Uzasadnienie
Orzeczeniem z dnia 15 stycznia 2014r. sygn. [...] Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji z dnia 6 grudnia 2013 r. nr 14/2013, uznające B. G. za winnego zarzucanych mu czynów - zatrzymania dowodu rejestracyjnego pojazdu bez osobistego sprawdzenia jego stanu technicznego i ustalenia ustawowej przesłanki uzasadniającej to zatrzymanie oraz wpisania w pokwitowaniu "uszkodzenia pokolizyjne" z przekroczeniem uprawnienia określonego w art. 132 ustawy Prawo o ruchu drogowym, jak też wymierzające karę dyscyplinarną ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku.
Wyrokiem z dnia 15 maja 2014r. sygn. akt III SA/Gd 245/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił oba orzeczenia w części dotyczącej wymierzenia
B. G. kary dyscyplinarnej, oddalając skargę w pozostałym zakresie.
Sąd uznał za prawidłowe stanowisko organów obu instancji co do uznania skarżącego za winnego zarzucanych mu czynów wskazując, że organy na podstawie przeprowadzonego postępowania dowodowego zasadnie oceniły jego zachowanie jako działanie zawinione. Organy prawidłowo też uznały, że policjant mając powinność i możliwość przewidzenia popełnienia przewinienia dyscyplinarnego godził się na to. Sąd uznał natomiast zasadność zarzutów skargi dotyczących wymierzonej skarżącemu kary stwierdzając, że nieuprawnione było zaostrzenie wymiaru kary z powodu wcześniej popełnionego przez skarżącego przewinienia dyscyplinarnego, skoro Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił orzeczenie, wymierzające skarżącemu karę nagany.
Komendant Powiatowy Policji orzeczeniem z dnia 12 sierpnia 2014r. nr [...] uznał B. G. winnym popełnienia zarzucanych czynów i wymierzył mu karę dyscyplinarną nagany, uznając, że jest to kara współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia. Organ stwierdził także, że nie zachodzą przesłanki do odstąpienia od ukarania, a wymierzona kara jest najniższą karą dyscyplinarną określoną w katalogu kar.
W odwołaniu od w/w orzeczenia B. G. wniósł o uchylenie orzeczenia dotyczącego wymiaru kary. Wniósł też o dopuszczenie dowodu z uzupełniającego przesłuchania J. G., K. S. oraz obwinionego na okoliczność, kto dokonał fizycznego zabrania dowodu rejestracyjnego oraz kto przygotowywał pismo do Starostwa Powiatowego w S. oraz dowodu z uzupełniającego przesłuchania obwinionego na okoliczność możliwości sprawdzenia rzeczywistych uszkodzeń pojazdu.
Komendant Wojewódzki Policji orzeczeniem z dnia 8 września 2014r. nr [...], działając na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 1, art. 133 ust. 6 ustawy o Policji, utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie.
Organ stwierdził, że stosownie do treści art. 134h ust. 1 ustawy o Policji, wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby.
Komendant Wojewódzki Policji podzielił stanowisko organu I instancji i nie doszukał się w postawie obwinionego okoliczności łagodzących, które uzasadniałyby odstąpienie od wymierzenia kary. W ocenie organu odwoławczego nie można bagatelizować charakteru popełnionego przez obwinionego przewinienia dyscyplinarnego, gdyż może to stanowić negatywny przykład rozluźnienia dyscypliny służbowej, a w konsekwencji zakłócać prawidłowe funkcjonowanie jednostki.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższe orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji, B. G. wniósł o uchylenie orzeczeń organów obu instancji.
Skarżący zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że umyślnie dopuścił się popełnienia zarzucanego mu czynu, uznanie, że stopień winy skarżącego jest znaczny co doprowadziło do nałożenia kary dyscyplinarnej nagany, naruszenie art. 134h ust. 1 ustawy o Policji, poprzez jego niezastosowanie polegające na wymierzeniu rażąco surowej kary, niewspółmiernej do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego, stopnia zawinienia oraz skutków popełnienia tego przewinienia; art. 134h ust. 1 w zw. z art. 134 ustawy o Policji, poprzez wymierzenie skarżącemu kary bez uwzględnienia dyrektyw wymiaru kary -okoliczności dokonania czynu, jego skutków, zachowania skarżącego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego, przebiegu dotychczasowej jego służby, art. 135l ust. 1 ustawy o Policji, poprzez nie uzupełnienie materiału dowodowego o zgłoszone wnioski dowodowe, co skutkowało wydaniem nieprawidłowego orzeczenia.
W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że organ II instancji nie uwzględnił okoliczności wpływających na wymiar kary i pominął fakt, iż obwiniony nie miał zamiaru popełnienia zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego oraz że stopień winy obwinionego nie jest znaczny. Zdaniem skarżącego błędne ustalenia organów doprowadziły do wymierzenia obwinionemu kary nagany, która jest karą rażąco nieproporcjonalną do zarzucanego czynu oraz okoliczności jego popełnienia. Wymierzenie kary nastąpiło bez uwzględnienia dyrektyw wymiaru kary, a od dnia, w którym miał dopuścić się zarzucanego mu czynu, nie popełnił żadnego nowego przewinienia dyscyplinarnego. Organ odwoławczy naruszył art. 135l ust. 1 ustawy o Policji nie przeprowadzając zgłoszonych dowodów, których przeprowadzenie było konieczne dla oceny stopnia zawinienia.
W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga jest bezzasadna.
