Uzasadnienie
N. G. (dalej zwana także "skarżącą") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę o wymierzenie grzywny Uczelnianej Komisji Stypendialnej Uniwersytetu Gdańskiego z powodu niewykonania prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 8 lipca 2021 r. (sygn. akt III SAB/Gd 43/21), uwzględniającego jej skargę na bezczynność organu w przedmiocie przyznania zapomogi.
W przedmiotowej skardze skarżąca oprócz wniosku o wymierzenie organowi grzywny zawnioskowała również o przyznanie jej sumy pieniężnej w wysokości nie mniejszej niż 50 % maksymalnej wysokości przewidzianej przepisem art. 154 § 6 i § 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm. - dalej jako: "p.p.s.a.").
W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że uzyskała informację z Wydziału Informacji Sądowej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, że wyrok o sygn. akt III SAB/Gd 43/21 wraz z aktami został odebrany przez Uczelnianą Komisję Stypendialną Uniwersytetu Gdańskiego w dniu 27 lipca 2021 r. Do dnia sporządzenia skargi, tj. do dnia 15 września 2021 r., Komisja Stypendialna nie wypłaciła jednak skarżącej grzywny zgodnie z punktem 3. sentencji wyroku.
W odpowiedzi na skargę Uczelniana Komisja Stypendialna Uniwersytetu Gdańskiego wniosła o jej oddalenie.
Uzasadniając swój wniosek organ wskazał, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 8 lipca 2021 r. (sygn. akt III SAB/Gd 43/21), nakazujący Uniwersytetowi Gdańskiemu wypłatę skarżącej sumy 500 zł wpłynął do niego dnia 27 lipca 2021 r. Jednakże ze względu na okres urlopowy i łudząco podobne brzmienie sentencji wyroku z dnia 8 lipca 2021 r. w spawie o sygn. akt III/SAB Gd 43/21 w przedmiocie przyznania zapomogi do sentencji wyroku z tego samego dnia w sprawie o sygn. akt III SAB/Gd 42/21, który został wydany w przedmiocie przyznania innego świadczenia, tj. stypendium socjalnego, dopiero po otrzymaniu wezwania skarżącej do wykonania wyroku w dniu 16 września 2021 r., Uczelniana Komisja Stypendialna niezwłocznie zajęła się sprawą. Wyrok został już wykonany, bowiem w dniu 17 września 2021 r. do Działu Finansowego skierowano pismo w sprawie wypłaty 500 zł na konto skarżącej, czego dokonano w dniu 22 września 2021 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 154 p.p.s.a. w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny (§ 1), przy czym wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy po wniesieniu skargi, o której mowa w § 1, nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi (§ 3).
Jak wynika z akt sprawy skarżąca wypełniła wymóg formalny wzywając pismem z dnia 14 września 2021 r. organ do wykonania wyroku tut. Sądu z dnia 8 lipca 2021 r. w sprawie o sygn. akt III SAB/Gd 43/21.
Jak wynika ze skargi N. G. domaga się ona wymierzenia Uczelnianej Komisji Stypendialnej Uniwersytetu Gdańskiego grzywny oraz zasądzenia na jej rzecz sumy pieniężnej z tytułu niewykonania rozstrzygnięcia zawartego w punkcie 3. ww. wyroku z dnia 8 lipca 2021 r., w którym orzeczono o przyznaniu skarżącej sumy pieniężnej w wysokości 500 zł.
W tym miejscu należy wskazać, że norma wyrażona w art. 154 § 1 p.p.s.a. obejmuje wyłącznie kwestię niewykonania wyroku sądowego w zakresie będącej jego przedmiotem sprawy administracyjnej (por. wyrok NSA z dnia 27 maja 2008 r., sygn. akt I OSK 154/08). Niewykonanie wyroku polegać może na pozostawaniu w bezczynności w podjęciu lub kontynuowaniu postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie prawem przewidzianej (por. wyrok NSA z dnia 20 lipca 2018 r., sygn. akt II OSK 71/18).
Odnosząc się zatem do żądania skarżącej wskazać należy, że celem skargi na niewykonanie prawomocnego wyroku sądu, stwierdzającego bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przymuszenie organu do działania w sytuacji, gdy ignoruje on orzeczenie sądu i nie podejmuje czynności, do których został przez sąd zobowiązany. Skarga jest środkiem ostatecznym służącym wymuszeniu na organie załatwienia sprawy - zatrzymania obstrukcji w postępowaniu. Zagwarantowanie go stronom postępowań administracyjnych, które pomimo uwzględnienia ich skarg na bezczynność bądź przewlekłe prowadzenie postępowania w dalszym ciągu, nie uzyskują załatwienia ich spraw uzasadnia to, że wyrok w zakresie zobowiązującym do załatwienia sprawy, pomimo swojej prawomocności, nie jest wykonalny w sposób umożliwiający wyegzekwowanie tego przez stronę postępowania. Strona nie ma bowiem innych środków prawnych służących przymuszeniu biernego organu do załatwienia jej sprawy.
Inaczej jest jednak z tymi obowiązkami zawartymi w treści wyroku, które są wykonalne. Do orzeczeń wykonalnych w tym trybie należy zaliczyć orzeczenie o przyznaniu określonej sumy pieniężnej ponieważ wynika z niego konkretne zobowiązanie pieniężne. W tym zatem przypadku przepis art. 154 § 1 p.p.s.a. nie znajduje zastosowania a droga przed sądem administracyjnym jest wyłączona bowiem nie występuje konieczność podjęcia przez organ działań z zakresu administracji publicznej poprzez wszczęcie postępowania, wydanie aktu czy też dokonanie innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, zastrzeżonych prawem do jego właściwości. Wykonywanie orzeczeń sądów administracyjnych w takim zakresie odbywa się w drodze egzekucji sądowej, zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania cywilnego, gdyż wyrok sądu administracyjnego stanowi tytuł egzekucyjny, mogący stanowić podstawę do wszczęcia egzekucji po opatrzeniu go klauzulą wykonalności przez sąd powszechny (art. 781 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego; t.j.: Dz. U. z 2021 r., poz. 1805 ze zm. – zob. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 8 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Go 1136/17; a także postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 18 stycznia 2021 r., sygn. akt I SA/Wr 645/20).
Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że wniesiona przez N. G. skarga na niewykonanie wyroku w zakresie odnoszącym się do przyznanej jej sumy pieniężnej jest niedopuszczalna z uwagi na brak kognicji sądu administracyjnego w tym przedmiocie.
Stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł, jak w sentencji postanowienia.
Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).