Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 25 stycznia 2018 r., sygn. akt III SA/Gd 911/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił sprzeciw A. L. od opisanej wyżej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie zasiłku okresowego. Wyrok ten jest prawomocny od dnia 27 lutego 2018 r. (vide: postanowienie z dnia 12 marca 2018 r. o stwierdzeniu prawomocności, k. 17v akt).
W dniu 4 października 2018 r. skarżąca wniosła formularz urzędowy PPF wniosku o przyznanie prawa pomocy (uzupełniając braki formalne wniosku w dniu 31 października 2018 r. poprzez wypełnienie rubryk 3.1 do 3.6), w którym domagała się zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. W treści wniosku, jako przedmiot zaskarżenia wskazała "przewlekłe prowadzenie sprawy i bezczynność nieprzekazania skargi wraz z aktami do sądu".
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) – dalej "p.p.s.a." prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Zatem wniosek o przyznanie prawa pomocy jest dopuszczalny w każdym stadium postępowania sądowego, aż do zakończenia sprawy prawomocnym orzeczeniem - wyrokiem lub postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie (vide: J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, wyd. LexisNexis, Warszawa 2006, s. 498).
Wniosek skarżącej z dnia 4 października 2018 r. został złożony w sytuacji, w której przed złożeniem tego wniosku prawomocnie zostało zakończone postępowanie w niniejszej sprawie. Stwierdzenie prawomocności orzeczenia kończącego postępowanie oznacza, że sprawa sądowoadministracyjna nie jest już sprawą rozpoznawaną przez Sąd i nie jest możliwe merytoryczne rozpoznanie wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy (por. post. Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2012 r., sygn. akt I OZ 776/12, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl).
Wszystkie wyżej wskazane okoliczności stanowią - w świetle cytowanego wyżej art. 243 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a. - podstawę do stwierdzenia, że rozpoznanie wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy z dnia 4 października 2018 r. stało się zbędne a postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy podlega umorzeniu.
Jak przewiduje bowiem art. 249a p.p.s.a. jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
Z uwagi na powyższe referendarz sądowy, działając na podstawie art. 249a w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.