokalu od 2003 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Podstawę prawną wydanych decyzji stanowił art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych(tj. Dz. U. z 2006 r., nr 139 poz.993 ze zm.). Przepis ten stanowi, że organ gminy wydaje na wniosek właściciela lub innego podmiotu dysponującego tytułem prawnym do lokalu lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się.
W ocenie Sądu organy prawidłowo na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego ustaliły, że skarżący od wielu lat nie mieszka w miejscu zameldowania na pobyt stały, a lokal ten opuścił dobrowolnie. Świadczą o tym zeznania przesłuchanych osób oraz treść protokołu z rozprawy rozwodowej, w której M. K. podał, że z mieszkania wyprowadził się 4 listopada 2003 r.
Ustalenia organów są spójne i znajdują odzwierciedlenie w zebranym w sprawie materiale dowodowym. W tej sytuacji organy prawidłowo zastosowały w niniejszej sprawie przywołany przepis prawa materialnego.
Zauważyć należy, że przed sporządzeniem odwołania skarżący znał wszystkie dowody przeprowadzone w sprawie przez organ pierwszej instancji i miał możliwość odniesienia się do ich treści, jak też możliwość złożenia wniosków dowodowych.
Z tych możliwości skarżący skorzystał. W ocenie Sądu organ odwoławczy zasadnie nie przeprowadził dowodów zgłoszonych przez skarżącego w odwołaniu, bowiem nie miały one żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. W sprawie istotne było, czy skarżący obecnie zamieszkuje w miejscu zameldowania na pobyt stały, a skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodów na okoliczność, że zamieszkiwał w przedmiotowym lokalu oraz że nie zamieszkuje w innym lokalu – położonym przy ul. [...] w K.. Kwestii zamieszkiwania skarżącego przed laty w przedmiotowym lokalu, położonym w K. przy ul. [...] nikt nie kwestionował, a nie zamieszkiwanie przez niego w innym lokalu nie dotyczyło istoty sprawy.
Podnoszone przez skarżącego w odwołaniu argumenty o opiece nad synem P., ponoszeniu z tego tytułu kosztów, współwłasności wraz z nim samochodu zasadnie organ odwoławczy uznał za nieistotne dla oceny zaistnienia przesłanek z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.
Zauważyć też należy, że naruszenie przepisów postępowania może skutkować uchyleniem decyzji tylko w przypadku, gdy mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie miała miejsca.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.