Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 1 lutego 2017 r. złożonym na urzędowym formularzu PPF skarżący S. L. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym ustanowienie adwokata.
Ze złożonych oświadczeń, znajdujących potwierdzenie w treści dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych wynika, że wnioskodawca jest osobą niepełnosprawną w stopniu lekkim, bezrobotną bez prawa do zasiłku. Prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z rodzicami oraz dwojgiem rodzeństwa, przy czym łączny miesięczny dochód wszystkich osób wspólnie gospodarujących z wnioskodawcą wynosił w kwietniu 2016 r. 1668,40 zł, zaś obecnie - ze względu na brak dochodu wnioskodawcy - uległ obniżeniu do kwoty 1034,29 zł. Dochód ten przeznaczany jest na opłaty na utrzymanie domu i lekarstwa.
Zgodnie ze złożonym pod rygorem odpowiedzialności karnej oświadczeniem (vide: rubryka nr 13 formularza PPF) wnioskodawca nie posiada nieruchomości (zamieszkuje w domu będącym własnością rodziców), oszczędności, papierów wartościowych ani przedmiotów o wartości powyżej 5.000 zł, w tym pojazdów mechanicznych.
Po rozpatrzeniu wniosku referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku postanowieniem z dnia 2 lutego 2017 r. przyznał wnioskodawcy prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata.
Referendarz w uzasadnieniu rozstrzygniecie wskazał, że opierając się na wiarygodnych oświadczeniach wnioskodawcy oraz biorąc pod uwagę okoliczności faktyczne, w tym stan zdrowia wnioskodawcy, wysokość uzyskiwanych świadczeń przez osoby pozostające z nim we wspólnym gospodarstwie domowym w zestawieniu z koniecznymi kosztami miesięcznego utrzymania, należy uznać, iż wnioskodawca nie mając obecnie realnych możliwości poniesienia kosztów ustanowienia zawodowego pełnomocnika z wyboru spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym. Wnioskodawca wykazał dostatecznie, że nie dysponuje żadnymi oszczędnościami ani też majątkiem, którego ewentualne zbycie lub obciążenie prawem na rzecz osoby trzeciej mogłoby przynieść dochód pozwalający na pokrycie kosztów przedmiotowego postępowania.
S. L. wniósł sprzeciw do powyższego postanowienia referendarza sądowego podnosząc, że na urzędowym formularzu PPF w pozycji 4.1 nie zaznaczył żadnej możliwości, gdy faktycznie chciał skorzystać również ze zwolnienia od kosztów sądowych. Ponieważ nie posiada żadnego dochodu wnioskował o zmianę postanowienia referendarza sądowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
W świetle art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a.", rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego sąd wydaje postanowienie, w którym postanowienie referendarza zmienia lub utrzymuje w mocy.
W ocenie Sądu referendarz sądowy zasadnie przyznał wnioskodawcy prawo pomocy przez ustanowienie adwokata, zgodnie z jego wnioskiem. W tym zakresie postanowienie nie było nawet kwestionowane przez wnoszącego sprzeciw.
Sprzeciw dotyczył natomiast przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia z kosztów sądowych. Referendarz sądowy nie orzekał w tym zakresie ponieważ, wnioskodawca nie występował z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych (nie zaznaczył odpowiedniej pozycji w formularzu). Niemniej należy zwrócić uwagę, że przedmiotowa sprawa sądowoadministracyjna dotyczy świadczenia pieniężnego z pomocy społecznej, a zgodnie z art. 239 § 1 lit. a p.p.s.a. nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie z zakresu pomocy i opieki społecznej. Skarżący korzysta zatem z ustawowego zwolnienia z ponoszenia kosztów sądowych i nie będzie zobowiązany do ich ponoszenia.
W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 260 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 239 § 1 lit. a ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, utrzymał w mocy postanowienie referendarza sadowego.