Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 20 lutego 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę kasacyjną W. B. i M. B. W. B. i M. B. wnieśli zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Zażalenie, pomimo stosownego wezwania, nie zostało opłacone.
W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2015 r. odrzucił zażalenie na postanowienie z dnia 20 lutego 2015 r.
W uzasadnieniu wskazano, że pełnomocnik skarżących został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia. Skierowane do pełnomocnika wezwanie nie zostało jednak podjęte przez adresata pomimo dwukrotnego awizowania. Stosownie zatem do art. 73 § 1 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U 2012, poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) wezwanie uznano za doręczone w dniu 3 kwietnia 2015 r., a termin do uiszczenia wpisu od zażalenia bezskutecznie upłynął z dniem 10 kwietnia 2015 r.
W dniu 11 maja 2015 r. Pełnomocnik skarżących wniósł o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od zażalenia.
Piszący wskazał, że nie otrzymał przesyłki z winy poczty, w związku z czym złożył już stosowną reklamację we właściwej miejscowo placówce Poczty Polskiej. W skrzynce pocztowej nie zostały pozostawione zawiadomienia o przesyłce. Pełnomocnik podkreślił, że przynajmniej raz w tygodniu odbiera i wysyła korespondencję pocztową w placówce przy ul. [...] 13 A w G. i nawet w sytuacji braku awizo, zawsze pyta, czy są jakieś przesyłki adresowane na adres kancelarii, jak też adres domowy pełnomocnika. W tym okresie, pomimo zapytań, nikt z pracowników poczty nie informował jednak pełnomocnika o nieodebranej i awizowanej przesyłce sądowej.
Pełnomocnik został wezwany przez Sąd do nadesłanie w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, odpowiedzi na reklamację z tytułu niewykonania lub nienależytego wykonania usługi pocztowej przez Pocztę Polską. Wezwanie zostało odebrane przez pełnomocnika w dniu 28 sierpnia 2015 r. i pozostało bez odpowiedzi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Dokonywanie czynności przez stronę w postępowaniu sądowoadministracyjnym ograniczone jest w przeważającej części terminami procesowymi. Mają one służyć m.in. zdyscyplinowaniu, zdynamizowaniu postępowania, jak również potrzebie rozstrzygnięcia sprawy w rozsądnym czasie i stabilizacji już podjętego rozstrzygnięcia. Uchybienie terminu wywołuje skutek prawny w płaszczyźnie procesowej, prowadząc do bezskuteczności podjętej czynności, o czym wyraźnie mówi art. 85 p.p.s.a.
Od negatywnych skutków uchybienia terminowi strona może bronić się wyłącznie poprzez złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Na podstawie dyspozycji przepisu art. 86 § 1 p.p.s.a. sąd na wniosek strony postanowi o przywróceniu terminu, jeżeli strona nie dokonała czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy. Z przytoczonego przepisu wynika, że sąd postanawia o przywróceniu terminu, jeżeli strona wykaże, że w okresie, w którym powinna dokonać czynności w postępowaniu sądowym, nie dokonała jej bez swojej winy.
Przesłanki przywrócenia terminu, wynikające z art. 87 ustawy to: uprawdopodobnienie przez osobę zainteresowaną braku swojej winy, wniesienie wniosku o przywrócenie terminu, dochowanie terminu do wniesienia takiego wniosku i dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której był ustanowiony termin. Przywrócenie terminu uwarunkowane jest wystąpieniem łącznie wymienionych przesłanek.
Podkreślić należy, iż brak winy w uchybieniu terminowi można przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody przy użyciu największego w danych okolicznościach wysiłku.
W przypadku, gdy strona reprezentowana jest przez radcę prawnego, warunkiem przywrócenia terminu przez Sąd, jest brak winy pełnomocnika w uchybieniu terminu, bowiem to na nim spoczywa obowiązek zadbania o prawidłowe i terminowe dokonanie czynności procesowych. W tego rodzaju sprawach kryterium braku winy w uchybieniu terminu powinno być oceniane z uwzględnieniem podwyższonego miernika staranności wymaganego przy dokonywaniu czynności przez profesjonalnego pełnomocnika.
Kryterium należytej staranności jest podwyższone, ponieważ adwokat czy radca prawny posiadają stosowne przygotowanie i znajomość procedur sądowoadministracyjnych zapewniające prawidłowe prowadzenie sprawy. Oznacza to, że dla przyjęcia winy pełnomocnika wystarczy nawet lekkie niedbalstwo. Wymóg uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu oznacza obowiązek ich wykazania w sposób uzasadniający przypuszczenie, że okoliczności te w rzeczywistości zaistniały, a twierdzenia strony są zgodne z prawdą.
Sąd zgadza się, że zagubienie przesyłki sądowej przez pocztę, jak też nie powiadomienie pełnomocnika strony o awizowaniu przesyłki, może stanowić okoliczność wyłączającą winę w uchybieniu terminu do dokonania określonej czynności procesowej przez pełnomocnika.
Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy, stwierdzić jednak należy, że pełnomocnik nie uprawdopodobnił, aby okoliczności tego rodzaju istotnie miały miejsce w odniesieniu do przesyłki sądowej o nr [...], zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu od zażalenia.
Przesyłka została zwrócona do Sądu przez placówkę pocztową G. [...] przy ul. [...] 13 A w G. jako niepodjęta w terminie. Umieszczone na przesyłce adnotacje poczty świadczą o dwukrotnym awizowaniu przesyłki i pozostawieniu zawiadomienia o przesyłce w oddawczej skrzynce pocztowej (dowód: k. 80 akt sadowych).
Kwestionując fakty wynikające z adnotacji poczty, pełnomocnik powołał się na reklamację dotyczącą opisanej wyżej przysyłki, złożoną na poczcie w maju 2015 r. W dniu 28 sierpnia 2015 r. pełnomocnik odebrał wezwanie Sądu do przedstawienia wyniku postępowania reklamacyjnego. Wezwanie Sądu pozostało bez odpowiedzi.
Reasumując, pełnomocnik nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu. Zawarte we wniosku twierdzenia dotyczące wadliwych działań poczty nie zostały w żaden sposób uprawdopodobnione. Pełnomocnik, ani z własnej inicjatywy, ani też na wezwanie Sądu, nie przedstawił jakichkolwiek dokumentów donoszących się do postępowania reklamacyjnego. Znajdujące się zaś na przesyłce urzędowe adnotacje nie dają podstaw do przyjęcia, aby poczta dopuściła się opisanych przez pełnomocnika błędów w doręczeniu przesyłki.
Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.