Uzasadnienie
Skarżącemu A. H. zostało przyznane postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 30 listopada 2017 r., sygn. akt III SA/Gd 919/17, prawo pomocy przez ustanowienie radcy prawnego. Okręgowa Izba Radców Prawnych wyznaczyła pełnomocnikiem z urzędu - radcę prawnego A. S. Wyznaczona pełnomocnik brała udział w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji, albowiem w dniach 3 i 12 stycznia 2018 r. zapoznała się z aktami sprawy, po czym w dniu 14 lutego 2018 r. złożyła pismo w postępowaniu zawierające stanowisko w sprawie, a także wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, a następnie stawiła się na rozprawie w dniu 15 lutego 2018 r. i przedstawiła swoje stanowisko w sprawie. Nadto pismem z dnia 3 stycznia 2018 r. poinformowała, że nie prowadzi działalności gospodarczej, a świadczone usługi na zasadzie prawa pomocy wykonuje osobiście.
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W odniesieniu do radców prawnych powyższe zasady rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1715 ze zm.) – dalej "rozporządzenie".
W myśl § 4 ust. 1 rozporządzenia opłatę ustala się w wysokości określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. W § 4 ust. 2 pkt 1-4 rozporządzenia określono okoliczności, których wystąpienie uzasadnia ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. 1, a nieprzekraczającej 150% opłat określonych w rozdziałach 2-4.
Opłata w sprawie przed sądem administracyjnym, w której przedmiotem sporu nie jest należność pieniężna oraz która nie należy do właściwości Urzędu Patentowego, wynosi w pierwszej instancji - w myśl § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia - 240 zł.
W ocenie referendarza sądowego przedmiotowa kwota jest adekwatna do udziału pełnomocnika w postępowaniu po wzięciu pod uwagę niezbędnego nakładu pracy pełnomocnika, a także charakteru przedmiotowej sprawy, której stopień zawiłości nie jest znaczny.
Z uwagi na wykonywanie usług na zasadzie prawa pomocy w formie działalności wykonywanej osobiście nie znajdował zastosowania § 4 ust. 3 rozporządzenia, zgodnie z którym należną opłatę podwyższa się o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności.
Z powyższych względów, referendarz sądowy działając na podstawie art. 250 § 1 i art. 258 § 2 pkt 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz cytowanych powyżej przepisów orzekł jak w sentencji postanowienia.