W niniejszej sprawie kwestia popełnienia przez skarżącego zarzucanego mu czynu została już przesądzona prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 15 maja 2014r. sygn. akt III SA/Gd 245/14. Kontroli Sądu podlegają obecnie jedynie orzeczenia dotyczące wymierzenia skarżącemu kary dyscyplinarnej.
Niezasadny jest, w ocenie Sądu, zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ odwoławczy art. art. 135l ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tj. Dz.U. z 2011 r., nr 287, poz.1687 ze zm.), zwanej dalej "ustawą", który stanowi, że w postępowaniu odwoławczym rozpoznanie sprawy następuje na podstawie stanu faktycznego ustalonego w postępowaniu dyscyplinarnym. Jeżeli jest to potrzebne do prawidłowego wydania orzeczenia, wyższy przełożony dyscyplinarny może uzupełnić materiał dowodowy, zlecając rzecznikowi dyscyplinarnemu prowadzącemu postępowanie dyscyplinarne wykonanie czynności dowodowych, określając ich zakres.
Wbrew stanowisku skarżącego zgłoszone przez niego wnioski dowodowe o uzupełniające przesłuchanie wskazanych osób na zgłoszone okoliczności nie mogły być przeprowadzone. Wnioski te w istocie zmierzają do podważenia ustalonego już stanu faktycznego, na podstawie którego prawomocnie uznano skarżącego za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów. Podkreślenia wymaga, że kara dyscyplinarna wymierzana jest dopiero wtedy, gdy ustalony jest stan faktyczny i gdy ustalone są okoliczności popełnienia konkretnego, zarzucanego czynu. Taki stan faktyczny został ustalony i tylko on mógł być brany pod uwagę przez organy. Tak więc nie przeprowadzenie i nie odniesienie się przez organ odwoławczy do zgłoszonych przez skarżącego wniosków dowodowych nie mogło mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia.
Sąd nie podziela też zarzutów skargi dotyczących wymierzonej skarżącemu kary dyscyplinarnej, w tym dotyczących naruszenia art. 134h ust.1 i art. 134 ustawy.
Zgodnie z art. 134 ustawy karami dyscyplinarnymi są:
- 1) nagana;
- 2) zakaz opuszczania wyznaczonego miejsca przebywania;
- 3) ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku;
- 4) wyznaczenie na niższe stanowisko służbowe;
- 5) obniżenie stopnia;
- 6) wydalenie ze służby.
W myśl art. 134h ust. 1 ustawy wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby.
Podkreślenia wymaga, że już w przywołanym wyżej prawomocnym orzeczeniu WSA w Gdańsku przesądzone zostało, że działanie skarżącego miało charakter zawiniony- skarżący miał zamiar popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, bowiem przewidując możliwość jego popełnienia na to się godził (art. 132 a pkt 1 ustawy o Policji). W tej sytuacji stanowisko skarżącego, że organy niezasadnie uznały, że popełnił on przewinienie dyscyplinarne w sposób umyślny w zamiarze ewentualnym jest w istocie polemiką ze stanowiskiem Sądu wyrażonym w prawomocnym wyroku.
W niniejszej sprawie istotne jest to, że skarżącemu została wymierzona kara nagany, która- zgodnie z art. 134a ustawy - oznacza wytknięcie ukaranemu przez przełożonego dyscyplinarnego niewłaściwego postępowania. Jest to kara najmniej dotkliwa i najłagodniejsza z kar możliwych do wymierzenia.
Przełożony dyscyplinarny może też, zgodnie z art. 135j ust. 5 ustawy, odstąpić od ukarania, jeżeli stopień winy lub stopień szkodliwości przewinienia dyscyplinarnego dla służby nie jest znaczny, a właściwości i warunki osobiste policjanta oraz dotychczasowy przebieg służby uzasadniają przypuszczenie, że pomimo odstąpienia od ukarania będzie on przestrzegał dyscypliny służbowej oraz zasad etyki zawodowej.
W ocenie Sądu organy, w szczególności organ odwoławczy, w sposób wyczerpujący i pełny uzasadniły swe stanowisko tak w przedmiocie braku możliwości odstąpienia od ukarania, jak i w przedmiocie wymierzonej skarżącemu kary nagany, z uwzględnieniem treści art. 135j ust. 5 oraz 134h ust. 1ustawy.
Między innymi zwrócono uwagę na to, że odstąpienie od ukarania za popełnienie tego konkretnego przewinienia dyscyplinarnego może stanowić negatywny przykład rozluźnienia dyscypliny służbowej i w konsekwencji zakłócać prawidłowe funkcjonowanie jednostki. Podkreślono, że wystawienie przez policjanta pokwitowania za zatrzymany dowód rejestracyjny bez dokonania przez tego policjanta oględzin pojazdu jest wyrazem lekceważącego podejścia do wykonywania czynności służbowych. Wskazano, że przewinienie dyscyplinarne popełnił policjant z długoletnim doświadczeniem zawodowym, który powinien być przykładem dla innych policjantów, który winien dbać o społeczny wizerunek Policji oraz który winien mieć świadomość, że każde jego zachowanie ma na ten wizerunek wpływ.
Sąd powyższe stanowisko organów aprobuje.
Z uwagi na to, że nie było podstaw do odstąpienia od ukarania skarżącego, a kara mu wymierzona za popełnione przewinienie dyscyplinarne była karą najniższą – karą nagany, nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, że jest to kara rażąco surowa i niewspółmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego.
W tej sytuacji bezzasadny jest zarzut skargi o naruszeniu przez organy art. 134 ustawy.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako bezzasadną.