Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 4 lutego 2014 r. referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego.
W piśmie z dnia 13 lutego 2014 r. Okręgowa Izba Radców Prawnych w G. wskazała, że w niniejszej sprawie pełnomocnikiem z urzędu została wyznaczona radca prawny I. K. – K. Wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pieniężnego z pomocy społecznej.
W dniu 2 lipca 2014 r. (data stempla pocztowego) pełnomocnik skarżącego wniósł skargę kasacyjną od ww. wyroku, w której zawarł wniosek o przyznanie wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną skarżącemu z urzędu oświadczając, że koszty te nie zostały zapłacone w całości ani w części (vide: k. 170v, 174 i 174v akt sprawy).
Wyrokiem z dnia 31 marca 2016 r. (sygn. akt I OSK 2088/14) Naczelny Sąd Administracyjny oddalił ww. skargę kasacyjną.
W tym stanie uznano, co następuje.
W świetle art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W odniesieniu do radców prawnych powyższe zasady od dnia 1 stycznia 2016 r. określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1805).
Należy mieć jednakże na uwadze, że zgodnie z § 22 tego rozporządzenia do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.
Do kwestii ustalania wynagrodzenia za pomoc prawną w drugiej instancji (rozpoczętej od momentu wydania wyroku przez sąd pierwszej instancji) w sprawie wszczętej przed dniem wejścia w życie rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r., to jest przed dniem 1 stycznia 2016 r., należy stosować przepisy dotychczasowe, tj. przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.).
Stosownie do treści § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) tego rozporządzenia stawka minimalna za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
Zgodnie zaś z § 2 ust. 3 ww. rozporządzenia opłaty za czynności radcy prawnego ustanowionego z urzędu podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.
Ponieważ w niniejszej sprawie stawka minimalna określona w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) powołanego rozporządzenia wynosi 240 zł, to wynagrodzenie należne pełnomocnikowi wyznaczonemu przed wydaniem orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej przysługuje w wysokości 120 zł (50 % x 240 zł), co po podwyższeniu o 23 % stawkę podatku od towarów i usług daje finalnie kwotę 147,60 zł.
Mając powyższe na względzie, referendarz sądowy działając na podstawie art. 250 § 1 i art. 258 § 2 pkt 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz cytowanych powyżej przepisów orzekł jak w sentencji postanowienia.